Kabanata 7

Andrea’s POV

Sa umagang sumunod matapos ang komprontasyon ko kay Margaret, kakaiba ang gaan ng pakiramdam ko. Parang may matagal na nakapatong na bigat sa dibdib ko na biglang nawala. Sa unang pagkakataon mula nang mangyari ang insidente ng pamamaril, nakahinga ako nang mas maluwag. Hindi na masikip ang dibdib ko, hindi na parang bawat paghinga ay may kasamang sakit. Napagtanto ko na ang usapan namin kagabi ang nagmulat sa akin kung gaano kalaki ang kapangyarihang hinayaan kong ibigay kina Edward at Margaret para kontrolin ang emosyon ko.

Matagal akong nabuhay na parang ako ang laging biktima sa kwento nilang dalawa. Ako ang kailangang umintindi, ako ang kailangang mag-adjust, ako ang kailangang tumahimik. Pero sapat na. Ayoko nang maging ganoon.

Sa bagong linaw ng isip na iyon, nagpasya akong gawin ang isang bagay na matagal ko nang hindi nagagawa—tumugtog ng piano. Matagal na iyong hindi ko nahahawakan, parang iniwasan ko dahil takot akong harapin ang katahimikan. Pero ang musika ang palagi kong kanlungan. Doon, walang Edward, walang Margaret na gagambala sa akin, at wala akong sakit na nararamdaman. Tanging ang mga keys lang sa ilalim ng mga daliri ko at ang tunog na binubuo nila.

Lubos akong nalubog sa pagtugtog ng kanta ni Taylor Swift nang biglang tumunog ang cellphone ko. Naiinis kong sinagot agad nang hindi man lang tiningnan kung sino ang tumatawag.

“Margaret, ang kulit mo naman,” matalim kong sabi. “Kung ang galing-galing mo talaga, bakit hindi mo na lang pakasalan si Edward today?”

May ilang segundong katahimikan sa kabilang linya. Tapos, isang malalim at lalaking boses ang sumagot.

“Miss Villamor, it’s me.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Sa gulat ko, bumagsak ang kamay ko sa piano keys, naglabas ng sintunadong tunog na ikinalipad ng mga ibon sa mga puno sa labas.

“Mr. Romero?” nautal kong sabi, ramdam ang matinding hiya sa pagkakamali ko.

“Nasa labas ako ng bahay n’yo, Miss Villamor.”

Mabilis akong tumayo at naglakad papunta sa bintana. Hinila ko ang kurtina at doon ko nakita ang isang makintab na itim na kotse na nakaparada sa driveway namin. Katabi nito si Dylan Reed Romero, hawak ang cellphone, nakatingala sa bintana ko gamit ang mga matang parang kayang tumagos hanggang kaluluwa ko.

“May kailangan po ba kayo, Mr. Romero?” tanong ko, kahit malinaw na sa akin ang dahilan ng pagpunta niya. “About kahapon… I can explain—”

Pero ano nga ba ang ipapaliwanag ko? Na ang biglaang proposal ko ay bunga lang ng galit at desperasyon? Na gusto ko lang gantihan si Edward?

Bago pa man ako tuluyang makapagsalita, may isang katotohanang tumama sa akin—naging unfair ako. Sa kabila ng pagiging katawa-tawa ng alok ko, sineryoso ako ni Dylan Reed Romero. Mas sineryoso niya pa ako kaysa sa sarili ko.

“So you were just playing games with me, Miss Villamor?” malamig niyang tanong. May babalang tono sa boses niya na nagpatindig ng balahibo ko.

“H-Hindi,” mabilis kong sagot. “I’ll be right down.”

Nagmamadali akong pumasok sa elevator, magulo ang isip. Sa lahat ng padalos-dalos na ginawa ko sa buhay ko, ang pag-aya ng kasal kay Dylan Reed Romero ang siguradong nasa top list. Ang hindi ko lang maintindihan—bakit siya pumayag?

Pagbaba ko at papunta na sana sa front door, mali ang hakbang ko sa huling baitang ng hagdan. Biglang napilipit ang bukung-bukong ko. Napasigaw ako sa sakit at nawalan ng balanse, pasulong na bumabagsak.

Pero hindi ako tumama sa sahig.

Sa isang iglap, may malalakas na bisig na sumalo sa akin. Napasandal ako sa matigas na dibdib, at sinalubong ako ng amoy ng mamahaling cologne. Pag-angat ko ng tingin, bumungad sa akin ang mukha ni Dylan Reed Romero, sobrang lapit, halos ilang pulgada lang ang pagitan namin.

Mas lalong tumingkad ang mga features niya sa ganitong distansya—ang matalim na panga, ang defined na cheekbones, at ang brown niyang mga mata na parang kayang basahin ang lahat ng iniisip ko. Bahagyang kumunot ang noo niya habang sinusuri ako, isang braso ang nakasuporta sa likod ko habang ang isa ay dumaan sa ilalim ng mga tuhod ko, binuhat ako na parang wala lang akong bigat.

“Are you hurt?” mababa at kontrolado ang boses niya.

Hindi ako makapagsalita. Ngayon ko lang naramdaman ang ganitong lapit sa kanya, ngayon ko lang lubos na naintindihan ang lakas na meron siya. Hindi ito katulad ng pino at presentableng charm ni Edward. Kay Dylan, may awtoridad. May presensya. Isang uri ng lakas na nagpapabilis ng tibok ng puso ko.

“Miss Villamor?” ulit niya.

Kumunot ang noo ko saka ako napakurap, doon ko lang napansing kanina pa pala ako nakatitig sa kaniya na parang batang nahulog. Ramdam ko ang init na umakyat sa pisngi ko.

“A-Ayos lang po ako,” mabilis kong sabi, iniiwas ang tingin. “You can put me down. Kaya ko pong maglakad.”

“Clearly, you can’t,” sagot niya, hindi man lang ako ibinaba habang naglalakad papunta sa living room. “Ganito ka ba palagi sa umaga? By injuring yourself?”

May bahid ng amusement ang boses niya. Nabigla ako. Dylan Reed Romero… nagbibiro? Ang lalaking kinatatakutan sa boardrooms, ang kilala sa pagiging ruthless sa negosyo, may sense of humor pala?

Madali niya akong dinala sa living room, parang wala lang. Sa mga bisig niya, pakiramdam ko magaan ako at may kakaiba… parang ligtas ako. Maingat niya akong ibinaba sa sofa saka siya lumuhod sa harap ko, ang tingin niya ay seryoso at nakatuon lang sa akin.

“Let me see,” utos niya, pero may lambing ang boses.

Nang dumampi ang mga daliri niya sa bukung-bukong ko, may dumaloy na kakaibang kuryente sa katawan ko. Propesyonal ang paghawak niya, pero may intimacy na hindi ko maipaliwanag. Bigla kong naikumpara silang dalawa ni Edward—ibang-iba ito sa hawak ni Edward noon. Ang mga kamay ni Dylan ay mas malaki, mas magaspang, mga kamay ng lalaking nagtrabaho at bumuo ng sariling imperyo.

Dahan-dahan niyang inikot ang paa ko, seryoso ang ekspresyon. Habang ginagawa niya iyon, hindi ko napigilang pagmasdan ang mukha niya—ang bagsak ng buhok niya sa noo, ang tikas niya kahit nakaluhod. May kung anong nakakabighani sa eksenang iyon: ang isang lalaking kilala sa pagiging malupit sa negosyo, ngayon ay maingat na inaalagaan ang paa ko.

“Minor sprain lang,” sabi niya sa wakas, tumingin sa akin. “But you should stay off it for the rest of the day.”

“Salamat po, Mr. Romero,” mahina kong sagot. “For catching me… and for checking.”

Doon ko lang napansin na hindi pala kami nag-iisa. Ang mga kasambahay namin ay nakatayo sa iba’t ibang sulok ng silid, kunwaring abala pero halatang nakamasid. Ramdam ko na agad ang magiging tanong ng daddy ko pag-uwi niya—sino ang lalaking ito? Bakit niya hawak ang bukung-bukong ng anak niya? At ano ba talaga ang namamagitan sa amin?

Nahihiya, agad kong hinila palabas ang paa ko mula sa mahigpit niyang hawak.

“Maria,” tawag ko sa housekeeper namin, agad siyang lumapit. “Pwede mo bang dalhin ‘yung first aid kit? Gusto ko sanang balutan ‘yung bukung-bukong ko.”

“Siyempre, Miss Andrea,” sagot niya, nagmadali siyang umalis pero hindi nakalimutang muling silipin si Dylan na may halong kuryosidad.

Habang in-apply ni Maria ang herbal ointment at maingat na binabalot ang bukung-bukong ko, Dylan stood by the window, his imposing silhouette framed against the sunlight. Parang nalulunod sa sariling isip, paminsan-minsan ay tinitingnan ang relo niya.

“Mr. Romero,” simula ko pagkaraang matapos si Maria, “we—“

Before I could finish, he bent down and effortlessly lifted me into his arms.

Napasinghap ako sa gulat, mabilis na hinawakan ang balikat niya.

“Dylan! Put me down—I can walk just fine!”

“Hindi ka dapat maglalakad gamit ang paa mo,” sagot niya, parang normal lang, bitbit na ako papunta sa pintuan.

“Seryoso ako! Ibaba mo na ako!” I wriggled in his arms, heat rising to my face—not just from embarrassment, but from the way he held me like it was the most natural thing in the world.

“Doctor’s orders,” sagot niya na nakakainis ang kalmadong tono, bitbit na ako papunta sa pinto. “Walang lakad-lakad buong araw. Kasama na ‘yun ang paglakad.”

Bago pa man ako makapagsalita ng mas matindi, nakaupo na ako sa loob ng kotse niya, iniutos sa driver niya na pumunta sa downtown. Dito ko napagtanto kung ano talaga ang nangyayari.

Hindi pa ako handa. At sa totoo lang, baka hindi pa ako magiging handa.

Pero wala na akong pagkakataong magprotesta dahil nakalabas na si Dylan, pinalibot ang kotse, at muli akong binuhat sa kaniyang mga bisig bago pa man ako makapagsalita.

Sa loob ng Local Civil Registrar's Office, everything moved with surreal efficiency. Napirmahan ang mga forms, kuha ng litrato, at ang mga witnesses na pinaghanda ni Dylan na naroroon ay pumirma rin. Sa buong proseso, parang nakalayo ako sa katawan ko, pinapanood ang sarili ko sa mga galaw na hindi ko inakala na mararanasan ko sa ganitong paraan.

At bigla, tapos na kaming ikasal.

Nakaupo ako sa likod ng kotse niya, nakatitig sa marriage certificate na hindi makapaniwala. Totoo ba ito? Talaga bang kasal na kami ni Dylan Reed Romero—ang pinakamalaking kalaban sa negosyo ng dati kong fiancé dahil lang sa padalos-dalos at paghihigante na desisyon?

“Is everything in order, Mrs. Romero?” malalim niyang boses ang sumira sa mga iniisip ko.

Bigla akong napatingin, ang titulong hindi pamilyar sa akin ay nakapagpatumba sa certificate mula sa mga daliri ko, nahulog sa sahig ng kotse. Nang yumuko ako para kunin, nagtagpo ang mga kamay namin sa dokumento, at natakpan niya ang mga daliri ko nang buo. Ang init ng paghawak niya ay nagbigay sa akin ng panibagong kilabot.

Tumitingin ako pataas, at napalapit ang mukha niya kaysa inaasahan ko. Nakita ko ang mas madilim na kulay ng kaniyang mga mata, ang bahagyang lilim ng balbas sa panga niya. Sandali, walang kumilos sa amin kahit halos nakaharap lang kami.

“The photograph came out well,” wika niya, mas mababa ang boses, tinutulungan akong ituwid ang certificate.

Tiningnan ko ang opisyal naming wedding photo. Nakakagulat, pero bagay kami. I stood slightly angled toward him, my expression more serene than I felt, while he gazed directly at the camera with characteristic confidence. Parang kami ang mga taong sinadyang pinili ang isa’t isa, hindi dalawang taong pumasok sa isang business arrangement na nakabalot sa kasal.

Pagbalik namin sa bahay ko, binuhat niya pa rin ako papunta sa kwarto kahit na pilit kong sinasabi na kaya ko namang mag-isa. Pag inilapag niya ako sa kama, muli kong naramdaman ang tibok ng dibdib ko.

“I’ll give you a week to arrange your affairs, then I’ll come for you.”

“Come for me?” ulit ko. Something in his phrasing sent a flutter through my stomach.

Lumapit siya, at ramdam ko ang paghilagpos ng kutson habang inilagay niya ang isang kamay sa tabi ko, lumingon hanggang maglevel ang mukha namin.

“Yes, Mrs. Romero,” sagot niya, mas mababa at tila umaalab sa katawan ko. “In one week, you’ll be moving into my home. As my wife.”

Nakakalula ang lapit niya. I could smell his cologne again—cedar and something darker, more primal—and feel the slight warmth radiating from his body. Ramdam kong nakapalibot siya sa akin.

“May isa pa akong gusto ipakilala sa ‘yo,” dagdag niya, hindi inaalis ang tingin sa akin.

“Sino?” Huminga ako, halos hindi ko maayos ang salita.

“Makikita mo,” he replied cryptically before turning to leave, bago lumingon palabas. “Rest that ankle, Mrs. Romero. I expect my wife to be fully recovered when she comes home.”

Umalis na si Dylan, iniwan akong mag-isa, may sprained ankle, may hawak na marriage certificate… at ang kakaibang pakiramdam na kasal na pala ako sa pinakamalaking rival ng dating fiancé ko.

Nakatitig ako sa dokumento sa kamay ko, malinaw na nakaimprinta ang malalaking itim na letra ng bagong pangalan ko sa ilalim.

Totoo ba ito?

Hindi yata ako nananaginip… ‘di ba?