CHAPTER 1—Ang Lalaking Sa Hotel.

ZYLA SANDRA SARCOVA

“Congratulations, Miss Sarcova. The media loved your collection.”

Ngumiti ako at tinanggap ang champagne glass na iniabot sa akin.

“Thank you.”

“Your Philippine launch will be a huge success.”

Paulit-ulit ko nang naririnig ang mga salitang iyon ngayong gabi.

Five years ago, matapos ang mga nangyari, hindi ko naisip na maririnig ko ang mga iyon. Na mararating ko ang mayroon ako ngayon.

May sarili na akong pangalan. May sariling brand at may mga taong handang magbayad ng milyon para sa mga design ko.

“Miss Sarcova, kailangan na po nating umalis,” sabi ng manager ko.

Tumango ako. Hindi ko na rin kayang magtagal.

Tatlong sunod-sunod na event sa loob ng isang linggo ang dinaluhan ko.

Hindi ko na nga alam kung kailan ako huling nakatulog nang mahimbing.

Pagdating ko sa sasakyan, agad kong isinandal ang ulo ko sa upuan at ipinikit ang mga mata ko.

Then nag-vibrate ang phone ko.

Si Alex.

Ang business partner at matalik kong kaibigan.

“Zy, na-check mo na ba ang email mo?” bungad niya.

Matamlay akong tumingin sa manager ko.

Agad naman niyang iniabot sa akin ang tablet.

Binuksan ko ang email at napabuntong-hininga.

Kailangan ko raw bumalik sa Pilipinas para makipagkita nang personal sa CEO na nag-offer collaboration

“Kailangan ba talagang ako ang makipagkita?” tanong ko.

“Ni-request ng CEO ang presence mo. Ayaw na ayaw niya raw makipag-deal sa mga ghost.”

Napapikit na lang ako.

“Fine…”

Pagkatapos ay pinatay ko na ang tawag.

Apat na araw matapos kong matanggap ang email, naayos ko na ang lahat ng dapat asikasuhin.

“Alex, ingat kayo, ha? Tumawag ka agad kapag may problema. Lilipad agad ako pabalik dito.”

“Don't worry. I've got Zailyn.”

Yumuko ako at marahang hinalikan ang pisngi ng anak ko.

Oo, may anak na ako.

Nagbunga ng napaka-cute na anghel ang gabing iyon sa hotel.

Matagal akong nabuhay sa galit dahil sa nangyari no’ng gabing ’yon.

Pero ang galit na iyon din ang naging dahilan kung bakit ako nagsumikap.

Lahat ng ginagawa ko ngayon ay para sa anak ko.

“Sige na, umalis ka na. Kanina pa naghihintay ang sundo mo,” sabi ni Alex.

Yumakap ako sa kanya.

Pagkatapos ay humalik ako sa noo ni Zailyn.

Isang sulyap pa sa kanila bago ako tuluyang lumabas.

***

After twenty-two hours, lumapag din sa wakas ang eroplano.

Agad akong sinalubong ng mainit na hangin ng Maynila paglabas ko.

Pamilyar pa rin ang lugar. Pati ang pakiramdam na matagal ko na sanang kinalimutan. Pero ngayon, bumalik ulit sa isip ko.

“Miss Sarcova?”

Lumingon ako sa lalaking nakasuot ng itim na suit na may hawak na placard.

“I'm Milo. Ang sundo mo po.”

Tumango ako.

“Nice to meet you.”

Inabot niya ang isa sa mga maleta ko.

“Diretso na po ba tayo sa hotel, Ms. Sarcova?”

“Yes. Kailangan ko ng pahinga.”

Tahimik kaming naglakad palabas ng airport.

“Kailan available ang boss mo na makipagkita?” agad kong tanong nang nasa sasakyan na kami.

“As soon as his schedule clears up.”

Napataas ang isang kilay ko.

“So, paghihintayin niya ako?”

“Hindi naman po sa gano'n. Gusto lang po ng CEO na makapagpahinga muna kayo.”

“Well, sabihin mo sa kanya na hindi ako nagpapahinga. Kung maaari, gusto kong matapos agad ang pakay ko rito.”

Tumango siya nang hindi na tumingin sa akin.

“Ipaparating ko po.”

Hindi na siya muling nagsalita.

Pero nahuhuli ko siyang tumingin sa rear-view mirror.

Medyo bumakas kasi ang inis sa boses ko. Siguro iniisip niyang masama ang ugali ko.

Diretso niya akong hinatid sa room ko sa eighteenth floor.

Pinasok niya ang maleta ko at saka yumuko nang bahagya.

“Mauna na po ako, Ms. Sarcova.”

“Thank you… Update mo agad ako sa plano ng boss mo.”

“Yes, ma'am.”

Agad kong isinara ang pinto at humilata sa kama.

Pero napabangon din ako nang mapatingin sa oras.

Alas-otso ng gabi rito sa Pilipinas.

Umaga naman sa New York.

Tamang-tama. Gising na si Zailyn ngayon.

Agad kong tinawagan ang anak ko.

“Baby!”

Pero imbes na ngumiti, nakasimangot siyang humarap sa camera.

“Mommy, why did you leave?”

Napakagat ako sa labi.

“Sorry na, baby. Gusto pa sana kitang hintaying magising, pero mahuhuli na ako sa flight ko.”

Humalukipkip siya.

“Gusto kong pumunta sa’yo, Mommy.”

Sa gilid ng screen, napailing si Alex.

“Hindi puwede. Magagalit ang mga katrabaho ni Mommy. Bawal ang baby do’n.”

“Exactly,” singit ko. “Pero kapag natapos na ang work ko, babalik agad ako. Tapos pupunta tayo sa zoo.”

“Promise?”

“Promise, baby.”

Doon lang siya ngumiti.

Nagkatinginan na naman kami ni Alex.

“Okay, that's enough. Mommy's tired. She needs to rest. At ikaw naman, maliligo ka na kasi may pasok ka pa.”

Nakangiti ako hanggang sa mag-off ang screen.

Pero sumikip ang dibdib ko.

Ngayon lang ako nalayo sa anak ko nang ganito.

Oo, madalas, busy ako, pero sinisiguro kong hindi ako mawawalan ng oras sa kanya.

Muli akong humiga. Pagod ako, pero hindi naman ako makatulog.

Pagulong-gulong ako sa kama.

Nakakabagot ang walang ginagawa.

Napatingin pa ako sa kisame at agad na ipinikit ang mga mata ko.

Naalala ko na naman ang gabing ’yon. Ang mukha ng lalaki…

Kaya ayokong mag-stay sa hotel.

Naalala ko ang nakakagalit na gabing iyon.

Tumayo ako. Naisipan kong lumabas.

Nagpalakad-lakad ako hanggang mapadaan ako sa isang bar na malapit sa hotel.

Puno ng tao ang lugar.

May malakas na tugtog at makukulay na ilaw.

Lahat ay nagsasayawan.

Um-order ako ng isang cocktail.

Then nasundan pa ng isa.

At isa pa...

Medyo ramdam ko na ang tama.

Nakikiindak na rin ako sa tugtog kasama ang mga taong hindi ko naman kilala.

Hanggang sa may humawak sa pulso ko.

“Ano ba! Nasasaktan ako!”

Pilit kong kinalas ang kamay niya, pero mas humigpit lang.

“Sino ka ba?”

Saktong nasinagan ng ilaw ang mukha niya.

Nanlaki ang mga mata ko. Nanigas sa kinatatayuan ko.

“Rover?”

“Nakita rin kita.”

Hinila niya ako palayo sa dance floor.

“R-Rover!”

“Bakit ka nawala? Bakit mo ako iniwan?”

Mas humigpit ang hawak niya.

“Five years, Zy.”

Bumilis ang tibok ng puso ko. Bumalik lahat ng galit ko sa kanya no’ng gabing ‘yon.

Pero hindi ako sumagot.

Anong silbi pa?

Ang mahalaga ngayon, makawala ako sa hawak niya at makalayo.

Sinusubukan kong alisin ang kamay niya.

“Sumagot ka—”

“Bitawan mo muna ako.” Nagpalinga-linga ako.

Naghahanap ng puwedeng makatulong sa akin nang hindi gumagawa ng eksena.

Hanggang sa dumako ang tingin ko sa bar counter.

Sa lalaking kasalukuyang umo-order ng wine.

Hindi na ako nag-isip.

Mabilis kong hinablot ang kamay ko kay Rover at yumakap sa estranghero.

“Honey...”

Ramdam kong nanigas siya nang idiniin ko ang mukha ko sa dibdib niya.

“Please,” bulong ko. “Help me.”

Nagmumura na si Rover sa likod ko. Ayokong lumapit pa siya, kaya mabilis kong hinapit ang batok ng lalaki at hinalikan siya.

Nanlaki ang mga mata ko nang lumapat ang labi ko sa kanya.

Nanlaki rin ang mga mata niya.

At pareho kaming hindi gumalaw.

Hanggang sa narinig kong sunod-sunod ang pagmumura ni Rover.

Pagkatapos ay nawala ang boses niya.

Dahan-dahan akong lumayo at tumingin sa likuran ko.

Napabuga ako ng hangin nang hindi ko na siya makita.

Pero agad ding bumalik ang tingin ko sa lalaki nang maramdaman kong may gumapang na kamay sa hita ko.

“Anong ginagawa mo?”

Agad akong tumayo at sinampal siya.

Umalingawngaw ang tunog no’n sa pagitan namin.

Natahimik ang ilang taong malapit sa amin.

Napapatingin ang iba ay nabulungan pa.

“Bastos!”

Tumalikod ako, balak nang umalis.

Pero bigla niya akong binuhat at isinampay sa balikat niya.

“Ibaba mo ako! Bastos ka!”

Nagpumiglas ako.

“Stop moving.”

“Kidnapping ‘to!”

Hindi siya sumagot.

Diretso lang siyang naglakad palabas ng bar.

Mas lalo pa akong nagwala.

“Ibaba mo ako!”

Pakiramdam ko, lahat ng dugo ko ay napunta na sa ulo ko. Ang sakit na at mas nahihilo na ako.

Gusto kong humingi ng tulong, pero wala akong makita kundi ang likod niya at ang sahig.

Ilang sandali pa ay huminto siya, saka niya ako ibinaba.

Pagkalapat ng mga paa ko sa lupa, agad ko siyang sinampal ulit.

Tumabingi ang mukha niya.

Balak ko sanang tumakbo.

Pero mabilis niyang ibinakod ang mga braso niya sa magkabilang gilid ko.

Tinulak ko siya. “Harassment itong ginagawa mo—”

Hindi ko na natapos ang sasabihin ko.

Siniil niya ako ng halik habang hawak ang mga pulso ko.

Kinagat ko ang labi niya. Napilitan siyang tumigil. Pero hindi pa rin niya ako pinakawalan.

Kuyom ang kamao ko na tumitig sa kanya.

Gustong lumaban, kaya lang, wala na akong lakas.

Anong klaseng tao ba ‘tong naka-inkwentro ko?

“Alam mo ba kung ano ang pinakaayaw ko?” Mababa ang boses niya. Madiin.

Parang may tinatanim siyang bomba sa loob ko.

Hindi ako nakasagot.

“Ayokong gamitin ako ng ibang tao at pagkatapos ay aaktong walang nangyari.”

Saktong nasinagan ng ilaw ang mukha niya.

At parang tumigil ang paghinga ko. Nanlambot ang mga binti ko.

Imposible ‘to…”

Napapailing ako.

Limang taon na ang lumipas, pero hindi ko pa rin makakalimutan ang mukha.

Siya ‘yon… Siya ang lalaking sa hotel.