Alice Delos Santos

Pag-uwi nila sa bahay, agad na kinausap ni Alice si Wenner nang mahinahon pero may paninindigan. Inilapag niya ang mga bote ng alak at ang kaniyang pack ng sigarilyo sa mesa.

"Mahal, simula ngayon—bawal muna ito," sabi ni Alice nang may lambing pero matatag ang boses. "Kung gusto nating maging okay ang lahat, kailangan mong alagaan ang sarili mo. You need to be healthy first. Walang sigarilyo, walang labis na pag-inom, kailqngan mo ng sapat na tulog. Ganyan talaga ang simula pero alam kong kakayanin mo. dapat handa muna ang katawan mo."

Hindi naman tumutol si Wenner. Alam niyang tama ang asawa niya. "Sige… susundin ko. Para sa atin naman 'to, di ba?"

"Para sa atin," pagpapatibay ni Alice at hinalikan siya sa pisngi.

Maaga silang humiga nang gabing iyon. Magkayakap, walang pressure, wala munang sex—gaya ng pinayo ng doktor. "Matulog na tayo. Bukas, bagong simula," bulong ni Alice bago ipikit ang mga mata.

Pero kalagitnaan ng gabi, nagising si Alice nang mapansing wala ang mainit na katawan ng asawa sa tabi niya. Agad siyang bumangon, nag-alala baka masama ang pakiramdam nito. Hinanap niya ito sa malawak nilang kwarto hanggang sa makarating siya sa tapat ng p***o ng banyo. Bukas ito nang bahagya, at mula sa loob ay narinig niya ang mga tunog na parang pamilyar sa kaniya.

Dahan-dahan niyang hinila nang kaunti ang p***o para silipin ang loob. Nanlaki ang mga mata niya at mabilis na tinakpan ang bibig gamit ang palad para hindi makagawa ng ingay.

Nandoon si Wenner, nakasandal sa malamig na tiles ng dingding, Ang isang kamay ay abala sa kaniyang pagsasarili habang ang isa ay may hawak na cellphone. Kitang-kita ni Alice ang maliwanag na ilaw mula sa screen—at mula sa mga tunog na kumakalat sa loob ng banyo, malinaw na nanonood ito ng p**n.

Nakita niya kung paano nagbabago ang mukha ng asawa niya—mga mata nito ay punong-puno ng pagnanasa, namumungay sa tuwing nakatingin sa screen, at ang bawat galaw ng kamay niya ay mabilis at puno ng kagustuhan. Kitang-kita niya kung paano ito ganap na tumigas at malibugan nang husto sa pinapanood—yung tigas na matagal na nilang hinihintay sa kama, nandoon nang buo sa harap lang ng telepono.

Rinig na rinig niya ang bawat ungol—mga tunog na hindi niya naririnig kapag sila ang magkasama. Hanggang sa dumating ang sandaling hinihintay niya—isang mahaba, malakas na ungol ang kumawala sa bibig ni Wenner habang nilalabasan ito nang buo. "Ahhhhhh.... shit!!! Feels so good!"

Parang may kumurot sa puso ni Alice nang sobrang sakit. Nanlamig siya at nanginginig ang mga kamay, pero pinilit niyang pigilan ang anumang tunog na lalabas sa kaniyang bibig. Hindi siya kumibo. Hindi siya gumawa ng eksena. Tahimik lang niyang isinara ulit ang p***o nang dahan-dahan, parang walang nakakita, parang walang narinig.

Bumalik siya sa kama, humiga nang dahan-dahan, at humarap sa pader. Pinikit niya nang mahigpit ang mga mata habang pilit na nilulunok ang luhang pilit kumawala.

"Kaya naman pala niyang labasan. Nakita ko, okay naman siya. Wala naman palang problema sa kaniya. Siguro nasa akin talaga." sa isip-isip ni Alice.

Ilang sandali pa ay lumabas na rin si Wenner mula sa banyo. Magaan na ang pakiramdam—wala siyang kaalam-alam na nakita siya ni Alice. Bumalik siya sa kama at niyakap si Alice.

Hindi na yumakap pabalik si Alice. Sa halip, dahan-dahan niyang ipinikit ang mga mata at pilit na pinantayan ang paghinga, parang mahimbing na natutulog. Hinayaan na lang niya itong yakapin siya nang mahigpit, kahit na sa loob-loob niya ay parang unti-unting nababasag ang lahat ng pangarap na binuo nila. Hindi siya magsasalita ngayon. Hindi siya magtatanong. Itatago na lang niya ang sakit—muli—sa pag-asang baka sakaling mali siya, o baka sakaling magbago pa ang lahat.

Kinabukasan, maganda ang mood ni Wenner. Maaga itong umalis ng bahay para pumasok sa kumpanya nito. Si Alice naman ay naiwang iniisip pa rin ang nakita kagabi.

"Sasama ba ang loob ko o ituring ko na lang yun as therapy niya? Baka need niyang gawin yun para ma-train yung Etits niya." Kinukumbinse na lang ni Alice ang sarili niya na okay lang yun. na hindi dapat sumasama ang loob niya. Nature na ng mga lalaki yung ganoon. "Kaya lang nasasaktan pa rin ako. Alam kong p**n lang yon pero nagseselos ako dun sa p**nstar. Kasi kahit nasa screen lang siya, nilabasan yung asawa ko sa kaniya. Ako na todo bigay na ang performance sa kama wala pa din."

Pag-uwi ni Wenner sa bahay, sinalubong niya agad ang asawa ng halik sa pisngi. Magaan ang kaniyang kilos, tila may bahagi ng kaniyang pangako na natutupad na.

"How's your day, mahal?" tanong niya habang inilalagay ang kaniyang bag sa gilid. "Ako, eto, pinilit kong huwag ma-stress sa opisina. I didn't smoke either, just like we agreed. Kasi gusto kong gumaling talaga. I want to be whole and fully ready for you."

Napangiti si Alice, bagama't may halong lungkot ang kaniyang ngiti. "Buti naman, mahal. I'm really proud of you for trying."

Sandaling tumahimik si Alice, tila tinitimbang kung sasabihin ba niya ang nasa isip. Sa huli, nagpatuloy siya nang mahinahon. "Gusto mo… subukan natin ulit mamaya?"

Hindi niya kailangang ipaliwanag nang detalyado. Naintindihan nilang dalawa ang ibig sabihin niyon. Alam ni Alice na kaya naman pala niya—nakita niya ito kagabi, kaya baka sakaling handa na rin itong ibigay sa kaniya ang pagkakataong iyon.

Ngunit umiling si Wenner at dahan-dahang hinawakan ang kamay ng asawa. "Not now, Alice. Baka mabigo lang kita ulit. I don't want to let you down again."

"Pero Wenner…"

"Di ba ang sabi ng doktor, huwag nating madaliin?" paalala niya nang may lambing sa boses. "Hayaan mo na lang muna. Kapag okay na talaga ang pakiramdam ko at sigurado na ako, gagapangin na lang kita bigla. You'll be surprised—one morning you'll wake up, wala ka nang suot, nasa akin ka na nang buo, and I won't let go until we're both completely satisfied."

Sinubukan niyang bihisan ng pag-asa ang kaniyang mga salita, ngunit hindi naabot ng kaniyang ngiti ang kaniyang mga mata.

"Pangako 'yan?" tanong ni Alice, tila kumakapit sa bawat salitang manggagaling sa kaniya.

"I promise," sagot ni Wenner sabay halik sa kaniyang noo. "Just don't give up on me, okay?"

Tumango si Alice, pinipigilan ang bigat na namumuo sa kaniyang dibdib. "Hindi naman kita susukuan. I'll wait for you."

Kahit na sa loob-loob niya ay may malinaw na pagkakaiba ang nakikita—na sa ibang paraan ay madali ito para sa asawa, ngunit kapag sila na ang magkasama ay puno ng pag-aalinlangan at pagkabigo.

"Sige na, matulog na tayo. We can try again tomorrow," sabi ni Wenner sabay hila sa kaniya patungo sa kama. Niyakap niya ito nang mahigpit mula sa likuran, tila iyon ang tanging paraan upang iparamdam ang kaniyang pagpapahalaga.

Humiga si Alice nang nakapikit, ngunit ang kaniyang isip ay malayo pa rin. Paulit-ulit niyang pinag-iisip kung hanggang kailan niya kayang maniwala sa mga pangakong laging ipinagpapaliban. Gayunpaman, sa huli ay pinili niyang manahimik at yakapin na lamang ang asawa. Dahil sa pagmamahal na mayroon siya rito, handa pa rin siyang maghintay—kahit na hindi niya alam kung kailan, o kung darating pa ba talaga ang araw na siya na lang ang tanging nasa puso at isipan ng lalaking kaniyang minamahal.

Samantala,

Akala ni Wenner, mahimbing na ang tulog ni Alice. Dahan-dahan siyang bumangon mula sa kama, maingat na hindi makagawa ng ingay, at tahimik na naglakad patungo sa banyo.

Hindi alam ni Wenner na hindi tulog si Alice. Nakatulala lang ito sa dilim, nakadilat ang mga mata, at pakiramdam na parang binibiyak ang puso sa bawat hakbang na ginagawa ng asawa palayo sa kaniya.

Makalipas ang ilang sandali, narinig niya na naman ang pamilyar na kaluskos mula sa loob ng banyo—ang mahinang tunog ng video na pinapatugtog, at ang mga ungol na pilit pinipigilan pero rinig na rinig pa rin. Paulit-ulit na naganap ang parehong bagay—nagsasarili na naman si Wenner habang nanonood ng p**n, habang siya naman ay nakaabang sa kwarto, nagpapanggap na tulog para hindi mapahiya ang lalaking mahal niya.

Ganun na lang ang naging ikot ng bawat gabi nila. Ang asawa niya ay doon sa loob ng banyo nagbibigay ng ligaya sa sarili, at siya naman ay nasa sa kama, nagpapanggap na walang alam, habang unti-unting dinudurog ang kaniyang pag-asa at pagpapahalaga sa sarili.

Ilang sandali pa ay bumalik si Wenner sa kama. Malinis na, mabango, at tila magaan na ang pakiramdam. Niyakap niya ulit si Alice mula sa likuran, akala nito ay tulog pa rin ang asawa.

"Goodnight, mahal," bulong nito nang malambing sa tainga niya.

Napapikit na lang lalo si Alice at pinigilan ang luhang pumatak. Gusto niyang sumigaw, gusto niyang magtanong—Bakit hindi sa akin? Bakit kailangan sa iba kahit panonood lang?—pero nanahimik na lang siya. Wala siyang lakas na humarap dito sa oras na ito. Wala siyang lakas na makipag-usap kung alam naman niyang magsisinungaling lang ulit ang asawa niya.

Sa huli, pinili niyang manatiling tahimik at magpanggap na tulog. Pero sa bawat yakap na ibinibigay ni Wenner, parang lalo lang lumalayo ang loob ni Alice—hindi dahil hindi niya ito mahal, kundi dahil pagod na siyang maging pangalawa, o pangatlo, o huli sa lahat ng bagay na nagbibigay ligaya sa asawa niya.

Hanggang kailan ko ba ito kayang tiisin? tanong niya sa sarili habang yakap-yakap siya ng lalaking hindi naman talaga sa kaniya ibinibigay ang buong pagkatao nito.

Sa ikatlong pagkakataon, habang nagpapanggap si Alice na natutulog, naramdaman na naman niyang bumangon ang asawa at nagtungo ulit ito sa banyo. "mukhang ginagabi-gabi na niya," sa isip-isip ni Alice. Ang tinutukoy niya ay ang nadadalas na pagpunta ni Wenner sa banyo ng hatinggabi at ginawa ang nga bagay na nakakatapak sa kaniyang pagkababae.

Kahit nasasaktan, kahit parang may kung anong pumipigil sa kaniya na huwag na lang tignan ang ginagawa ng asawa sa loob ng banyo, tumayo pa rin siya. Sinilip niya ang asawa kung may milagro ulit itong ginagawa. At hindi nga siya nagkamali. Ganoon nga ulit ang ginagawa nito. hawak-hawak ulit ang matigas nitong pagkalalaki habang pinapanood ang isang video na mahalay.

This time, hindi na kayang manahimik na lang ni Alice. Gusto na niyang sabihin sa asawa na nasasaktan siya sa tuwing ginagawa ni Wenner ang ganitong bagay.

Dahan-dahang itinulak ni Alice ang p***o hanggang sa bumukas ito nang buo.

Agad na napalingon si Wenner, nanlaki ang mga mata sa gulat. Naabutan siya ni Alice—nasa aktong ginagawa iyon, hawak ang sarili habang nakapako ang tingin sa screen ng cellphone. Namutla siya, tila hindi alam kung itutuloy pa ba o ititigil na.

Inasahan ni Alice na magpapaliwanag ito, magsosorry, o kaya ay magtatangka na itago ang ginagawa. Handa na sana siyang pakinggan ang anumang dahilan. Ngunit laking gulat niya nang imbes na humingi ng tawad, ngumiti lang nang mapanghamon si Wenner at tinuro ang espasyo sa tabi niya.

"Come here," he said, his voice calm, as if nothing was wrong. "Stand right beside me. Watch this with me."

Natigilan si Alice, hindi makapaniwala sa narinig. "A-anong ginagawa mo, Wenner? Akala ko—"

He pointed at the screen. "This is what works for me. This is what actually gets me there. I want you to watch her, and then I want you to do exactly what she's doing. Copy her."

Lalong nagulat si Alice. "Gayahin siya? Wenner… paano mo nasasabi 'yan sa akin?"

"Because it's true," he said plainly. "I finish with her because she does it this way. That's probably why I can't with us—because we do it differently. If you really want to help me get better, if you really want me to be fully yours… then be like her. Do exactly what you see her doing. That way my body gets used to it, and eventually it'll be you and only you."

Nanlaki ang mga mata ni Alice. Hindi niya akalain na aabot sa ganito ang usapan. Ang akala niya ay hihingi ito ng tawad, pero sa halip ay inaasahan pa niyang maging katulad ng ibang babae—yung nasa video—para lang maging sapat siya sa paningin ng asawa niya.

"Think about it," he added, almost pleading now. "This is what works. If we do it her way, maybe I'll finally be whole for you. Just try it. For us. That's all I'm asking—just try to be like her, and maybe then we'll be okay."

Nakatayo si Alice roon pero ngayon ay hindi na lang sakit ang nararamdaman kundi pagkabigla at halos hindi makapaniwala sa narinig niya. Ang tawag niya sa pagmamahal at pag-unawa ay tila napalitan na ng kahilingang baguhin ang sarili niya at maging katulad ng iba—para lang matanggap at magustuhan siya ng lalaking pinakasalan niya.

"So… will you?" he asked, holding his phone out a little closer to her. "Will you do it for me?"