로그인Andrea's POVNang hindi ko na alam ang gagawin, biglang sumagi sa isip ko ang isang ideya. "Um, naalala ko lang na may kailangan akong asikasuhin...""Is that so?" sagot ni Dylan, yung boses niya ay ilang tono na mas mababa kaysa dati.Sa hindi malamang dahilan, tuwing naririnig ko siyang sabihin yu
"No." Mababa at delikado ang boses ni Dylan.Hindi tulog? Kung ganon, lahat ng ginawa ko sa kanya—alam niya lahat yun? Ang realization na ito ay nagpangyaring gusto ko nang tumakbo agad, pero yung kamay niya ay nakapigil sa wrist ko na para bang bakal na pangipit. Nang sinubukan kong kumawala, lalo
Andrea's POVBinuksan ni Dylan yung wrapper at inilagay yung kendi sa bibig niya.Lumingon siya sa akin na nakaupo sa tabi niya. "Not sweet enough. Medyo maasim.""Oh?" Nagulat ako. "Pero sobrang tamis naman niyan ah."Hindi siya sumagot, sa halip ay tinitigan niya yung wine glass na hawak ko. "Not
Tumayo ako sa harap ng floor-to-ceiling window, nakatitig sa mga storm clouds na nag-iipon sa di kalayuan, at hindi ko napigilang bumuntong-hininga nang mahina. Mukhang tatagal nang ilang oras ang malakas na ulan na ito.Pagkatapos kong uminom ng tubig, naglakad ako papunta sa kitchen island para ma
Andrea's POVNakatago ko pa rin yung mukha ko sa mga kamay ko nang mangako si Dylan na hindi siya tatawa. Biglang naging sobrang seryoso yung tono niya na para bang bigla kaming nasa isang boardroom negotiation.Sa ilalim ng matindi niyang titig, sumuko ako pagkalipas ng limang segundo. Inilapag ko
Nag-text si Summer: "How's your leg recovering? Ready for the performance? Yung overseas venue, Senas, gusto ka nila para sa opening ceremony nila."Tanong ni Lira: "How did it go? Hinanap ka ba ni Miss Sinclair ngayong araw?"Speaking of which, si Carolina yung sumunod sa message queue.Carolina: "
Andrea’s POVNang idemand ko na lumuhod si Edward para humingi ng sorry, biglang naging sobrang tense ang atmosphere sa private dining room. Halos satisfying ang gulat sa mukha ng lahat.Si Mrs. Anderson ang unang nakabawi. “Andrea, dear, hindi na kailangan iyon sa panahon ngayon. Puwede naman natin
Andrea’s POVHabang paparating ang kotse namin sa exclusive na restaurant sa downtown, hinaplos ko ang black dress ko. Pinili ko ito nang maingat dahil sleek, elegante, at parang funeral attire. Perfect para sa pag-bury ng isang relasyon.“Sigurado ka ba na handa ka na sa gagawin natin?” tanong ni D
Andrea’s POVMatagal kong tinitigan ang pangalan ni Dylan sa screen ng phone bago ko ito sinagot. “Hello?”“My grandmother moved up the timeline,” direktang sabi niya, walang paligoy-ligoy, parang normal lang.“Anong ibig mong sabihin?” tanong ko, hinawi ang natitirang luha sa pisngi ko at pinilit
Andrea’s POVPagkaalis ni Lira, saka ko lang talaga naramdaman ang matinding pagod. Para bang doon lang bumigay ang katawan ko. Hindi ko na namalayan kung paano ako napahiga; basta na lang akong nilamon ng antok—walang panaginip, walang kahit anong imaheng gumulo sa isip ko. Isang mahimbing at mabig







