Chapter 4:

SOLARA’S POV:

“Finally we’re here.” Masayang saad ko habang tinatanggal ang shades ko at pinagmamasdan ang buong paligid.

Puting buhangin na parang pulbos, tamang-tama para sa sa beach walks at picture spots. Malinaw at asul-turquoise ang tubig ng Philippine Sea, tahimik sa mga parte malapit sa baybayin. Maraming palma at puno ng mga buko sa tabing-dagat para sa chill na vibes at natural shaded spots. Ilang maliliit na beach cafés, restaurants at resorts sa tabing-dagat na puwede mong puntahan para mag-food trip o mag-relax.

“Tama talaga ang desisyon nating pumunta dito.” saad ng isang babae na kasama namin.

“Tama ka diyan.” sang-ayon ng lalake, habang nakangiting nakatanaw din sa paligid.

Napili naming pumunta sa Pacifico Beach, isang tahimik at malawak na beach sa northern part ng Siargao.

“Let’s go inside?” aya ni Franco.

Tumango lang ako at sinalubong kami ng receptionist at ibang staff. Ang mga bellboy ay kinuha na ang mga luggage namin sa kubo na pina-book namin kaya kailangan na lang naming kunin ang mga susi para mabuksan ang mga ito.

“Good morning, ma’am and sir! Welcome to Pacifico Beach. May I know your names, please?” masayang saad ng receptionist habang pinipindot ang keyboard ng computer.

“I’m Solara Hilario, and this is Franco Valerio.” pakilala ko.

“Oh! Kayo po pala ‘yan, Ms. Hilario. It’s our pleasure na bumisita kayo dito.” nakangiting saad nito.

Tinanguan ko ito. “Can I have the keys to our rooms?”

“Here’s your key, enjoy your stay here, ma’am and sir.” sabi nito habang inabot ang mga susi.

“Thanks.” Kinuha ko na at dumiretso kami sa mga kubong binook namin.

Pagdating sa magkatabing kubo hut namin ay huminto ito.

“So, see you later?” tanong nito.

“Yes, magpapahinga muna ako.” sagot ko.

“Call me once na kailangan mo ng chaperone.” saad nito bago tuluyang umalis.

“Sure!” tipid na saad ko saka pumasok sa aking magiging kwarto.

Ramdam mo agad ang hangin at ang banayad na haplos ng alon sa buhangin. Nakatayo ang kubo hut sa gilid. Simple lang at maliit pero perfect sa tropical vibe. May maliit na porch kung saan puwede kang umupo at huminga ng sariwang hangin.

Sa loob ay napaka-cozy lang ng kwarto. Mayroong bed, konting furniture at private bathroom. Hindi marangya, pero kumportable at malapit sa beach. Mula sa porch ay tanaw mo ang dagat at ang katahimikan nito. Para bang para lang sa’yo ang kalmadong paligid.

Nai-imagine ko na sa t’wing hapon ay magandang umupo sa porch. Habang pinapakinggan ang alon at pinapanood ang sunset. Siguradong mararamdaman mo kung gaano kasimple pero ka-relaxing ang buhay sa Pacifico.

— — —

“What’s our next travel destination?” tanong ni Franco habang nakataas ang kilay, naghihintay sa sagot ko.

Nakatanaw ako sa malawak na karagatan, iniikot ang daliri sa puting buhangin.

“I want to go to Bolinao, Pangasinan. What do you think?” tanong ko sa kanya.

“Pwede naman, mas malayo mas masaya.” nakangising saad nito.

“So it’s settled then. Kailan tayo aalis?” tanong ko.

“When do you want us to go there?” balik tanong niya sa akin.

“Next week, deal?” saad ko.

“Okay, deal.” Tumayo siya at inalalayan akong makabangon mula sa pagkakaupo sa buhangin.

Suot ko ang red bikini, kitang-kita ang hubog ng katawan ko. Mukha akong anghel na may maamong mukha, pero hindi nila alam na isa akong strong, independent woman with a strong personality. Hindi ako basta-basta papayag na yurakan ang pagkatao ko ng sinuman at hindi rin ako pumapayag na may kumontrol sa buhay ko.

Isang linggo ang lumipas at muli na kaming pumunta sa Bolinao. Pagkatapos nito ay gusto ko namang mag bar at mag-party.

— — —

Hindi ko alam kung bakit, pero dalawang buwan matapos ang gabing pinagsaluhan namin ng lalakeng estranghero ay may mga pagbabago akong napansin sa sarili ko.

Madalas akong magutom, palaging inaantok, madaling mainis at kung minsan ay nasusuka kapag may naamoy akong hindi ko gusto. Dalawang buwan na rin akong hindi dinadatnan, pero hindi ko inalintana iyon dahil busy ako sa pag-e-enjoy sa buhay. Katulad ngayong umaga ay nagising akong naduduwal. Tila binabaligtad ang bituka ko.

“Jeez! Ano bang nangyayari sa akin?” gulung-gulo at nanghihinang napasalampak ako sa sahig ng banyo.

Kinabahan ako. I think I should take a pregnancy test and visit my OB-GYNE. Bumili ako ng tatlong pregnancy test sa drugstore. Maingat kong binasa ang instructions bago sinunod ang bawat hakbang. Nang mailagay ko ang ihi sa test strip ay umupo muna ako sa gilid ng bath tub. Pakiramdam ko, ang ilang minuto ay tila ba napakahaba habang hinihintay ang magiging resulta nito.

Pagkaraan ng ilang sandali ay malinaw ang dalawang pulang linya.

Dalawa, so it means positive.

I’m pregnant.

Agad akong nagpunta sa OB-GYNE para magpa-check up at magpa-prenatal tests. Matapos suriin ang resulta ay ngumiti ang doktor at tumingin sa akin.

“Congratulations, Ms. Hilario,” masayang saad nito. “You’re nine weeks pregnant.”

Parang may kung anong humaplos sa puso ko. Halo-halo, may kaba at gulat. Hindi ko maipaliwanag ang emosyon ko ngayon.

Pero may nangunguna dito.

Saya dahil finally ay may bala na ako para sa susunod kong plano.

“Thank you,” sagot ko, ngiting wagi.

— — —

DRAVEN’S POV:

Galit na galit ako. Ngayon lang ako nakaramdam ng ganitong matinding emosyon sa buong buhay ko. Pakiramdam ko ay nainsulto ako nang magising at madiskubreng wala na ang babaeng nakasiping ko noong gabing iyon. Ngunit ang mas lalong nagpasabog ng galit ko ay ang perang iniwan niya na isang daang libong piso. Para bang binayaran lang ang pagkatao ko.

Para bang isa lang akong laruan. Ginawang aliwan at pagkatapos makuha ang gusto ay basta na lang tinakasan.

“Mukhang wala ka sa mood, Sir Draven?” tanong ni Simon, ang sekretarya at matagal nang kaibigan.

“Just one person who dared to insult me.” mariing saad ko, habang umiigting ang panga.

“Hmmm… Interesting. Who dares to insult a Draven Imperiale?” malokong saad nito.

Mahigpit kong naikuyom ang kamao ko saka pinindot ang intercom.

“Hello, sir. Anong maipaglilingkod ko sa inyo? tanong sa kabilang linya ng tauhan ko.

“Find that woman,” malamig at puno ng galit kong utos. “At Vivere Skyline Suites, room 707. Don’t stop until you see her.”

“Consider it done, sir,” sagot ng tauhan sa kabilang linya saka na ito naputol.

“Maiwan na muna kita sir. Para makakalma ka.” saad ni Simon, saka lumabas ng opisina.

Naiwan akong mag-isa sa silid at nanginginig sa galit. Binato ko ang nadampot kong babasaging baso sa pader, kaya nagkalasog-lasog ito.

“The moment I find you, woman…” mariin kong bulong, puno ng babala. “you’ll pay for what you did.”