LOGINAndrea's POVSa bintana ng kotse, nakita kong iminulat ni Adrian ang kanyang bibig, may gusto sanang sabihin pero wala siyang masabi. Kay ironic - tatlong buwan na ang nakalipas ay tinakbuhan niya ang kasal para kay Margaret, at ngayon ay tinatakbuhan na naman niya ang kasal para sa akin. Kung hindi
Parang binabasa ang isip ko, ang natarantang boses ni Francheska ay biglang kumalat sa mikropono. "Andrea! Nandito ka ba? Andrea!"Ang aking ulo ay biglang tumaas, dumaloy ang dugo sa aking mukha habang ang bawat mata sa silid ay lumingon sa akin. Ano ba iyon? Bakit niya ako tinatawag?Sa oras na iy
Andrea's POVAng masarap na aroma ng homemade chicken noodle soup at grilled salmon ay kumalat sa hangin habang binubuksan ni Dylan ang mga lalagyan. Ang aking tiyan ay malakas na kumulo bilang tugon, ang tunog ay nakakahiyang halata sa tahimik na opisina."Grrrrr..."Tumingin sa akin si Dylan nang
Nagkatinginan kami, ang hangin sa pagitan namin ay puno ng kuryente. Hindi ako makapagsalita, hindi makagalaw, hindi makahinga. Kung humaba pa ang tensyon na ito, may gagawin akong pabigla-bigla—tulad ng magpakabigla sa kanya.Sa kabutihang palad, isang katok sa pinto ang pumutol sa sandali."Mr. an
Andrea's POVIniangat ko ang ulo ko mula sa dibdib ni Dylan nang marealize kong nakahandusay pa rin ako sa ibabaw niya. Lumaki ang mga mata ko habang pinapanood ko ang kanyang mga daliri na maayos na binubuksan ang kanyang kamiseta, tinatanggal ang bawat butones nang sadyang mabagal."Anong ginagawa
Andrea's POVNaupo ako sa couch, hawak ko pa rin ang itinerary ni Dylan pero hindi ko ito matingnan nang maayos. Paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang mga sinabi ni Luke: "Si Mr. Romero ay nagka-chickenpox noong nakaraang linggo. Nagkaroon siya ng lagnat nang tatlong magkakasunod na araw."Kaya haba
Andrea's POV Nagulat akong tumitig kay Dylan, blanko ang isip ko sa sinabi niyang iyon. Ano ba ang sasabihin ko? Ang katawan ko ay parang nag-uusap pa rin sa sarili, at ang mga iniisip ko ay kumakalat parang dahon sa bagyo. Buti na lang huminto ang sasakyan bago pa ako kailanganin gumawa ng sagot.
Parang napaso, bigla akong umatras, bumaha ang hiya. “I’m sorry! I didn’t mean—”“I know you didn’t do it on purpose,” putol niya, nakapako ang tingin sa akin, sapat para maagawan ako ng hininga.Umayos ako sa upuan, inaayos ang bestida gamit ang nanginginig na kamay. Humingi ng paumanhin ang driver
Andrea’s POVPaglabas ko ng bahay, halos tumigil ang tibok ng puso ko sa nakita ko. Nakasandal si Dylan sa kanyang makintab na itim na limousine, parang eksenang hinugot mula sa isang high-end magazine. Tinatamaan ng umagang araw ang mukha niya sa tamang anggulo, mas lalong tumitingkad ang matalim n
“Kailangan kong makausap si Andrea. Alone.” Palipat-lipat ang tingin ni Edward sa amin, mariing nakatikom ang panga.“Kung ano man ang sasabihin mo, pwede mong sabihin sa harap ng asawa ko,” sagot ko, nakakaramdam ng kakaibang satisfaction nang makita ang pag-igkas ng mukha niya sa salitang asawa.N







