Kabanata 3

Kabanata 3

Bumigat ang kamay ni Luciel na nanatiling nakahawak sa balikat ko. "Since when do you let him talk to you like that?" wika niya sa mababang boses pero halatang-halata ko ang hindi niya pagkagusto sa paraan nang pakikipag-usap sa akin ni Seve.

Huminga ako nang malalim. Nanatili ang tingin ko sa daan kung saan dumaan si Seve paalis sa aming dalawa ni Luciel. "He's grieving..." pagdadahilan ko.

"We all are."

"He's accusing you," seryosong wika niya at pagkatapos ay marahan akong hinarap sa kanya at tinignan nang diretso sa mata. Sa unang pagkakataon ay natitigan ko ang mukha ni Luciel nang maigi.

I could not even stare at him for a minute when I was Percy. My heart skips a beat whenever I look at him.. At noong mapansin ko 'yon, lumayo ako sa kanya... sa kanilang dalawa ni Blaire... halos makalimutan ko na ang pakiramdam na 'yon pero ngayon? Hindi ko alam.

"You looked scared, Blaire."

Napalunok ako. Umiwas ako nang tingin at umatras nang kaonti kay Luciel. "I was caught off guard," mabilis kong wika.

"He said Percy might still be alive," wika niya habang pinapanood ang bawat reaksyon ko na para bang binabantayan ako. "Alam mo ba kung nagsisimula na siya magtanong sa mga pulis o mag-imbestiga na siya lang?"

Nagkibit-balikat ako. "No," pagsisinungaling ko. Dahil alam ko sa mga oras na 'to ay nagsimula na siya magtanong sa mga awtoridad. Hindi siya mapupunta sa palaisipan na 'yon kung hindi siya nagpaimbestiga. I knew him. Hindi ko lang masabi nang diretso kay Luciel kasi baka malaman niya rin ang totoo.

"Why would he do that?"

"Because he doesn't know when to let go, Blaire." Umigting ang panga niya at saka hinawakan ang kamay ko nang mahigpit. Hindi naman masakit ang pagkakahawak niya sa akin, iyong tama lang para hindi niya ako mabitawan. "I don't want you alone with him anymore," wika niya. Hindi request iyon kundi isang utos kaya wala akong magawa kundi ang tumango sa kanya nang marahan.

"Kapag nilapitan ka niya, tell me, okay?"

Tumango ako ulit sa kanya kahit na parang may pumihit sa puso ko sa pagtango na ginawa kong 'yon.

Tinignan muli ako ni Luciel. Hindi siya nagsasalita kaya naalarma ako. Pakiramdam ko ay pinag-aaralan niya ang buong 'ako' dahil sa kung paano niya ako titigan. Alam ko rin na sa bawat tingin niya na 'yon, naghihintay siya na may sabihin ako at nang marealize niya na kahit anong gawin niya ay wala siyang mapapala sa kakahintay niya ay mabilis niya akong yinakap dahilan para manigas ako at lalong lumakas ang bawat pintig nang puso ko.

"Enough is enough, Blaire..." mahinang bulong niya sa ulo ko. "I won't let anyone hurt you..." Lumaylay ang balikat ko nang marinig ko 'yon. Ayoko siya yakapin pabalik pero ginawa ko dahil pakiramdam ko noong mga oras na 'yon ay siya ang pinakakailangan ko at naiintindihan ako kahit hindi niya alam ang totoo.

At kahit hindi ko gusto ay kusang bumuhos ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan.

Isang linggo matapos ang libing nang kapatid ko, lahat kami ay bumalik sa dating ginagawa maliban sa akin. I had to visit my parent's house to fix my sister's things. Ginawa ko 'yon kaya pumunta ako sa bahay. Mabuti na lang nandoon si mama pati na rin si Yaya Yusel kaya madali akong nakapasok.

Pumunta ako sa study room namin sa bahay, sakto naman na nakita ko roon si mommy na nakaluhod sa tapat nang table at nag-aayos nang mga kung anu-ano.

"Mommy?" mahinang wika ko.

Umangat ang tingin niya sa akin. "Oh Blaire, nandyan ka na pala. Hindi kita narinig."

Sinipat ko nang tingin ang kahon na binuksan ni mommy. Malaking kahon iyon na halos tirhan nan ang alikabok sa tagal na hindi nalininsan. Puno iyon nang photo albums, certificates at kung anu-ano pa.

"Sa akin ba 'yan?"

Ngumiti siya sa akin nang tipid at tumango. "Oo. Iniisip ko kasi na ayusin itong mga gamit mo. Idagdag ko na rin dito iyong kuha noong wedding at engagement photos niyo ni Luciel."

Tumango ako. "Nasaan iyong kay Percy?"

Bigla siyang napatigil at tumingin sa akin na parang gulat na gulat. "Percy?"

Pilit akong tumango sa kanya. "Yes," wika ko habang pinipigilan na hindi sumigaw. "Her memory box. You kept one for me."

Kumunot ang noo ni mommy sa akin. I don't think we ever built one for her."

Ang mga salitang 'yon ay dahan-dahan bumara sa lalamunan ko. May kung anong tumusok sa puso ko at pinihit 'yon nang dahan-dahan... paunti-unti kaya mas ramdam ko ang sakit.

Alam ko naman 'yon. Alam ko sa sarili ko na mas mahal nila si Blaire kesa sa akin. She's their favorite daughter because she's able to meet their expectations while I'm not. Hindi ako achiever pero masipag ako. Nakuha ko iyong mga bagay na hindi ko kailanman hiningi sa kanila, hindi dahil hindi ako humingi, kundi dahil pinagsumikapan ko ang mga bagay na 'yon... samantalang kay Blaire...? Kahit hindi niya hingiin, kusa nilang binibigay.

"Bakit hindi?" I asked.

She thought about it... genuinely. "Well... Hindi naman sentimental na tao si Percy. Hindi niya gusto magtago nang mga bagay-bagay."

Itinago ko ang mapait kong mga ngiti sa aking labi. "Sinabi niya ba 'yon?"

Umiwas nang tingin si Mommy sa akin habang maingat na tinutupi iyong ribbon. "She never asked for one."

Umiling ako. Tinago ko ang pagkadismaya ko dahil alam kong hindi madidismaya si Blaire sa ganitong kaliit na bagay pero si Percy—ako? Oo.

"Pero hindi rin naman ako humingi sa inyo."

Huminto siya sa kanyang ginagawa at tumawa nang mahina. "Iba ka kay Percy, Blaire. Palagi kang nag-uuwi nang medalya, ng mga certificates galing school, at kung anu-ano pa. Samantalang si Percy...simple lang siya."

Simple.

Umiling muli ako sa aking isipan habang sinusubukan pigilan ang namumuong luha sa gilid nang mata ko.

Sinubukan ko naman gayahin si Blaire. Nag-uwi rin naman ako nang mga medalya... nang mga certificates pero hindi nila nakita 'yon dahil ang iniisip nila, nakikipagkumpetensya ako sa kakambal ko. And I didn't like the attention I am getting so I stopped.

"So, her certificates?" tanong ko. "Her medals?"

"Oh? Iyon ba? Nandoon 'yon sa drawer sa hallway. Baka kasama nang mga files nang daddy mo."

Tumitig ako sa kahon na may pangalan ni Blaire.

"Paano kung gusto makita ni Percy iyong mga letrato niya? Iyong mga pinagtatrabahuhan niya...?" habang sinisikap na mapasaya kayong lahat kahit na hindi niyo naman pinapansin?

Huminga nang malalim si Mommy at hinawakan ang kamay ko. "Why are you bringing this up now?" Hindi ako umimik. "Are you still upset about your sister's death?"

Hindi ulit ako umimik. Nakatingin lang ako sa kanya. "Percy isn't coming back, Blaire."

Tumingin ako nang diretso sa mga mata niya. Iyong titig na titig. "You loved us both."

"Of course I did."

"Pero mas napansin mo ako," mahinang wika ko na kusa ring nagpatahimik sa kanya.

Lumaylay ang balikat ni mommy sa sinabi ko. Gusto ko agad humingi ng sorry sa sinabi ko pero parang may kung anong pumipigil sa akin para sabihin iyon.

"Mas kailangan mo ang atensyon sa amin nang Daddy mo, Blaire," mahinahong paliwanag niya. "Malakas si Percy at malaya niya na nagagawa ang gusto niya. Hindi rin naman siya nagreklamo kaya—"Kaya akala niyo okay sa kanya ang lahat, ganoon ba?" pagtutuloy ko sa sinabi niya.

Hindi siya sumagot kaya alam ko na ang sagot sa tanong ko. Tumango-tango ako sa kanya habang umaatras papalayo sa kanya at sa kwartong 'yon dahil alam ko na kapag nanatili pa ako roon ay hindi ko na mapipigilan ang paglabas nang emosyon ko.

"I understand..."

Umalis ako. Narinig ko pa na hinahabol ako ni mommy pero hindi ko siya nilingon.

Napahinto naman ako nang makita ko ang lalaking nangako sa akin na poprotektahan ako na nakasandal sa tapat nang pintuan ng sasakyan niya.

"L-Luciel..."