CHAPTER 7

Pilit na kinokontrol ni Shawn ang emosyon niya bago magsalita. “Wella, hanggang ngayon ba umaakto ka pa rin sa harap ko?”

“Hindi ko po maintindihan kung ano ang sinasabi n’yo. Kung wala naman pong ibang concern, ibababa ko na po ang tawag.”

“Wait.” Pinahinto siya ni Shawn.

“Sigurado ka bang wala ka nang gustong sabihin sa akin?”

Pakiramdam ni Wella, medyo kakaiba si Shawn ngayon. At parang masyado rin siyang madaldal. Karaniwan, sa harap niya, konti lang talaga ang sinasabi nito.

Sa screen ng elevator, kasalukuyang pinapalabas ang performance schedule ni Yvette. Paglipat ng eksena, ipinakita ang isang interview clip. Nakangiti ito habang sinasabing ang closing song ng concert ay isang children’s song na siya mismo ang gumawa, espesyal daw para sa kanyang “little baby.”

Naging curious ang host at tinanong kung sino raw ang tinutukoy niyang bata. Ngumiti lang si Yvette, parang nagbibitaw ng teaser. “Ah… he’s my godson.”

Ibinalik ni Wella ang tingin sa harap. Napansin niyang hindi pa pala napuputol ang tawag, at sa kabilang linya, halatang nauubusan na ng pasensya si Shawn.

“Wella, huwag kang magpanggap na wala ka diyan.”

Huminga nang malalim si Wella at kalmado niyang sinabi, “Mr. Fuentes, may oras po ba kayo bukas?”

Sa wakas, magpapakabait na? Iyon ang unang pumasok sa isip ni Shawn.

Muntik nang umangat ang labi niya, pero pinigilan niya. Sagutin niya nang malamig at mayabang, “Busy ako. No time.”

“Kung gano’n, pakisabi na lang po kapag may free time na kayo. Sabay po tayong maglakad ng divorce papers.”

“Anong sinabi mo?”

“Sabi ko po, kapag may oras na kayo, sabay po nating ayusin ang divorce procedures.”

Pagkasabi ni Wella, agad niyang ibinaba ang tawag, walang kahit anong pag-aalinlangan.

Nawalan saglit ng sasabihin si Shawn.

Simple lang si Wella, parang isang malinis na papel. Akala niya, basta’t maging matatag lang siya, matatapos din ang kasal na ito.

Pero hindi nagtagal, nakatanggap siya ng tawag mula sa ina niyang si Lina. Walang kumusta, walang pag-aalala, diretso agad sa paninisi.

“Nabalitaan kong naglayas ka raw sa bahay? Wella, alam mo ba kung ano ka lang? Ang makapag-asawa ka sa Fuentes Family ay biyayang hindi lahat nakuha ng ibang tao. Imbes na pahalagahan mo, naglalakas-loob ka pang mag-inarte? May gana ka pang—”

“Ma!” Pinutol siya ni Wella. “Kahit itanong n’yo man lang sana kung bakit ako umalis.”

“Ano pang itatanong? Hindi ba dahil lang kay Yvette na ’yang pa-sweet na ’yan? Kahit alagaan pa ni Shawn ’yan sa tabi niya, so what? May epekto ba ’yan sa buhay mo sa Fuentes Family? Basta pagalingin mo lang ang tenga mo, at asikasuhin mo si Shawn.”

“Kung talagang natatakot ka na maagaw ka ng babaeng ’yon, edi magbuntis ka ulit. Kapag may anak na lalaki’t babae ka na, sino pa ang makakayanang yumanig sa posisyon mo?”

Marami pang sinabi si Lina. Pero matagal nang tinanggal ni Wella ang artificial hearing aid niya.

Hindi siya puwedeng makinig. Hindi siya pwedeng mag-isip. Hindi siya pwedeng magpaapekto.

Kung hindi, habang-buhay na naman siyang mababaon sa kasal na malamig pa sa yelo at walang pagmamahal.

Dahil nakatanggal ang hearing aid, hindi niya narinig ang paparating na sasakyan sa likuran.

Isang iglap lang, nasagi siya at natumba sa kalsada.

Huminto ang kotse. May isang binatang lalaki ang bumaba mula sa driver’s seat.

“Miss, okay ka lang ba? Are you alright?”

Matangkad ang lalaki, maayos ang tindig, at gwapo ang mga facial features. Hindi narinig ni Wella ang sinabi nito, pero sa itsura, halatang nag-aalala siya.

Hinimas niya ang masakit niyang tuhod, halatang nahihiya. “Sorry po… kasalanan ko, hindi ako tumingin ng maayos.”

“Nasugatan ka ba? Gusto mo bang ihatid kita sa ospital?”

Tumingin ang lalaki sa binti niya. Hindi malinaw ang narinig ni Wella, kaya ngumiti lang siya nang magalang.

“Hindi ka nagsasalita?” Gulat ang lalaki.

Maayos na isinuot muli ni Wella ang hearing aid bago siya sumagot. “Sorry sir, hindi ko po narinig ang sinabi n’yo kanina.”

Ah, hindi pala siya nakakarinig. Napatingin ang lalaki sa kanya, at hindi niya maiwasang makaramdam ng awa. Bata pa, maganda, pero may problema sa pandinig.

“Wala naman, iniisip ko lang ’yung sugat mo…”

“Okay lang po ’to. Hindi naman masakit.”

Walang gaanong emosyon ang sagot ni Wella, parang sanay na sanay na.

Gasgas lang naman ang balat, ilang araw lang ay gagaling din.

“Kung gusto mo, lagyan na lang natin ng gamot. May first aid kit ako sa kotse,” sabi ng lalaki habang tumatayo na at papunta na sa sasakyan niya para kumuha ng gamot.

Hindi na tumanggi si Wella sa kabaitan niya. Umupo na lang siya sa gilid ng hagdan at hinayaan itong linisin at lagyan ng gamot ang sugat niya.

Maputi ang maliit niyang binti, makinis at mahaba. Pero halatang payat. Hindi maiwasan ng lalaki na makaramdam ng kaunting awa sa kanya.

“Ako nga pala si Zane Guerrero. Ikaw, anong pangalan mo?” tanong niya habang maingat na nilalagyan ng gamot ang sugat.

“Wella Halili.”

“Dito ka nagtatrabaho?”

“Oo, sa building sa unahan.”

“Ang liit pala ng mundo. Sa katabing building lang din ako.”

Itinuro ni Zane gamit ang baba ang pinakamataas na gusali sa unahan.

Sinundan ni Wella ang direksyon ng tingin niya at napansin niyang ang gusaling tinuturo nito ay pagmamay-ari ng Guerrero Company. At ang apelyido niya ay Guerrero…

Zane? Ito ba ang pangalawang anak ng may-ari ng Guerrero Company?

Bigla siyang napaurong ng bahagya at agad ibinaba ang laylayan ng palda para matakpan ang sugatang binti.

“Salamat po, Mr. Guerrero. Okay na po ako.”

“Miss Wella, nagmamadali ka ba?” tanong niya.

“Opo…”

“Add tayo sa Vibér? Friends lang. It's to check you,” sabi niya nang may bahagyang ngiti.

“Hindi na po. Okay na talaga ang binti ko, ayokong makaabala pa,” sagot ni Wella.

Hindi na niya pinansin ang bahagyang pagkadismaya sa mukha ng lalaki. Tumalikod siya at pumasok sa gusali sa likuran niya.

Sa loob ng elevator, tiningnan ni Wella ang sarili niyang medyo magulo ang itsura. Biglang bumalik sa isip niya ang nangyari tatlong taon na ang nakalipas, noong birthday party niya.

Sinabihan siya ng ina niya na masyado raw siyang payat at kailangan niyang alagaan ang katawan. Pagkatapos, iniabot nito sa kanya ang isang baso ng gatas.

Ayaw niyang makipagtalo sa ina, kaya tahimik niyang ininom ang gatas.

Hindi nagtagal, parang may apoy na naglalagablab sa loob ng katawan niya. Tinanong niya ang ina kung may nilagay ba itong kung ano sa ininom niya. Pero seryoso lang ang sagot ng ina, sinabing lahat ng iyon ay para rin naman daw sa ikabubuti niya.

Ang ikalawang anak ng pamilyang Guerrero, mababa raw ang pinanggalingan. Simula pagkabata, itinadhana na raw siyang maging “moving blood bank” ng panganay ng Guerrero family. Pero kahit gano’n, dugo pa rin ng Guerrero ang dumadaloy kay Zane. Hindi siya nagkukulang sa pera, pagkain, at tirahan.

Dagdag pa, mahilig sa reputasyon ang pamilyang Guerrero. Kung sakaling makapangasawa siya rito, tiyak na hindi sila magtitipid sa bride's gift.

Sa ganitong paraan, maliligtas daw ang Halili family. Noong gabing iyon, galit na galit siya at mariing tinutulan ang plano ng ina. Pero dahil sa epekto ng gamot, wala si Wella na lakas para lumaban.

Sa huli, mismong ang ina at ng sariling kapatid ang nagdala sa kanya sa suite ng ikalawang anak ng Guerrero.

Kung bakit paggising niya kinabukasan, ang lalaking nasa tabi niya ay hindi si Zane kundi si Shawn, hindi niya alam. Hindi rin alam ng ina niya.

Pero tuwang-tuwa ang ina. Dahil ang Fuentes Family ay mas mataas ang antas kaysa sa pamilya Guerrero, hindi lang isa o dalawang level.

Si Shawn, sa loob man ng Fuentes Family o sa buong Helios City, ay isang taong walang kapantay ang posisyon.

Para sa ina niya, iyon ay isang “blessing in disguise.”

At ang kaguluhang iyon, bukod sa kanya, sa ina, at sa kapatid niya, wala nang ibang nakakaalam hanggang ngayon.

Masaya si Wella na hindi siya kilala ni Zane. Kung hindi, sobrang awkward siguro.

Samantala, huli nang napansin ni Liam na nitong mga nakaraang araw, sobrang iritable at unstable ng emosyon ni Mr. Fuentes.

Lalo na ngayong araw. Siya na kilala sa husay at talas ng isip, nasabihan na ng “bobo” nang hindi bababa sa sampung beses.

Kung babae lang sana si Shawn, iisipin na sana ni Liam na ipagtimpla ito ng mainit na tubig na may asukal para kumalma ito.

Matapos masabihan ulit ng “bobo,” lakas-loob na nagsalita si Liam. “Mr. Fuentes, may fireworks show daw mamaya sa Riverdale Road. Baka gusto n’yo pong dalhin si Madam at si young master. Pampalipas-stress lang, you know…”

Kung hindi pa babalik si Madam, baka tuluyan na si Shawn masiraan ng bait sa kakasigaw.

Kahit para sa sariling trabaho, kailangan niyang sumugal at magsalita. Pero hindi niya inaasahan na lalo pang didilim ang mukha ni Shawn matapos marinig iyon. Tiningnan siya nito na parang talagang tanga siya.

“Gusto mo akong mag-sorry kay Wella?” “Dadalin ko pa siya manood ng fireworks?”

“Ah… CEO Fuentes, ang ibig kong sabihin sana—”

“Lumayas ka!”

Ibinato ni Shawn ang hawak na folder diretso sa mukha ni Liam.