ANMELDENQuinn Scarlett Laurent's POVIt's Saturday today, at dahil wala naman kaming pasok—tanging online class lang with our formator mamayang five ng hapon—sumama ako kay Mama sa palengke para tulungan siya sa pagtitinda.Maaga pa lang ay maingay na ang paligid. Halo-halo ang amoy ng isda, karne, at gulay, at paminsan-minsan ay may sumisingit na amoy ng kape mula sa karinderya sa gilid. Sanay na ako rito, pero minsan napapaisip pa rin ako kung paano natitiis ni Mama ang ganitong araw-araw."Aba, kumare, 'yan na ba ang inaanak ko?"Habang nagsisilid ako ng hipon sa plastic, napatingin ako sa nagsalita. Medyo pamilyar ang mukha nito, pero hindi ko maalala kung saan ko siya nakita. Narinig kong kausap niya si Mama ngayon doon sa labas ng pwesto."Yah! Oo, kumare," sagot ni Mama rito, halatang masaya sa biglaang pagkikita."Pagkagandang bata."Muli kong ibinalik ang aking tingin sa ginagawa ko dahil sa hiya. Ramdam ko na naman 'yung init sa pisngi ko—isang bagay na hindi ko pa rin makontrol han
Sebastian Chase Salvatore's POVI don't know what's happening to me right now, pero hindi ako yung tipo na mabilis makaramdam ng lust over some imagination. Paulit-ulit bumabalik sa aking alaala how tight she is, I know it's her first time but still, sobrang sikip niya. It feels like my dick will snap in half noong naipasok ko na ito. "Scarlett..." I murmured again, my hand gripping my dick.Damn.I had precum just thinking about her. Gamit ang isang kamay, isa-isa kong hinawakan ang mga sex toys na nakahanay sa king sized bed. "Yes... yes... more--" malakas na ungol ni Scarlett while pounding her. Hindi ko mapigilang mapakagat ng labi while looking at her and pounding her hard; her hands are tied above her head while she's wearing a maid costume. "I think I'm cumming..." she almost shout because of the ecstasy she's feeling.I massaged her breast habang tuloy tuloy ang pagbayo sa kanya. "Not a chance," pilyo kong sagot sa kanya bago hinugot ang aking kalakihan. Nakita ko ang
Sebastian Chase Salvatore’s POVTahimik lang ang buong biyahe hanggang sa makarating kami sa kanto malapit sa bahay nila Scarlett. Kita naman mula roon ang kanilang bahay, sadyang hindi lang talaga kasya ang sasakyan papasok sa makitid na daan.“Thank you, Sir,” sabi niya.Tumango lang ako. “Go straight home.”Akmang bubuksan na niya ang pinto nang muli siyang huminto at napatingin sa akin.“And please,” sabi niya, this time mas mahina ang boses, “uminom po kayo ng gamot pag-uwi n’yo.”Hindi ko napigilang bahagyang umangat ang isang sulok ng labi ko.“Are you ordering me around again, Miss Laurent?”Namula agad siya nang kaunti, pero hindi na siya umurong.“Concern lang,” sagot niya. “Masama po pakiramdam n’yo.”Tahimik ko siyang tiningnan nang ilang segundo bago ako sumandal nang bahagya sa upuan ko.“Noted.”Natulala ako nang bahagya nang ngitian niya ako nang matamis bago isinara ang pinto ng passenger seat. Hindi ko agad na-process ang lahat, ngunit namalayan ko na lang ang sarili
Sebastian Chase Salvatore’s POVUnti-unti kong binuksan ang aking mga mata. Mabigat pa rin ang pakiramdam ko, pero agad kong hinanap si Scarlett.Hindi naman ako binigo ng aking paningin. Nandoon siya, nakaupo sa single sofa.Dahan-dahan akong bumangon.“Miss Laurent, you should go home first,” sabi ko.Hindi siya sumagot.Dahil doon, tumayo ako at lumapit sa kanya. Doon ko lang napagtanto na malalim na pala ang kanyang tulog.A small smile escaped my lips.I knew that kind of sleep.Ganito rin siya noong gabing iyon. Malalim, payapa, at walang kamalay-malay sa paligid.Maingat ko siyang binuhat at inilipat sa mahabang sofa. Pagkatapos ay napatingin ako sa orasan.Seven in the evening.Kinuha ko ang kanyang cellphone at marahang hinawakan ang hinlalaki niya para sa fingerprint scanner. Agad namang nagbukas ang screen. Dumiretso ako sa messages at nag-iwan ng mensahe para sa kanyang ina.Pagkatapos no’n, saka lang ako bahagyang nakampante.I locked the office door, then slowly lay down
Quinn Scarlett Laurent’s POVTahimik lang ang buong library habang natutulog si Sir Sebastian sa mahabang sofa.Paminsan-minsan ay napapatingin ako sa kanya para siguraduhing maayos lang ang paghinga niya. Nakapikit pa rin siya, at kahit paano ay mukhang mas panatag na ang mukha niya kumpara kanina. Siguro’y nakatulong kahit papaano ang mainit na lugaw at gamot.Ako naman ay tahimik lang na naupo sa kabilang dulo ng office, hawak ang aking cellphone at paminsan-minsang sumisilip sa wall clock.Malapit na rin ang uwian.Napabuntong-hininga ako bago binuksan ang group chat naming apat.Scar: Mga babaita, mauna na kayo pag-uwi mamaya ha. May kailangan pa akong tapusin dito.Hindi naman nagtagal ay mabilis ding nag-pop ang replies nila.Diane: Ha? Ano na naman ‘yan?Shane: Bakit ka may overtime, te?Miza: May pinagawa si Sir Chase?Napakagat ako sa labi habang mabilis na nagta-type.Scar: May inaayos lang. Baka matagalan pa ako rito.Sa totoo lang, hindi naman talaga ako sanay magsinungal
Sebastian Chase Salvatore’s POVMula pa lang sa seminar ay ramdam ko na ang unti-unting paghina ng katawan ko.Hindi ko alam kung dahil ba iyon sa ilang araw na halos kulang ako sa tulog, sa sunod-sunod na paperwork, o sa pagpipilit kong pumasok kahit kaninang umaga pa lang ay mabigat na ang ulo ko. Tahimik akong nakaupo sa gitna ng mga kapwa coordinators, nakikinig sa kung anu-anong reports at revisions sa curriculum, ngunit sa totoo lang ay kalahati lang ng isip ko ang naroon.Ang kalahati?Nasa library.Nasa isang babae na dapat sana’y simpleng practice teacher lang sa paningin ko.Pero hindi.Hindi na matapos ang gabing iyon.Tahimik akong napabuntong-hininga at inayos ang salamin ko bago muling tumingin sa projector sa harapan. May nagsasalita tungkol sa assessment tools, may nagtanong tungkol sa grading system, may nakikitang problema ang isa pang coordinator sa implementation ng new forms.Naririnig ko sila.Nauunawaan ko naman.Pero sa pagitan ng lahat ng iyon, paulit-ulit pa
Quinn Scarlett Laurent’s POVHindi pa man tuluyang nawawala ang hiya ko sa nangyari kanina ay natapos na rin ang break time. Tahimik akong naupo sa may front desk ng library, pilit inaayos ang mukha ko na para bang wala lang ang lahat.Ngunit sa tuwing naaalala ko ang bahagyang pagngisi ni Sir Seba
Quinn Scarlett Laurent’s POVTahimik lang akong nakaupo sa may front desk ng library habang kunwaring abala sa pag-aayos ng ilang borrower’s slips, kahit sa totoo lang ay ang iniisip ko pa rin ay ang nakakahiya kong eksena kanina sa electric fan.Jusko.Kung puwede lang talagang burahin ang ilang m
Quinn Scarlett Laurent’s POVTahimik lang ang umaga sa library maliban sa mahihinang tunog ng pag-click ng mouse ni Sir Sebastian at sa boses ng mga gurong naririnig ko mula sa laptop niya. Nasa may front desk ako, kunwari’y abalang nag-aayos ng ilang borrower’s slips, pero sa totoo lang ay kalahat
Quinn Scarlett Laurent’s POVSaktong papasok pa lang ako sa Acad Office nang bumukas ang pinto at lumabas si Sir Sebastian.Agad akong napatigil sa mismong tapat ng pinto. Bahagya siyang tumingin sa akin, saka dumulas ang tingin niya sa hawak kong notebook.“You came,” kalmado niyang sabi.“Opo,” m







