CHAPTER 4

Pinalipas ko muna ang oras kasama si papa bago ako nagpunta sa counter para magbayad ng lahat ng bills. Kailangan ko na magmadali dahil gabi na. Usapan namin ni Lucian na kailangan ko makabalik.

Kinausap ko Dr. Castillo tungkol sa surgery ni papa dahil hindi rin ako kampante na umalis na hindi sine-settle lahat ng kailangan. "Doc, kayo na po muna ang bahala sa papa ko."

"Bakit, Ms. Reyes? Hindi mo ba hihintayin na matapos muna ang surgery bago umalis?" nagtataka niyang tanong.

"Ah, doc, kailangan ko na po kasi umalis. Hanggang gabi lang po ako pinauagan ng boss ko."

"Wala bang iba na pwedeng magbantay kahit kaibigan mo? Hindi kasi pwedeng mag-proceed ang surgery na walang bantay ang pasyente."

"Iba po? T-teka, doc. May tatawagan lang po ako."

"Sige, puntahan mo na lang ako sa kwarto na papa kung ano ang magiging lagay."

"Opo, Excuse me po." Sabay tumalikod na ako.

Lumabas ako ng hospital para tumawag. Ilang ring lang ay may sumagot na sa kabilang linya.

"Hello, Celest? Ano probelma at bigla ka yata napatawag?" bungad ni Caleb. Kaibigan ko na siya mula highschool at siya rin ang kaibigan ko na pinaka malapit kay papa kaya sigurado akong hinde niya ako mahihindean.

"May hihingin sana ako sayo na pabor kung libre ka ngayong gabi hanggang umaga." Hindi na ako nagpadaloy-daloy pa.

Saglit siyang natahimik bago sumagot. "Oo ba. Wala naman sa aking problema. Ano ba iyon?"

"Hindi ka siguro pwede ngayon ano?"

"Ha? Paano mo naman nasabi 'yan?"

"Eh ang tagal mo kasing sumagot."

Natawa siya. "Ha? Hinde, sira. Tiningnan ko muna kasi ang schedule ko kung wala ako gagawin ngayon," depensa niya. "So, ano ba iyong pabor na hihingin mo? Maliban sa pera kasi wala ako no'n." Sabay tawa.

"Si papa kasi. Walang magbabantay sa kanya habang nasa ER para sa surgery. Maytrabaho na ako kaya naman hindi ako makakapag-stay ng matagal dito sa ospital. PInayagan nga lang talaga ako dahil emergency," paliwanag ko.

"Gano'n ba? Hindi ba pwedeng pakiusapan ang boss mo?"

"Bakit? Akala ko ba pwede ka ngayon?"

"Eh, Celest, hindi naman sa natanggi ako. Kung tungkol sa bagay na iyan, mas maganda pa rin talaga na ikaw ang nandyan. Sasamahan naman kita pero siguradong hahanapin ka ng papa mo paggising niya at nakita niyang ako ang nandyan sa halip na ang anak niya."

Bigla ako napaisip sa sinabi niya. "Alam ko naman 'yan pero napakalaking pabor na kasi ang binigay sa akin ng boss ko. Sa kanya galing ang pinang bayad ko sa surgery. Kaya hindi naman pwedeng abusushin ko iyon."

"Sino ba kasi iyang boss mo na 'yan?" Halatang pikon na siya dahil sa tono ng pagtatanong niya sa akin.

"Si Lucian Montecarlos." Nagdadalawang-isip pa ako na sabihin sa kanya.  Noong nakaraan kasi nang mag-a-apply pa lang ako, pinigilan na niya ako nang malaman niya na sa mga Montecarlos ako papasok.

"Ha?! Lucian Kael Montecarlos? Akala ko ba hindi ka na tutuloy na pumasok sa halimaw na 'yon?" sigaw niya sa kabilang linya dahil sa gulat. Hindi ko ba alam pero parang galit na galit siya dito.

"Grabe ka naman sa halimaw. Hindi naman siya gaya ng mga ikinukwento ng mga tao," depensa ko. Hindi naman sa pinagtatanggol ko siya pero base sa sarili kong karanasan hindi naman siya ganyan. Sana nga lang hindi lang sa una magaling ang Lucian na 'yon.

"You're not defending him, are you?"

"Look, hindi ko siya ipinagtatanggol, okay? Sinasabi ko lang ang totoo." Bumunton ako ng hininga. "Sige, na. Tsaka na ako magpapaliwanag sayo. Sa ngayon, kailangan na kita. Kaya pumunta ka na, please?"

"Alright, sabi mo 'yan ha. Magbibihis lang ako then I'll call you when I get there, okay?"

"Yes, thank you, Caleb. The best ka talaga."

"Tsk. Sige na."

"Ingat ka ha!"

"sila ang mag-iingat sa akin."

"Ay sus! Ang yabang mo talaga kahit kailan." Sabay pinatay niya na ang tawag. Pagkababa ng tawag, napabuga na lamang ako sa hangin. "Napaka pikonin talaga ng lalaki na iyon."

Wala akong magawa kundi ang mapailing.

Bumalik ako sa loob ng ospital at naupo sa mahabang bangko sa pasilyo ng ospital sa tapat ng reception desk para makita agad ako ni Caleb.

Habang naghihintay ay abot ang tingin ko sa oras at sa entrance. Halos isang oras na ang nakalipas pero wala pa rin siya. Hindi pa siya dumadating. Madilim ba at sigurado ako na kanina pa ako hinihintay ng boss ko na makabalik. Tutulungan ko pa siya na linisin nag private office niya sa loob ng mansiyon.

Hindi ako mapakali sa pwesto ko. Halos pinagtitinginan na ako ng mga taoo dahil kanina pa ako parang bulati na inaasinan dahil sa kalalakad pabalik-balik.

"Caleb, nasaan ka na ba?" bulong ko.

"Ms. Reyes." Isang pamilyar na boses ng lalakiang tumawag mula sa aking likuran.

Napahinto ako saa pwesto ko. Humarap ako at para akong hinugutan ng lakas nang makita ko si Lucian na nakatayo at hindi ko alam kung galit.

Pero mabilis ko ring binawi ang sarili para magpaliwanag. "S-sir, pasensiya na po. Ipapa-surgery na po si papa. Hinihintay ko lang po yung kaibigan ko na pinakisuyuan ko na magbantay dahil hindi raw po pwede na walang bantay sabi ng doktor. Pero wala pa po siya kaya po hindi pa po ako makabalik."

Hindi siya nagsalita. Tumingin lang siya sa akin ng malamig.

Akmang bubuka na ang bibig niya para magsalita nang biglang may tumawag sa akin. "Celest!"