CHAPTER 5

Agad akong napalingon sa entrance ng ospital. Mabilis na nananakbo si Caleb papunta sa kinaroroonan ko. Nang huminto siya, hingal na hingal siya. Saglit siyang huminto para habulin ang hininga bago magsalita.

" Ayos ka lang ba? Pasensiya na masyado kasing traffic kaya natagalan ako." At dumako ang tingin niya kay Lucian. "Sino siya?"

"Si—"

"I'll give you ten more minutes to go back, Ms. Reyes." Pinutol niya ang sasabihin ko. Sabay tumalikod.

Hinila ni Caleb ang braso ni Lucian. "Hoy, at sino kang akala mo para utusan siya ng ganyan?" sikla ni Caleb na halatang nainis sa tono ni Lucian.

Napatigil si Lucian at humarap. Pinagpagan niya ang parte ng suit niya na nahawakan ni Caleb. Malamig ang ekspresyon ng mukha niya. "Ms. Reyes, pwede bang sabihin mo sa kaibigan mo na ayusin muna nag sarili niya bago ko sagutin ang tanong niya?"

"A-ah—Caleb, huminahon ka nga. Boss ko 'yan, ano ba. Kapag ako natanggal sa trabaho."

"E ano naman? Kung siya rin naman ang boss mo, huwag na lang."

Napaarko ang kilay ko dahil sa sinabi niya. "Caleb...alam mo naman ang dahilan ko."

"May iba pa naman sigurong—"

"Kaya mo bang palitan ang perang naibigay ko sa kanya?" sabat ni Lucian.

"Pwede ba, ha? Hindi porke't mayaman ka, ganyan ka na umapak ng ibang tao."

"Really? O baka yung pagkalalaki mo ang natapakan?" Bumuntong-hininga si Lucian. "Wala akong balak na makipag-away lalo na sa batang katulad mo. I am here para masiguro na ligtas ang empleyado ko."

"Ano bang espesyal sa kanya para umakto ka ng ganyan? Isa lang siyang mababang uri ng tao na wala pa sa dulo ng kuko ng kayaman mo—"

"Tama na!" sigaw ko. HIndi ako makapaniwalang ganito pala kababa ang tingin sa akin ni Caleb. Pero paano kung pinoprotektahan niya lang ako? Dahil hindi ko pa nga ganoon kakilala ang Lucian na ito. "Kung mag-aaway kayong dalawa, pwede bang pareho na lang kayong umalis?" Dumako ang tingin ko kay Lucian. "Ibabalik ko na lang ang pera mo. Hindi ko alam kung paano pero ibabalik ko."

"Ms. Reyes, sigurado ka bang sasayangin mo ang isa pang pagkakataon na ibinigay ko sayo?"

"Pasensiya na. Pero tama ang kaibigan ko. Marami pa naman siguro akong choice para makakuha ng pera. Sa ibang paraan."

"Kaibigan mo lang siya—"

"Kaibigan ko siya. Hindi kaibigan lang. I don't want to be mean or rude pero siguro hindi niyo alam ang pakiramdam ng may kaibigan pero ako alam ko ang halaga nito. Kaya please, accept my resignation."

"And how are you going to pay me? Sa tingin mo may tataas pang sahod kaysa sa pinapasahod ng mga Montecarlos sayo?"

"Gaya ng sabi ko, hindi ko alam kung paano pero gagawan ko ng paraan.'"

"Ms.—"

"Lucian." Tawag ko sa pangalan niya na halatang ikinabigla niya. "I am resigning. Kung hindi mo tatanggapin—" Biglang may humila sa akin na dalawang maskuladong lalaki. "Hoy! Bitawan niyo ako!"

"Bitawan niyo siya!" Pilit na tinatanggal ni Caleb ang pagkakahawak sa akin ng dlawang lalaki pero masyado silang malakas para mapigilan niya.

"Mag-eeskandalo ako dito!"

"Sa bahay na," malamig na sabi ni Lucian bago tuluyang lumabas ng ospital. HIndi na ako nakapalag nang isakay nila ako sa van. Ang mga tao ay parang bulag at bingi sa nangyari. Ganito ba talaga nila katakutan nag tulad ni Lucian?

Teka. Yung surgery!

"Ano ba! Palabasin niyo ako. Kailangan ako ng tatay ko! Mga walang hiya!" Pero balewala pa rin. Walang pakialam ang mga ito.

Kaya nanahimik na lang ako sa buong biyahe pabalik sa Montecarlos Villa. Pero yung utak ko hindi pa rin mapakali dahil iniisip ko yung surgery ni papa.

Ito kasing Lucian na 'to hila ng hila ang sarap ipasagasa sa pison e. Nakasimangot ako buong biyahe. Si papa, ano kaya gagawin ko ngayon? Naihulog ko pa yung phone ko. Talaga naman.

Naramdaman ko na ang paghinto ng van kaya naman alam ko na nandito na kami.

Bumukas ang pintuan ng sasakyan at bumungad sa akin si Lucian. "Pwede bang ibalik niyo na lang ako? Sure ako na kailangan ako ni papa doon," naiirita kong pakiusap. Hindi kasi ako mapakali dahil sa pag-aalala.

"Bumaba ka muna." Sa halip na sagutin ako, iyon lamang ang naging tugon niya sa akin.

Para na akong mababaliw pero bumunton ako ng hininga para kumalma. Wala akong naging ibang choice kundi ang bumaba. Sinundan ko siya. Dumaan kami sa maliit na daan s agilid ng mansion papunta sa likod para makapasok sa mansion.

"Bakit kasi hindi na lang tayo sa harapan?" tanong ko. Pero hindi siya sumagot.

Nang makapasok na kami sa loob, nagderetso kami sa office niya. Bigla ko naalala na nagpapatulong nga pala siya ng ayusin ito.

"Lock the door," utos niya.

Ikinandado ko ang pinto. Inilibot ko ang mata ko at nakita ko ang maraming mga libro sa shelf. Pero ang kalat na parang binagyo.

"Isalansan mo ang mga libro sa mesa."

"Dahil lang ba dito kaya mo ako sapilitang ibinalik? di ba nagreresign na ako? Bakit ayaw mo tanggapin? Babayaran ko naman yung pera at mga porselana. Hindi kita tatakasan. Tutal makapangyarihan, di ba? Magagawa mo akong ipahanap."

Hindi siya nagsalita. Bumunton lang siya ng hininga at ngumisi na para bang natutuwa pa siya. Sa halip na sumagot ay tiningnan niya ako ng matalim. Dahan dahan siyang naglakad palapit sa akin at hindi pa rin tinatanggal ang tingin. Bawat hakbang niya ay siya rin hakbang ko paatras. Ang kaninang iritang kong mukha ay naramdaman kong namumula na.

Tumama ang likod ko sa mesa. Napahawak ako dito. Malapit na siya sa akin ngayon. "S-sir..."

"You called me Lucian earlier, remember? Now call me by name again." Ang lambot ng boses niya, Para ako nitong inaakit.

"Ano bang...trip mo?"

"Let me hear it again."

"T-tigilan mo ako. Bakit ba gusto mong ulitin ko?"

Yumuko siya para bumulong sa akin. "I like it."