My Bed, Her Moves, His Obsession のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

"Tama na yan, mahal. Baka mamaya tulugan mo na naman ako," malanding sabi ni Alice habang inaawat ang asawang si Wenner sa pag-inom ng alak. Naupo siya sa kandungan nito at hinarap ang asawa. "Nag-promise ka sa akin na babawi ka ngayon." hinuli niya ang mata ng asawa, hinawakan ang baba, at mabilis na hinalikan ang gilid ng panga nito pababa sa leeg. Napahinga ng malalim si Wenner. Hinahayaan niya lang si Alice na romansahin siya. Tumingala lang siya at pumikit. "Ohhhh..... yes....." ungol niya nang makaramdam na ng init sa ginagawang paghalik ng asawa niyang si Alice. "Mahal, sana this time maabot na natin ng sabay ang langit." wika ni Alice matapos pansamantalang itigil ang halik. Tumango naman si Wenner. "Then kneel!" Ma-awtoridad na utos nito. Mabilis na tinanggal ni Wenner ang butones sa kaniyang damit habang pinagmamasdan ang asawang si Alice na dahan-dahan na tinatanggal ang belt niya. "Patigasin mo nang maigi. Galingan mo sa pagsubo." dagdag pa niya habang ibinababa n

Kahit parang dinudurog ang pagkatao niya sa bawat hakbang na ginagawa, kahit bawat galaw ay labag sa kaniyang kalooban, lumapit pa rin si Alice. Mahal niya si Wenner, at handa siyang gawin ang halos lahat para lang maging maayos ang pagsasama nila, para lang maramdaman niyang sapat siya bilang asawa. Kaya tumabi siya rito sa malamig na tiles ng banyo, at pinanood nang mabuti ang screen ng cellphone na hawak-hawak nito."Stand closer," utos ni Wenner habang nakaturo sa video. "Panoorin mong mabuti. Tingnan mo kung paano siya gumalaw. Hindi ganyan ang ginagawa natin kaya siguro hindi ako nilalabasan. Kailangan mong gayahin siya exactly."Tumango lang si Alice, pinipigilan ang panginginig ng kamay habang nakatingin sa mga galaw ng babae sa screen."Okay, simulan mo na," utos nito habang nakatingin pa rin sa video, hindi sa kaniya. "Una, yung paglapit niya—mas dahan-dahan, mas malambot. Huwag kang magmadali. Just copy her."Sinubukan ni Alice na gawin ang sinabi nito. Lumapit siya nang ma

Alice’s POVMaganda ang mood ni Wenner pagkagising niya. Iba sa mga nakaraang umaga kung saan hindi pa namin nahahanap ang solusyon sa problema niya. Binati niya ako nang nakangiti, humalik sa noo ko, mabilis na nagbihis, at nagpaalam na aalis na. "I have early meetings. Don’t wait for me," sabi niya nang magaan ang boses, parang walang pakialam sa nararamdaman ko. Hindi niya nahalat ang bigat na dinadala ko pagita At iniwan niya ako na mag-isa sa malawak, tahimik na mansyon, kung saan bawat sulok ay nagpapaalala kung gaano kalayo siya sa akin kahit magkasama kami Araw-araw. Hindi ko na napigilan. Nakakaburyong na mag-isa dito sa manyon kaya kinuha ko agad ang cellphone ko sa ibabaw ng vanity mirror at tinawagan si Mariel. "Pwede ka bang pumunta dito? Please… kailangan kita."Makalipas ang ilang oras, narinig ko na ang pamilyar na tunog ng sasakyan niya. Pagpasok pa lang niya sa pinto, nakita ko agad ang mukha ng tanging taong kilala ako mula high school. Ang best friend ko at siya r

Alice’s POVNakatayo ako sa harap ng malaking salamin sa banyo, nakatitig sa sarili ko — hubad, walang suot na kahit ano. At habang pinagmamasdan ko ang bawat kurba, bawat bahagi ng katawan ko, unti-unting bumigat ang dibdib ko.Malaki nga talaga ang pinagkaiba.Tumingin ako sa dibdib ko — meron naman pero maliit, hindi tulad ng sa kaniya na malaki at bilugan. Tapos dumulas ang tingin ko sa balakang ko na masyadong diretso, hindi ganoon kalapad, hindi ganoon ka-emphasize ang curve. At ang balat ko… hindi kasing kinis, hindi kasing puti, hindi kasing perpekto ng sa babaeng laging nasa screen niya. May mga bakas ito, may maliliit na pilat, may mga bahaging hindi pantay-pantay. Wala akong dating. Wala akong kislap na mayroon yung babaeng nasa video.Huminga ako nang malalim pero parang hindi pumapasok ang hangin sa baga ko. "Hindi ko pala talaga siya masisisi," bulong ko sa sarili ko, mahina, parang tinatangay lang ng hangin sa loob ng banyo. "Masyadong diretso ang katawan ko. Wala akong

Alice’s POV Buong biyahe namin pauwi, nilalamon ako ng hiya. Tahimik lang ako, nakatingin sa bintana, hindi siya magawang tingnan kahit katabi ko na siya ngayon. Nasaktan ako. Hindi ko maipaliwanag yung nararamdaman ko. Yung bawat tawa niya kanina sa restaurant — parang tumutusok sa akin hanggang ngayon. Napansin naman iyon ni Wenner. Sinundan niya ako hanggang pagpanik sa hagdan. Pagpasok namin sa kwarto, hinarap niya ako nang malumanay. Hinawakan niya ang magkabilang kamay ko at hinaplos ang mga ito. Hindi naman ako galit sa kaniya. Napahiya lang talaga ako sa sarili kong kagagahan. "I’m sorry, Babe…" bulong niya gamit ang malambing na boses. "Hindi ko namam sinadyang matawa. Hindi naman ikaw ang pinagtatawanan ko, eh. Yung foam lang. Nakakatawa lang isipin na kailangan mo pa ng ganun… hindi mo naman kasi kailangan 'yon." Tumingin ako sa kaniya, naguguluhan. "Maganda ka, Alice… kaakit-akit ka kahit wala ang mga 'yan," dugtong niya, hinaplos ang pisngi ko. "Don’t wear tha