CHAPTER 2—Pamilyar na Boses.

ZYLA SANDRA SARCOVA

Hindi ko alam kung paano ako nakabalik sa hotel.

Ang natatandaan ko lang, tumakbo ako matapos kong tadyakan ang bayag no'ng lalaking 'yon.

Ang bilis kong nakarating. Nawala rin ang kalasingan ko. Halos hindi ko nararamdaman ang sakit ng paa ko sa heels.

Ang alam ko lang, galit ako. Nag-iinit ang buong katawan ko.

Pagkapasok ko sa hotel room, diretso akong pumasok sa banyo.

Hindi ko na hinubad nang maayos ang mga damit ko. Tumayo ako sa ilalim ng shower at binuksan ang tubig.

Kumalat ang lamig sa buong katawan ko, pero hindi sapat.

Parang may apoy pa ring naglalagablab sa loob ko.

Hindi ko alam kung gaano na ako katagal sa ilalim ng shower. Basta naramdaman ko na lang ang lamig na nanoot sa balat ko. Pero hindi pa rin napawi ang galit ko.

Sa unang araw ng pagbabalik ko sa Pilipinas.

'Yong dalawang lalaking kinamuhian ko ang unang nakaengkuwentro ko.

Napatawa ako nang mapait.

Ang malas-malas ng pagbabalik ko.

Mas nilakasan ko ang agos ng tubig at nanatili roon hanggang sa mangalay ang mga binti ko.

Pero wala… hindi mawala-wala ang inis ko. Lumabas ako ng banyo na latang-lata at agad na humilata sa kama.

Sinubukan kong matulog. Pero wala. Dilat ang mga mata ko buong magdamag.

Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mukha niya.

Ang mukha ng lalaking akala kong hindi ko na muling makikita.

***

Kinabukasan, lumabas lang ako para kumain.

Pagkatapos ay bumalik din agad ako sa kuwarto.

Ayaw ko nang lumabas.

Ayaw kong makita si Rover. Lalong ayaw kong makita ang lalaking iyon.

Napabuntong-hininga ako habang nakaupo sa sofa.

Saktong nag-ring ang phone ko.

Si Alexia.

"How are you?"

Nakangiti siya, pero agad napasimangot nang buntong-hininga ang sagot ko.

"What happened, Zy?"

"Alex... my head is killing me."

“Ano ba kasi ang pinaggagagawa mo riyan?”

“Ano kasi…”

Ikinuwento ko sa kaniya ang lahat.

Mula sa pagkikita namin ni Rover hanggang sa lalaking hinalikan ko sa bar.

Siya naman ang napabuntong-hininga.

"I don't want to be here anymore, Alex..."

"Zy... get a grip. Those men ruined your life before. Don't let them do it again."

Napisil ko na lang ang noo ko.

Pero tama ang kaibigan ko. Hindi dapat ako paapekto sa kanila.

"You really know how to calm me down, huh?"

"Of course. We're practically sisters."

Natawa na lamang ako, pero saglit lang.

"Zy, do what you came there to do. Finish the launch. Close the deal. Then come back home."

Napatingin ako kay Zailyn na natutulog sa tabi ni Alex.

Miss na miss ko siya.

"I want this to be over, too. The problem is, I still haven't heard anything from the CEO."

"Then stop wasting your time and energy being angry and waiting around."

Inilapit niya ang camera sa mukha niya.

"Go design something. Every time you're mad, your collections get better."

"Really? You're such a supportive friend."

"I know."

Pareho kaming natawa.

"Okay, bye. I'm sleepy."

Pagka-end ng tawag, binuksan ko ang sketchbook ko.

Sa guhit ko inilabas ang emosyon ko.

Mabilis ang kamay kong gumuhit.

Kung anong nasa isip ko, 'yon ang mismong galaw ng kamay ko.

Hindi ko namalayang nakagawa na ako ng tatlong bagong design.

Isang tailored black pantsuit na may metallic detailing.

Isang evening gown na parang may silver thorn details.

At isang eleganteng dress na puro dark floral embroidery.

Nakangiting nakatitig ako sa mga sketch, pero napasimangot nang maalala si Rover. 

Bakit gano’n ang asta niya? Ang kapal niyang banggitin ang five years ago. 

Siya ang dahilan ng lahat. Kung hindi siya sumama sa ibang babae. Hindi nangyari sa akin ang gabing ‘yon.

Muntik kong mabali ang pen ko nang biglang tumunog ang phone ko.

Unknown number.

"Hello?"

"Good morning, Ms. Sarcova. This is Milo."

Agad akong napaupo nang maayos.

"Yes?"

"The meeting with my boss has been confirmed. It's scheduled for six o'clock this evening."

"Noted. Just send me the location."

"Of course, Ms. Sarcova."

Pagkatapos ng tawag, napatingin ako sa oras.

Alas-diyes pa lang ng umaga.

Tumayo ako at inilapag ko ang sketchbook sa table.

Mahaba pa ang oras. May time pa para matulog. At saka, hindi nga ako nakatulog kagabi.

Nag-set ako ng alarm. Alas-kuwatro.

Pagkahiga ko pa lang sa kama, agad nang bumigat ang mga mata ko.

Mukhang bumigay na rin sa wakas ang katawan ko.

***

Hindi pa man tumunog ang alarm, nagising na ako.

Mag-alas-kuwatro pa lang ng hapon.

Agad na rin akong naligo at naghanda.

Isinuot ko ang high-waist wide-leg trousers na ipinares ko sa fitted silk blouse.

Pagkatapos ay sinuot ko ang pointed nude heels.

Bitbit ang structured leather tote, humarap ako sa salamin.

Maingat kong itinuck in ang blouse ko bago sinuot ang oversized square black sunglasses.

Nang masigurado kong maayos ang lahat, lumabas na ako ng kuwarto.

Saktong pagbaba ko sa lobby, naroon na ang cab na na-book ko.

Tahimik akong nakatanaw sa bintana habang binabaybay namin ang daan.

Wala pang alas-sais nang makarating ako.

Tulad ng inaasahan ko, wala pa ang ka-meeting ko.

Pinaupo ako ng waiter sa isang mesa malapit sa bintana.

"Would you like to order, ma'am?"

"Not yet. I'm waiting for someone."

Tumango siya at umalis.

Ilang minuto rin akong nakaupo roon.

Hanggang sa bumukas ang pinto.

Pumasok si Milo. Kasama niya ang isang lalaking nasa mid-fifties na, pero well-built pa rin. Matangkad at may ekspresyong alam mong isang malaking tao.

Agad akong tumayo, ngumiti, at inilahad ang kamay ko.

"Hello. I'm Zyla Sandra Sarcova."

Pero hindi ang matanda ang humawak sa kamay ko.

Isang mas malaking kamay ang naunang sumalo rito.

Mabagal akong napatingala sa mas matangkad na lalaki.

Kasabay no'n, narinig ko ang mababa at pamilyar na boses.

"Zadrick Vandal."

Parang tumigil ang paghinga ko habang nakatitig sa kanya.

"CEO of Vandal Atelier."