MasukBahagya pang bumukas ang mga mata ni Alice nang maramdaman niyang may nakatingin sa kanya. Sa dilim ng kwarto, nakikita niya ang anino ni Wenner na nakaluhod sa gilid ng kama, ang mga mata nito ay nakapako sa kanya na parang hindi siya makapaniwala sa nakikita niya. Hindi lang basta nakatingin — para siyang nakahawak sa hininga niya, takot na baka magising ang panaginip niya. "I've been standing here for five minutes," bulong nito, ang boses ay mababa at paos, tila kinakapos ito ng hininga. "Afraid that if I move too fast, you'll disappear. You look too beautiful to be real, Alice." Bago pa makasagot si Alice, yumuko ito at hinalikan siya — hindi dahan-dahan lang, kundi may kagutuman, parang ilang taon siyang nagutom at ngayon lang siya nakakita ng pagkain. Hinawakan nito ang magkabilang pisngi ni Alice, ang mga daliri nito ay nanginginig nang bahagya habang hinahawakan siya, tila hindi sapat ang paghawak lang. Gusto niyang ipasok ang sarili niya sa loob ni Alice. "Do you have any
Hindi inakala ni Alice na ganito pala ang pakiramdam kapag komportable ka na sa sarili mo. Noon, kapag tinitingnan niya ang sarili sa salamin, laging may insecurities, yung alam niyang maganda siya pero hindi pasok sa standars ng marami para matawag na maganda. Pinaka insecuties niya is yung flat niyang hugis. Petite, yes, pero not appealing enough. Laging parang hindi sapat. Pero ngayon, kapag tumitig siya sa salamin, hindi na siya agad umiiwas ng tingin. Tinitignan niya ang sarili niya — at sa totoo lang, medyo proud siya sa nakikita niya. Nadalas na tuloy siyang mag-post sa kaniyang social media. Hindi naman niya kailangan ng papuri mula sa iba, pero dahil gusto niya rin makita kung paano siya tinitignan ng mundo ngayon. Noon, bihira siyang mag-post ng sarili niyang litrato. At kapag ginawa man niya, halos wala namang pumapansin. Dalawa o tatlong like, tapos wala na. Kaya nang unang beses niyang inupload ang isang magandang litrato niya, simpleng side view selfie lang yon pero
Alice’s POV Nakauwi naman kami nang ligtas ni Wenner, pero parang hindi pa rin humuhupa yung kaba sa dibdib ko kahit nakahiga na si Wenner sa kama namin. Tinulungan ko siyang maghubad ng sapatos, tinakpan ko siya ng kumot, tulog na tulog siya sa kalasingan, Pero ako? Hindi ako dalawin ng antok kahit anong gawin ko. Umupo ako sa dulo ng kama, yakap ang sarili ko, at paulit-ulit na naglalaro sa isip ko yung mga nangyari kanina. Yung mga tingin nila sa akin na parang hinuhubaran nila ako. Parang nasa balat ko pa rin yung bigat ng mga mata nila, yung parang binabastos nila ako sa mga isipan nila kahit na alam nilang katabi ko lang yung asawa ko na kaibigan nila. At lalo na yung nangyari sa parking lot — yung paghawak nung lalaki sa braso ko, yung halik niya sa leeg ko… nakakadiri hanggang ngayon. Gusto ko na sanang kalimutan, pero paulit-ulit itong bumabalik sa isip ko. Talagang na-trauma ako. Paano na lang kung higit pa roon yung nangyari? Paano kung walang dumating para iligtas ako?
Alice’s POV Kahit anong iwas ko ng tingin, ramdam ko pa rin. Yung mga mata niya, parang hindi umaalis sa akin. Nakakailang na nakakailang. Gusto ko nang hilahin ang laylayan ng gown ko para takpan ang balikat ko, pero ayokong magmukhang hindi ako sanay sa ganitong itsura ko. Kasi nga, para kay Wenner ‘to. Para sa amin ‘to. Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko habang nakangiti nang pilit.Tapos bigla na lang may malakas na lagapak kaming narinig dahilan para matahimik ang lahat. Yung lagapak na yun is yung palad ng babae sa pisngi ng boyfriend niya na katabi niya. Napatigil kaming lahat. Kahit si Wenner natigilan sandali. "Bastos ka!" nanginginig ang boses niya, galit na galit. "Nandito ako sa tabi mo, pero si Alice ang tinititigan mo?! Ano ba ang problema sa’yo?!" Tumawa nang bahagya yung lalaki, parang wala lang sa kanya. Hinilot lang niya ang pisngi niya. Mas inintindi pa niya yung mga kaharap niya kesa sa galit ng nobya niya. "Pasensya na kayo, ha. Ganyan talaga ‘to, sobrang
Alice’s POVIlang linggo na rin ang lumipas. Unti-unti kong nakasanayan ang sarili ko sa salamin — mas confident, oo. At ang pananamit ko? Hindi na yung mga simpleng damit lang na dati kong kilala. Ngayon, mas maikli, mas angkop, mas nagpapakita ng kurba. At ang nakakagulat? Hindi lang pumapayag si Wenner — proud siya. Tuwing lumalabas ako ng kwarto na naka-midnight silk slip dress na manipis at dumidikit sa balat ko, ngingiti siya, lalapit, at hahalikan ako sa noo."You look breathtaking, Alice. Every single day I can't believe you're mine."Mas lalo akong napapangiti. Akala ko kasi dati paggawa ko lang nito ay mapupunan yung kulang sa amin. At ngayon, parang totoo nga — mas malambing siya, mas attentive, hindi na siya yung Wenner na parang wala ako sa tabi niya. Isang gabi, habang nakaupo kami sa sofa at nakahiga ang ulo niya sa hita ko, bigla siyang nagsalita."Alice?""Hmm?" Tiningnan ko siya habang hinahaplos ang buhok niya."There's a business dinner tomorrow. My partners — the
Alice’s POV Hindi pa tuluyang nakakalat ang antok sa mata ko nang gumalaw siya sa tabi ko. Naramdaman ko agad—ang bigat ng braso niya sa bewang ko, ang paglapit niya nang mas dikit, ang mainit niyang paghinga sa leeg ko. Pagdilat ko, nakatingin na siya sa akin. Iba yung tingin niya, nag-aalab, parang hindi pa siya tapos sa akin. Parang may balak siyang gawin sa akin. ngayon. Agad niya akong hinalikan sa balikat ko—sa mismong pulang markang iniwan niya kagabi. “You’re still here,” he murmured, voice low and rough, thick with sleep and wanting. “I thought I dreamed you. But you’re real. And you’re even more beautiful in the morning light.” Hinaplos niya ang mukha ko pababa at dahan-dahan, hanggang dumapo ang palad niya sa dibdib ko. Nanatili roon. Hinaplos niya ito na parang paboritong pagmamay-ari. “Can’t stop touching you,” he whispered, kneading gently, thumb brushing over the top. “These… God, Alice. They’re perfect. Exactly how I imagined. Soft, full, all mine.” Namula







