Kabanata 4

Kabanata 4

Kusang bumuhos ang mga luha ko nang makita ko si Luciel at sa isang iglap ay mabilis siyang pumunta sa akin at yinakap ako. Hindi ko alam kung sino o anong tumulak sa akin para magawang yakapin siya pabalik. I was not supposed tp hug him back but I guess, my emotions ate me whole that made me forget about logic.

Inuwi niya ako sa bahay nang walang tanong-tanong. He didn't asked me questions either lalo na at alam namin pareho na si Blaire iyong tipo nang tao na palagi na lang nagtatago nang emosyon. She's not weak and a cry baby like me. She's strong and I admire her for that.

Alam kong mali na ikumpara ang sarili ko sa kanya pero sadyang hindi ko lang mapigilan lalo na at ang alam nang iba ay ako si Blaire. Pakiramdam ko, sa buong buhay ko bilang si Percy ay wala akong nagawang tamas a pamilya ko. It's always been her.

But I never wished to be in her position because I knew how it hard to meet our parent's expectations. Ang hiling ko lang ay itrato sana ako na parang katulad nang kapatid ko but I guess it won't happen anymore because Percy is dead. At kahit hindi nila sabihin sa akin, alam kong mas nakahinga sila nang maluwag noong ako ang nawala kesa kay Blaire.

I will surely break their hearts once they know the truth.

Hindi ko naman ginusto na ako ang mabuhay. Kung pwede ko lang baliktarin ang pangyayari, si Blaire sana ang nasa posisyon ko ngayon. Iyong totoong Blaire.

But she asked me a favor, and I did what she asked without questioning her because I trust her.

"Hey..." mahinang tawag niya sa akin. Nilingon ko siya. I tried to cheer up myself up secretly, but I know it's not gonna work.

"Did you and your mom got into a fight?" dahan-dahan akong tumango sa kanya. Tumabi siya sa akin at isinandal ang ulo ko sa kanyang balikat. He gently caressed my hair that made my eyes closed.

"Wala siyang itinabi na mga kahit anong alaala ni Percy..." nanghihina na wika ko sa kanya. "I know she's not coming back, Luciel but it's just sad that our mom didn't keep anything that we could remind of her."

"You..." mahinang sagot niya sa akin. Inayos niya ako at maingat na iniharap sa kanya. Tinignan niya ako nang direkta sa mga mat ana parang sinasabi niya na magiging maayos lang ang lahat. Parang biglang nawala iyong mabigat na dinadala ko nang sandaling 'yon.

"You remind me of her, Blaire. She hasn't left because you're here. We will always remember her because of you."

Muli niya akong yinakap na nagpapikit sa akin. Alam kong hindi pwede pero sa sandaling 'yon, hindi ko alam kung bakit pero nagawang pagaanin ni Luciel ang kalooban ko.

Kinabukasan din na 'yon ay nakipagkita ako kay Ava. Ava called me because I told her to help me investigate regarding my sister. I know Blaire and I know how much she loves Luciel. Nakakapagduda lang na sa araw pa mismo nang kasal nila siya umalis at nakipagpalit sa akin. When I rethink what happened, what she did seems like a long-time plan. Pero ayoko pagdudahan ang desisyon nang kapatid ko. Ayoko isipin na all this time, nagkukunwari lang ang kapatid ko na mahal niya si Luciel dahil may iba na ito. I saw her smiles. I saw how she looked at him.

Or maybe she falls out of love and just afraid to tell him the truth. She didn't want him to suffer in a one-sided marriage so she ran away instead of telling the truth. Maraming rason pero ayokong isipin na tama ako sa mga iniisip ko dahil kahit naman kakambal ko siya, hindi ko naman hawak ang takbo nang isipan ni Blaire. I just wished she could talk to me instead of hiding it para nang sa ganoon ay matulungan ko siya. Hindi iyong ganito. Iyong wala akong alam.

"Ava," wika ko nang makita ko siyang nasa loob na nang coffee shop. I waved at her at nang makita niya ako ay agad siyang kumaripas nang takbo papunta sa akin. Yinakap niya ako dahil halos dalawang linggo din kaming hindi nagkita. We avoid acting so close like we used to dahil sa sitwasyon ko. Hindi masyadong close si Blaire at Ava dahil ako talaga iyong palaging kasama niya. Nagkakasama lang si Ava at Blaire sa iisang lugar kapag may mga outing sa pamilya namin na kasama siya. Nagba-bonding din naman sila at kilala ang isa't isa pero hindi katulad nang pagkakaibigan naming dalawa.

"Okay ka lang ba? Kumusta ka?" sunod-sunod na wika niya sa akin. "I'm fine, Ava."

"Sorry if I have to meet you in a coffee shop. Ayoko pumunta sa bahay niyo ni Luciel."

Tumango ako dahil naiintindihan ko kung bakit niya iyon ginawa. Pareho naming alam ni Ava kung gaano katalino si Luciel. Isang pagkakamali lang naming dalawa, pupwedeng malaman niya ang totoo kaya kinakailangan namin na maging maingat pa. She told me I should meet her far from Luciel and this is the best place I could think of.

"I found something about your sister, Blaire."

Napaayos ako nang upo dahil doon. Binigay ni Ava sa akin ang isang mahabang envelope at dali-dali kong binuksan 'yon.

Kumunot ang noo ko nang makita kung ano ang nasa loob nang envelope na 'yon.

"Alam kong ayaw mo isipin na masama ang kapatid mo, Blaire. Pero..." Hindi na naituloy ni Ava ang sasabihin niya dahil umiling ako. "T-This isn't true!" galit na wika ko.

Sa galit ko ay aksidenteng nalaglag ang mga letrato ng kapatid ko kasama ang isang lalaki sa sahig. They are sweet on those photos. Ayoko sana maniwala pero iyong huling letrato na nakita ko, iyon ay isang araw bago mismo ang kasal.

Kung ganoon ba ay tama ako? Tama baa ko sa iniisip ko na may iba ngang mahal ang kapatid ko? I know my parents forced her to marry Luciel. Pero para hindi magmukhang pilit ang buong sitwasyon, pinagsumikapan nang magulang ko na paglapitin silang dalawa. They went into a few dates and later on, we found out that they are a couple already. Masaya kami para sa kanila at iyon din ang nakikita ko... na masaya sila... si Blaire.

Pero akala ko lang pala ang lahat.

"Alam mo ba kung ano ang pangalan nung lalaki?"

Umiling si Ava at malungkot akong tinignan. Bumuntong-hininga siya habang maingat na ibinalik ang tasa sa lamesa na nasa gitna naming dalawa. "No. I tried to use all my connections that I have just to get his name but I can't. Puro nakatalikod iyong mga letratong kuha sa kanya na para bang alam niya kung kailan siya kinukuhanan nang mga letrato nang patago," namomoroblema niyang sagot sa akin.

"Kahit sa kapatid ko, wala kayong nakuhang impormasyon na makakapagturo sa kanya?" Muling bumuntong hininga si Ava pero ngayon ay isinandal na niya ang likuran sa upuan bago ako tinignan nang diretso sa mga mata.

"Alam mo kung gaano kapribado ang kapatid mo pagdating sa mga ganyan. Kaya kahit gustuhin ko na may malaman ay wala talaga kaming makuha kundi iyan lang."

Tumahimika ko at napatango na lang dahil tama siya. Blaire is a private person. She's the opposite of me kaya hindi na rin nakakapagtaka na ganito magreklamo si Ava sa akin ngayon dahil natitiyak nga ako na nahihirapan siya makakuha nang impormasyon tungkol sa lalaking kasama ni Blaire sa letrato.

Kung ganoon ay ayaw talaga ipaalam ni Blaire ang tungkol sa lalaking kasama niya. Pero bakit?

"Now that you know about these things, ano na ang plano mo ngayon? At saka bakit mo pala inaalam ang lahat nang 'to? Huwag mong sabihin sa akin na naniniwala ka sa mga pinagsasabi ni Seve?"

Kumunot ang noo ko.

"W-What? Anong pinagsasabi niya?"

Gusto ko lang naman malaman kung ano ang totoong dahilan ni Blaire kung bakit siya umalis dahil ayokong mapuno ang utak ko nang mga katanungan na alam kong hindi na niya masasagot kaya ako na lang ang maghahanap. Ayokong pagdudahan ang kapatid ko.Ang pagdudahan siya ang pinakahuling bagay na gagawin ko sa kanya.

Umiling si Ava sa akin at nag-aaalalang tinignan ako bago inabot at hinawakan ang kamay ko. "I don't know... pero noong isang araw, sinabi niya sa akin na hindi siya naniniwala na patay na si Percy... na buhay siya..."

Napalunok ako. "Hinahanap ka niya..." mahinang wika ni Ava.

Hindi ako nagsalita dahil kahit ano namang sabihin ko, hindi mapapagaan no'n ang sitwasyon ko pati na rin ang nararamdaman ni Seve. Nagu-guilty ako sa ginagawa kong pagsisinungaling. Niloloko ko silang lahat at iyon ang pinakaayoko epro anong choice ang mayroon ako? Araw-araw ko hinihiling na sana bumalik na lang ang kapatid ko para matapos na ang lahat.... Para hindi ko na rin masaktan si Seve... At para makabalik na ako sa dati pero alam kong imposible na 'yon.

"Nagsisisi ka ba?" tanong ni Ava sa akin. Mabilis akong umiling dahil alam ko na kapag hindi agada ko sumagot, iisipin niya na nagsisisi ako sa mga desisyong hindi ko dapat ginawa... na dapat sinabi ko na lang ang totoo. Kapag nangyari 'yon, alam kong si Ava na mismo ang gagawa nang paraan para makawala ako sa sitwasyon ko at iyon ang pinakahuling gusto ko mangyari.

I have to protect Blaire. I have to protect what she had left before she died. Iyon na lang ang magagawa ko para sa kapatid ko.

Ngumiti ako kay Ava bago sumagot nang pirmi sa kanya pero alam kong pilit din ang ngiting iyon dahil hindi ko naman itatanggi na nahihirapan na ako. Ang sakit-sakit sa dibdib na nagsisinungaling ako araw-araw s aharap nang mga taong importante sa akin lalo na kay Seve.

"Yes. But this is the right thing to do, Avs. I must protect what's mine."