6: Their Past

Samarah's POV

“Paano ko naman naging kasalanan yung pagiging lampa mo?” Inirapan ko siya at hinila ang kumot pero hinila niya ito pabalik.

“Natamaan mo ako ng bola sa ulo kaya ako natumba. Hindi mo kasi ilugar yung pagiging tomboy mo!” Nakaupo kami ngayon sa sahig, sa tapat ng fire place ng kwarto namin at nag-aagawan sa kumot. Ang lamig pala rito kapag gabi!

“Maraming beses na akong natamaan ng bola sa ulo ‘no, hindi naman ako natumba at nahimatay. Lampa ka lang talaga!” Itinaas niya ang kamay niya at akmang bubwelta nang unahan ko siya, “At! Hindi ‘yon sapat na reason para ipagkalat mong natae ako sa palda nung Elementary tayo ‘no!”

“Pfffft! Hahahaha! Oo nga pala, natae ka nga pala nung grade two. So disgusting!” Maarte niyang sinabi ang huli at ngumiwi pa.

“Elementary pa ‘yon!” Hinampas ko siya ng unan na kaagad naman niyang sinalag habang tawa pa rin ng tawa, “siguro crush mo ‘ko kaya high schoo na tayo hindi ka pa rin nakakamove-on don!”

“What?!” Ako naman ang hinampas niya ng unan.

“Letse! Ang sakit!” Parang analog ang utak ko.

“Ayan! Masyado kang delusional baka magising ka na!”

Mula nung mangyari ang mga bangayan namin nung high school ay naging mortal na kaming magkaaway. Panay ang bangayan at lagi kaming nagkakasakitan noon. Pero syempre ako ang panalo lagi, sinisiguro kong lagi siyang umuuwing may bulak sa ilong. Ganon ako ka thoughtful, kaso pagdating sa mga pageants, lagi niyang mini-makeupan ang mga kalaban ko at sinisigurong matatalo ako. Panata niya ata every year ‘yon.

“Bading!”

“Amazona!”

“Lampa!”

“Natae sa palda!”

Pareho kaming humahangos habang nakahiga sa kama. Hindi ko alam kung bakit ako nakangiti kahit puro away naman ang ginawa namin. Naramdaman kong may kung anong mainit na tumutulo galing sa ilong ko. Naupo ako at pagkapa ko rito, dugo!

“Hala! Dumudugo ilong ko!” sumbong ko sa kanya, pero nanlaki ang mga mata ko nang makita ko siya. “HAHAHAHA!” Magulo ang buhok niya na parang kinuryente at parehong butas ng ilong niya ang dumudugo!

Malayong-malayo sa Rowan na palaging malinis, maayos, at mabango.

“Okay lang ba kayo dyan? Dinig ang sigawa– ay sus! Maryosep!” Naitakip ni Lola ang kamay sa bibig niya.

Mabilis na lumapit sa akin si Rowan at inakbayan ako, “Opo, okay lang po kami Lola.”

“Nasobrahan lang po sa laro, hehe!” Pawis na pawis na ako pero bakit ang bango pa rin niya?

“Grabe naman kayo maglaro, okay lang ba ang mga ilong niyo?” Lalapit na sana siya nang hawakan ako sa baba ni Rowan at iharap sa kanya.

“Okay naman tayo ‘di ba babe?” Umaagos ang dugo sa parehong butas ng ilong niya pero ang gwapo niya pa rin? “Babe?”

“A-aah oo!” Inalis ko ang hawak niya sa akin at tumayo, “Okay lang po kami Lola, hehe! ‘wag po kayo mag-alala. Tara na po hatid ko na po kayo.” Wala na siyang nagawa nang akayin ko siya palabas at inilock ang kwarto namin.

“Grabe, ganitong ganito itsura ko tuwing uwian nung high school eh.” Nasa harap siya ng salamin at pinupunasan ang ilong niya.

Lumapit ako at kumuha rin ng tissue, “Lampa ka eh, di ka makaganti.” Ngumisi siya at biglang diniinan ng tissue ang ilong ko, “Aww!”

“Ayan ang ganti ko, hahaha!”

Masakit man ay natawa na lang din ako. Matagal din kaming hindi nagkita ni Rowan at mukhang marami din siyang pinagbago. Dati kasi kung hindi siya mukhang kawawa at api-apihan, mukha naman siyang demonyo na gagantihan lahat ng nang-api sa kanya. Pero ngayon mukhang marunong na rin siyang makipag biruan.

“What? Hindi ko namalayang nakatitig pala ako sa kanya.

Umiwas ako ng tingin, “Wala! Napansin ko lang na ang dami mo na rin palang pinagbago.”

“Ikaw din naman,” nagsimula siyang magpahid ng kung ano-ano sa mukha niya, “Dati anak ka ng mayaman, kaya hindi ko alam kung bakit kailangan mong tanggapin ang trabahong ‘to.”

“Mahabang kwento.” Pinapanood ko ang ginagawa niya nang bigla siyang tumayo.

“Umupo ka rito.” Sinunod ko siya at naupo ako sa upuan sa tapat ng vanity mirror.

“Anong gagawin ko?”

“Magkwento ka habang inaayos ko ‘tong mukha mo. Masisira ang reputasyon ko sa itsura ng balat mo.”

“Grabe ka talaga!” Pero may point nga naman siya. CEO siya ng nag-iisang Allure cosmetics, nakakahiya naman kung mukhang gusgusin ang asawa niya.

“Magkwento ka na.” Binuhusan niya ng kung ano ang bulak saka idinampi sa mukha ko.

“Anong gusto mong malaman?”

“Mayaman pa rin ba kayo?” Focused na focused siya sa mukha ko. Nagulat ako nang inilapit niya ang mukha niya sa akin at parang sinisipat-sipat ang mga pores ko.

“Hindi na eh.”

“Buti nga sa 'yo.”