Chapter 04: UNEXPECTED VISITOR

"Color is the place where our brain and the universe meet, Paul Klee said. it means, color is the bridge between what is inside us and what exists outside. Painting is about emotions, so make sure na lalabas ang emosyon na gusto niyang iparating sa ipipinta niyo ngayon. Is that clear?"

"Yes madam Claire." sagot ng mga estudyanteng kumuha ang painting lessons upang mas mapagaling ang kanilang talento sa pagpipinta.

At isa na roon si Aria, she take the painting lessons dahil hobby niya ang pagpipinta. While learnings sa kumpanya ng kaniyang ama.

Thanks to this hobby of her nawawala pansamantala ang sakit na dinulot ni Dylan at Laurice sa kaniya. At pansamantalang naisantabi niya ang decision making na iniwan ni Damian na kailangan niyang sagutin sa loob ng isang linggo.

"Ang galing mo talaga sa paghahalo ng mga kulay, Aria. Parang nagkakabuhay ang mga pinipinta mo, nasubukan mo na bang mag pinta ng tao?" tanong ng isa sa mga kaklaae ni Aria sa painting class.

"Hindi pa, but i'm thinking of trying it."

"Try it, Aria, bakit hindi mo gawing model ang boyfriend mo? What is his name again?"

Bahagyang natahimik si Aria sa tanong nito, she always brag Dylan to them pero kahit isang beses ay hindi niya napakilala si Dylan sa mga ito. Dylan never had an interest sa passion niya, kahit pagbisita sa art school niya ay hindi nito nagawa.

Aria remembers when she founds out na nagtungo si Dylan sa isang play ni Laurice. Her ex-bestfriend is a theater actress, and now Aria understand bakit mas may oras si Dylan sa play ni Laurice kaysa sa pagbisita sa kaniya sa art school.

"I already broke up to him just recently." saad ni Aria bago niya tinuloy ang pagpipinta niya.

"What? Bakit? Parang noong isang araw lang ay masaya ka pang kinukuwento sa akin."

"It's a long story. Sabihin nalang natin na ayoko ng mag invest sa taong walang pakielam sa gusto ko, sa pangrap ko at sa nararamdaman ko." ngiting ani ni Aria kung saan nawalan ng imik ang kaniyang kaklase.

Nag focus na si Aria sa pagtatapos ng kaniyang pinipinta ng bumalik si madam Claire, ang kanilang mentor kaya lahat sila ay napalingon dito.

"I know abala kayo sa pagpipinta, but Ms. Loyzaga, someone is here to see you." saad madam Claire na bahagyan ikinasalubong ng kilay ni Aria.

"Someone is here to see me?" Wait? Don't tell me it'a Dylan at gusto niya akong kausapin about last night? saad ni Aria sa kaniyang isipan.

There's a part of her na ayaw harapin si Dylan if it was that someone na gusto siyang makita. But there's also part of her na gustong malaman kung si Dylan nga ang naghahanap sa kaniya.

"He's in the garden. Remember your favorite palawan cherry? Doon siya naghihintay." pagbibigay ni madam Claire.

at kahit may pag-aalinlangan sa isipan ni Aria, ay tumayo siya sa kaniyang kinauupuan at lumabas na ng kanilang classroom. Dere-deretsong naglalakad si Aria sa hallway papunta sa kung nasaan ang garden meron ang art center. While walking, Aria can't help one memory of Dylan how he didn't pay attention sa mga gusto niya.

*FLASHBACK*

"Atlast babe you answer my calls, busy ka ba kaya hindi mo masagot ang mga tawag ko?" may himig na pagtatampo ni Aria kay Dylan na kausap niya sa kabilang linya.

"I'm sorry babe, medyo busy lang. Why did you call?"

"Remember the favorite tree that i told you? The art center i am right now to take an art class will planting the palawan tr--"

"--i'll call you back, babe. It's starting na kasi, enjoy in your art class."

Agad na nawala sa linya si Dylan kaya agad ding nawala ang ngiti sa mga labi ni Aria.

"Hindi mo man lang tinapos ang gusto kong sabihin..." nalungkot na ani ni Aria bago niya nilingon ang garden ng art center kung saan sinisimulan ng itanim ang paborito niyang puno.

*END OF FLASHBACK*

Hindi malaman ni Aria bakit biglang kumabog ang kaniyang dibdib habang papalapit na siya sa may garden. It's mid March, and nasa peak ng pagtubo ng mga bulaklak nito ang palawan tree. Aria loves that tree since ito ang tinuturing na sakura tree ng Pilipinas.

Nang makarating si Aria sa may garden ay agad niyang nakita ang isang bulto na nakatayo at nakatingin sa palawan tree. Pamilyar kay Aria ang tindig nito, somehow her hearts beats unusually weird while staring at the back of the man who is familiar to her.

"E-Excuse me...ikaw ba ang naghahanap sa akin?" sambit na tanong ni Aria nang makalapit siya sa nakatalikod na lalaki.

Hindi agad ito humarap sa kaniya dahil nakatuon ang parin ito sa palawan tree na namumukadkad na ang mga bulaklak nito.

"Excuse m--"

"--they said that this tree symbolizes beauty, grace, and new beginnings." putol na ani ng baritinong boses nito kung saan agad nakilala ni Aria kung sino ang may ari ng ganoong kalalim na boses.

"M-Mr. Castridge?"

Dahan-Dahan na pumaharap si Damian kay Aria, kung saan bahagyang humampas ang hangin sa palawan tree, kung saan naglaglagan ang ilan sa mga bulaklak mula sa puno sa kinatatayuan nila.

"It's good to see you here, Ms. Loyzaga." ani ni Damian na hindi maalis ni Aria ang pagkakatitig niya kay Damian.

"Don't stare at me like that, Ms. Loyzaga." sita ni Damian na agad napabalik sa huwisyo si Aria.

"A-Anong ginagawa mo dito, Mr. Castridge? Te-Teka? Wala pa namang one week para sa sagot ko sa alok mo."

"Don't worry, i didn't come here for your answer. There's nothing wrong if i'm here visiting one of my owned place." saad ni Damian na bahagyang ikinalaki ng mga mata ni Aria.

"Sa-Sayo ang lugar na 'to?!" bulaslas ni Aria na may kalamigang ikinangisi ni Damian bago ito nagtungo sa isang bench sa ilalim ng palawan tree at doon umupo.

"I had this art center built to support those who value the arts. D.C Art Center — does that ring a bell?" pahayag ni Damian kung saan agad naunawaan ni Aria ang sinasabi nito.

"D.C stands for your name...sinong mag-aakala na ang isamg cold billionaire na si Mr. Castridge ay may pagpapahalaga sa arts."

"I may be a cold-hearted person, but I know what to value and what not to."

Naglakad si Aria patungo sa bench na kinauupuan ni Damian, at umupo sa kabilang dulo nito kung saan may malaking space sa pagitan nila ni Damian.

"Nalaman mo ba na nagkaklase ako dito kaya pinuntahan mo ako?" tanong ni Aria na ikinalingon ni Damian sa kaniya.

"Is this your way of forgetting the heartbreak from your bastard ex-boyfriend and your snake of a best friend?"

"No. This is my way to entertain myself. Hindi mawawala ang pain, that's normal but i won't indulge on that. Besides, i love arts." may ngiting sagot ni Aria kung saan namayani ang katahimikan sa pagitan nila ni Damian.

Miya-miya pa ay tumayo na si Damian sa pagkaka-upo niya bago tumayo sa harapan ni Aria na sinalubong ang kaniyang mga titig.

"I won’t press you for a reply, but that ache inside you will vanish once you give them exactly what they deserve. I’ve said it once: use me and my authority to make them grovel at your feet, begging for mercy. Then let me use you, so I can avoid being married off to someone as wretched as her mother. Think this through. I trust you’ll make a decision that serves us both." seryosong pahayag ni Damian nang mapansin niya ang isang bulaklak na nasa ulunan ni Aria.

"Is it right to repay pain with revenge? Is vengeance truly the only way they can make amends for their betrayal? If I get even with them… will that finally bring me peace--" natigil si Aria sa sasabihin niya ng maramdaman niya ang pagdampi ng kamay ni Damian sa kaniyang ulunan, bago nito kinuha ang kanang kamay niya at inilagay doon ang nakuha nitong bulaklak sa ulunan nito.

"Did you deserve to be betrayed, when all you gave them was your love and your care?" balik pahayag ni Damian bago siya nito iwan sa garden.

Nagpambuntong hininga si Aria sa kinauupuan niya nang tumunog ang kaniyang cellphone. She recieved a message kung saan gulat siyang napatayo sa kinauupuan niya nang matanggap niya ang mensahe kung saan inaangkin ni Laurice ang transparent glass garden na iniregalo ng namayapang lola ni Dylan sa kaniya.