Mag-log inDRAVEN’S POVHabang abala ako sa pagpirma ng mga papeles sa loob ng opisina ay biglang bumukas ang pintuan. Hindi ko na kailangan pang iangat ang tingin ko para malaman kung sino iyon.Tanging si Simon lang ang may lakas ng loob na basta na lang pumapasok nang walang paalam.“Sir…” mababa ngunit seryosong tawag nito.Napahinto ako sa pagpirma saka dahan-dahang nag-angat ng tingin. Agad kong napansin ang tensyon sa mukha nito.“What’s the matter?” kunot-noong tanong ko.Bahagya itong napabuntong-hininga bago nagsalita.“Your father wants to see you.” Huminto ito sandali saka ako diretsong tiningnan. “Gusto niyang makilala ang babaeng ibinahay mo.”Umigting ang panga ko dahil sa narinig.Napailing si Simon habang kinukrus ang mga braso nito sa dibdib.“Relax. Alam mo naman ‘yon. Gusto ka na namang i-trigger. Baka ikaw na naman pinag-iinitan niya.Napahilot ako sa sentido ko.“After all these years…” malamig kong saad. “Why does he have to show up now? Right when our lives are already a
SOLARA’S POV:“Draven… ahh…” nanghihina at halos paungol kong saad, pilit hinahabol ang hininga ko.Namumungay na ang mga mata ko, parang nilalasing ng bawat halik niya na malalim, mapang-angkin, at walang pag-aatubili.Para bang bawat dampi ng labi niya ay may sariling apoy na unti-unting tumutupok sa natitira kong kontrol sa sarili.“Stubborn women like you should be punished,” paos at mapanganib niyang bulong sa tenga ko.Ramdam ko ang init ng hininga niya na dumadampi sa balat ko.Tiningnan ko siya ng diretso sa mga mata sa paraang alam kong hindi niya matatakasan.Mapang-akit at mapanghamon.“Then… I’m willing to be punished by you,” pabulong kong sagot sa pagitan ng halik namin, halos manghina ang boses ko sa init ng sandaling iyon.Napangisi siya, isang klase ng ngisi na puno ng pagnanasa at pananabik.Sandaling katahimikan ang bumalot sa amin.At sa unang pagkakataon mula kanina ay lumambot ang tingin niya sa akin.“Good girl…” nasisiyahang saad nito.Hindi pa man ako nakakaba
SOLARA'S POV:Paghinto ng black Porsche ko sa tapat ng isang private café ay agad kong sinuyod ang buong paligid. Mula sa rearview mirror hanggang sa mga taong naglalakad sa sidewalk ay isa-isa kong tiningnan kung may kahina-hinala ba ang kilos.Simula nang mangyari ang gabing iyon, hindi na ako naging kampante pa. Parang kahit anong oras, pakiramdam ko ay may matang nakamasid sa akin.Napabuntong-hininga ako nang malalim bago tuluyang bumaba ng sasakyan. You’re safe. Just breathe, Solara.Ngunit bago pa man ako makapasok sa entrance ay sinalubong na agad ako ni Orion.“Hi, Sol! Let’s go inside,” nakangiting saad nito, na tila ba walang kahit anong iniindang problema sa mundo.Hindi ko napigilang mapangiti kahit papaano. Kahit papaano, nabawasan ang kaba sa puso ko.“Thanks for coming,” mahinahon kong sagot.Pinauna niya akong pumasok, gaya ng dati. Isang simpleng gesture, pero ramdam mo ang respeto nito.Pumunta kami sa isang mas pribadong bahagi ng café para may privacy. Tahimik,
SOLARA’S POV:Nagising ako sa sunod-sunod na pagtunog ng telepono ko sa bedside table. Mabigat pa ang talukap ng mga mata ko habang inabot ko iyon, halos nangangapa pa dahil sa antok. Hindi ko na tiningnan kung sino ang tumatawag at agad na sinagot ito.“Hello… who’s this?” paos kong sagot, halatang kakagising lang.“Sorry, did I wake you up?” pamilyar na boses ang sumagot mula sa kabilang linya.Bahagya akong napakunot-noo bago tuluyang bumangon. “No, it’s fine… Orion? Ikaw pala. Napatawag ka?” Umupo ako at isinandal ang likod ko sa headboard habang inaayos ang buhok ko.Napalingon ako sa kabilang side ng kama, ngunit wala na akong katabi.Wala na si Draven.Sanay na akong mauna siyang umaalis, pero may parte pa rin sa akin na hinahanap ang presensya niya sa tuwing gigising ako.Ewan ko ba pero gustong-gusto na makitang siya ang bubungad sa umaga ko. Lalo na ang mga mata niyang berde at kung tingnan ka ay parang ayaw ka nang bitawan pa.“How are you? I heard what happened. May gumugu
SOLARA’S POV:Habang nasa bakuran kami nang umagang iyon, tila ba ang lahat ay napakatahimik. Sobrang payapa ng paligid. Ang hangin ay marahang dumadampi sa balat ko, ang sinag ng araw na hindi masakit sa balat, at mga dahong dahan-dahang umaalon sa bawat ihip ng hangin.Isang sandali na gusto mong paniwalaan na ligtas ka.Na wala nang mangyayaring masama.Pero ganoon lagi ang kapayapaan… panandalian lamang.Biglang bumasag sa katahimikan ang dalawang sunod na putok ng baril mula sa labas ng bakuran.Napaigtad ako sa sobrang gulat at agad na napahawak sa tenga ko at napaurong.“Oh my god!" nanginginig na saad ko sa takot hindi alam kung saan ako magtatago.Mabilis akong hinatak ni Draven papalapit sa kanya. Saka iniharang ang katawan niya sa akin at hindi alintana kung mapahamak man ito. Bastat masiguro nitong ligtas ako.“Damn it! Where did those shots came from?” galit at hingal niyang saad, habang mabilis na iginala ang tingin sa buong paligid.Umiigting ang panga niya, halatang pi
THIRD PERSON’S POV:Kinuha ni Draven ang cellphone mula sa nanginginig na kamay ng driver. Walang emosyon ang mukha niya habang isa-isang sinusuri ang laman nito. Tulad ng mga mensahe, unknown numbernat ang malinaw na patunay ng bayad na ipinadala.Tahimik ang paligid, ngunit ang bawat segundo ay tila nagiging mas mabigat dahil ss tensyon na unti-unti nabubuo.“So… you’re not the mastermind after all,” malamig na saad niya habang dahan-dahang ibinababa ang telepono. Tumingin siya sa driver, ang klase ng titig nito ay parang kayang tumagos sa kaluluwa nito. “You were just used as bait.”Huminto siya sandali, saka bahagyang napailing. “Disappointing.”Bahagyang napaatras ang driver sa kinauupuan nito.“But don’t get it wrong,” dagdag ni Draven, bahagyang yumuko upang mapantayan ang paningin ng lalaki. “You’re not innocent either. “You were an accessory to the crime in exchange for money.”Muli siyang tumayo at nagsimulang maglakad habang iniikot ang cellphone sa kanyang daliri na paran







