LOGINSamarah's POV
“Bastos ka talaga!” Inirapan ko siya. “Patuyuin mo muna ang yang moisturizer.” Isinara niya ang mga ginamit niyang skin care saka nag-cross arms habang nakatingin sa akin sa salamin, “Bakit nga kayo na-bankrupt?” Mukhang hindi ako tatantanan ng baklang dragon, “Nalulong sa sugal si Papa at nambabae.”“Anong ginagawa mo ron? Hindi pa ba sapat ang perang nakukuha mo sa anak ko?” Alam niya ba ang tungkol sa kasunduan namin? “You are a Fontano. Don't tell me you don't have enough money! Kahit saang basurahan ka pa nanggaling, sigurado akong hindi ka pababayaan ni Rowan!” Gusto kong magalit sa sarili ko. Kung bakit ba kasi hindi ako nanood kaagad ng How to train your Dragon eh. Nagwawala na tuloy itong isa. Panay ang kuda niya hanggang sa makarating kami sa bahay. Sasabihin niyang sumagot ako pero tuwing sasagot naman ako, inunahan niya ako ng sermon. Grabe, paano nakaya ni Rowan ‘to? “Oh! Samarah, I've been looking for you.” Malapad na ngiti ang isinalubong sa amin ni Lola pero kaagad na naglaho iyon nang mapansin niya ang sitwasyon, “Anong nangyari sa inyong dalawa? Bakit ganyan ang itsura niyo.” “A-ano po…” “Let's talk later, Ma
Samarah's POV “Thank you sa paghatid ha? Thank you din sa pa ice cream.” “Wala ‘yon, pagkain lang naman katapat mo lagi– aray! Nambabatok kaagad eh!” “Oh! Tapon mo!” Inabot ko sa kanya ang pinagbalatan ng kinain ko saka lumabas, “Thank you!” “Abusado!” Napangiti na lang ako. Kahit gaano talaga ako kabadtrip o kapagod, kapag nakakausap ko yung best friend ko parang narereset lahat. Kahit papano nakakabawi at may lakas na naman ako para suungin ang mala teleseryeng buhay ko sa loob ng mansyon ng mga Fontano. Hawak ko ang heels sa kanang kamay at ang bag naman sa kabila. Paniguradong sesermonan ako ng Mama niya kapag nakita ako nito kaya ssusubukan kong sumalisi sa pintuan sa kusina. Lumiko ako sa kanan at dahan-dahan ang paglalakad. Napakalaki naman kasi nitong bahay kaya ang taga
“Hoy! Buksan mo ‘to!” Bigla niyang sinara ang pintuan at Ikinulong ako ron. Paulit-ulit kong kinakalampag ‘yon, “Hoy! Peppa pig buksan mo ‘to!” Tumakbo ako papunta sa gilid ng rooftop para sana humingi ng tulong sa mga taong nasa baba pero kaagad akong nalula. Ngayon lang nag-sink in sa utak ko na dalawampung palapag nga pala itong building at nasa tuktok ako! Matagal ko ring sinubukang kalampagin ang pintuan at magsisigaw don pero mukhang wala talagang nagpupunta rito. “Napaka demony*ng baboy,” bulong ko sa sarili saka umupo sa gilid. Ineenjoy ko na lang ang malakas na hangin dito. Inililipad pa nito ang nakalugay kong buhok. Pakiramdam ako model ako ng shampoo, hehe! Hindi ko mapigilang mapangisi. Sigurado akong hahanapin ako ni Rowan at kapag nangyari ‘yon isusumbong ko siya. Tignan lang natin kung may trabaho ka pa bukas, huh! Prente akong nakaupo roon nang
Samarah's POV “Everyone, meet Samarah Castillo Fontano. My wife.” Hindi pa rin masanay ang pandinig ko sa bagong apelyidong nakakabit sa pangalan ko. Nagpalakpakan ang mga tao at panay ang bati. “Congrats, Sir!” “Best wishes po!” “More babies to come!” “G*go. Aaah!” Walang awa na naman niya akong siniko! Malapit na magka pasa ang braso ko sa kasisiko niya! Inirapan ko siya. Nasa office niya kami ngayon at ipinakilala niya ako sa mga empleyado niya. Akala ko nga may pa welcome. Pero nganga! Pagpasok namin ay tinawag niya lang ang atensyon ng mga tao na halatang nagulat din sa pagdating niya, saka ako ipinakilala. At eto kami ngayon, sobrang awkward! “Angel, can you help tour her to the office please?” Isang matabang b
Samarah's POV “Bastos ka talaga!” Inirapan ko siya. “Patuyuin mo muna ang yang moisturizer.” Isinara niya ang mga ginamit niyang skin care saka nag-cross arms habang nakatingin sa akin sa salamin, “Bakit nga kayo na-bankrupt?” Mukhang hindi ako tatantanan ng baklang dragon, “Nalulong sa sugal si Papa at nambabae.” “Talaga?” Grabe hindi man lang siya nabigla, “Bakit parang okay naman kayo nung nag-uusap sa call?” “Paano ba dapat? Chismoso ka.” Tatayo na sana ako nang hawakan niya ako sa balikat at iupo ulit. “Teka, it’s not done yet.” Nakatingala ako sa kanya habang minamasahe niya ang mukha ko. Napakalapit ng mapupula niyang labi. Ano ba Sam?! Kailan ka pa naging manyak?! Pumikit
Samarah's POV “Paano ko naman naging kasalanan yung pagiging lampa mo?” Inirapan ko siya at hinila ang kumot pero hinila niya ito pabalik. “Natamaan mo ako ng bola sa ulo kaya ako natumba. Hindi mo kasi ilugar yung pagiging tomboy mo!” Nakaupo kami ngayon sa sahig, sa tapat ng fire place ng kwarto namin at nag-aagawan sa kumot. Ang lamig pala rito kapag gabi! “Maraming beses na akong natamaan ng bola sa ulo ‘no, hindi naman ako natumba at nahimatay. Lampa ka lang talaga!” Itinaas niya ang kamay niya at akmang bubwelta nang unahan ko siya, “At! Hindi ‘yon sapat na reason para ipagkalat mong natae ako sa palda nung Elementary tayo ‘no!” “Pfffft! Hahahaha! Oo nga pala, natae ka nga pala nung grade two. So disgusting!” Maarte niyang sinabi ang huli at ngumiwi pa. “Elementary pa ‘yon!” Hinampas ko siya ng unan na kaagad naman niyang sinalag habang tawa pa rin ng tawa, “siguro crush mo ‘ko kaya high schoo na tayo hindi ka pa rin nakakamove-on don!” “What?!” Ako naman ang hinamp







