Chapter 3: A New Beginning

Lumipas ang isang linggo matapos ang gabing pilit nang kinakalimutan ni Alliyah.

Hindi na niya muling binalikan ang hotel.

Hindi na rin niya inalala ang misteryosong lalaking nakilala niya roon.

Sa isip niya, isa lamang iyong pagkakamaling dulot ng matinding sakit.

At gusto na niyang ibaon iyon sa limot.

Maaga siyang dumating sa Horizon Advertising, ang kompanyang pinagtatrabahuhan niya bilang junior graphic designer.

Pagpasok pa lang niya sa opisina, napansin na agad ng mga katrabaho ang pagiging tahimik niya.

“Ally, okay ka lang ba?” tanong ng officemate niyang si Mae habang inilalapag ang kape sa mesa niya.

Pinilit niyang ngumiti.

“Oo naman. Kulang lang siguro sa tulog.”

“Sigurado?”

Tumango siya.

“Promise.”

Hindi na nagtanong si Mae.

Pero alam niyang halatang-halata ang pagkapayat niya nitong mga nakaraang araw.

Hindi na siya halos kumakain.

Hindi rin siya makatulog nang maayos.

Sa tuwing ipipikit niya ang kanyang mga mata, bumabalik ang alaala nina Kyle at Vanessa.

Kasunod noon ang mukha ng lalaking nakasama niya sa hotel.

Isang mukha na kahit pilit niyang kinakalimutan ay paulit-ulit na bumabalik sa kanyang isipan.

Napailing siya.

“Stop thinking about him.”

Biglang nag-vibrate ang cellphone niya.

Napakunot ang noo niya nang makita ang pangalan sa screen.

Kyle Calling…

Pinatay niya agad ang tawag.

Makalipas ang ilang segundo…

Tumawag ulit.

Decline.

Muli.

Decline.

Hanggang sa may pumasok na message.

Kyle: Please, Ally. Let’s talk.

Mahigpit niyang hinawakan ang cellphone bago tuluyang i-block ang numero nito.

“Wala na tayong pag-uusapan.”

Mahina niya iyong sinabi, ngunit sapat para marinig ni Mae.

“Tumatawag pa rin?”

Tumango si Alliyah.

“Pero tapos na.”

“Good.”

Ngumiti si Mae.

“Deserve mo ang mas better.”

Hindi na sumagot si Alliyah.

Hindi pa siya handang maniwala roon.

⸻

Samantala…

Sa pinakamataas na palapag ng Montenegro Holdings…

Tahimik na nakaupo si Darf Montenegro habang binabasa ang report na hawak niya.

Ngunit halatang wala ang isip niya.

“Sir.”

Pumasok si Ethan dala ang isang folder.

“I found something.”

Agad na napatingin si Darf.

“Where is she?”

Napabuntong-hininga si Ethan.

“Unfortunately, Sir… may problema.”

Kumunot ang noo ni Darf.

“The CCTV footage from your floor was corrupted.”

“What?”

“The hotel’s system suddenly malfunctioned during that time.”

Naningkit ang mga mata ni Darf.

“Impossible.”

“I already asked the IT department.”

“They couldn’t recover it?”

“They tried.”

Tahimik ang buong opisina.

Mahigpit na nakakuyom ang kamao ni Darf.

“Anything else?”

Tumango si Ethan.

“One camera from the lobby captured her leaving.”

“Show me.”

Agad nitong inilapag ang printed screenshot.

Malabo ang kuha.

Nakatagilid ang babae.

Mahaba ang buhok.

Simple ang suot.

At nakayuko habang naglalakad.

Hindi kita ang mukha.

Napairap si Darf.

“That’s useless.”

“Sorry, Sir.”

Tahimik siyang tumayo.

Lumapit sa malaking glass window.

Mula roon ay tanaw niya ang buong siyudad.

“Babaeng iyon…”

Mahina niyang bulong.

“Hindi ka makakapagtago habang buhay.”

⸻

Samantala…

Pagkatapos ng trabaho, dumiretso si Alliyah sa maliit na café malapit sa apartment niya.

Ito ang paborito niyang lugar kapag gusto niyang mapag-isa.

Tahimik.

Hindi matao.

At masarap ang coffee.

Habang nagbabasa siya ng job postings sa laptop, may isang batang babae ang aksidenteng nabangga ang kanyang mesa.

“Ay!”

Natapon ang juice ng bata.

“Oh no!”

Agad na yumuko si Alliyah.

“It’s okay.”

Tinulungan niyang pulutin ang nahulog na laruan nito.

“Thank you, Ate.”

Ngumiti ang bata.

Napangiti rin si Alliyah.

Lumapit ang nanay ng bata.

“Pasensya na po talaga.”

“Wala pong problema.”

Pagkaalis ng mag-ina, hindi niya namalayang nakatitig pala siya sa kanila.

Ang saya nilang tingnan.

Simple lang.

Pero masaya.

Napabuntong-hininga siya.

“Sana ganoon din ang ending ko.”

⸻

Kinagabihan…

Pagdating niya sa apartment, agad siyang dumiretso sa banyo.

Ngunit paglabas niya, bigla siyang nakaramdam ng matinding hilo.

Napahawak siya sa dingding.

“Ano ba ’to…”

Sumama rin ang pakiramdam ng tiyan niya.

Mabilis siyang tumakbo sa banyo.

Nagsuka siya.

Pagkatapos noon ay napaupo siya sa sahig.

Namumutla.

“Siguro… food poisoning lang.”

Iyon ang una niyang naisip.

Pero maya-maya…

May biglang pumasok sa isip niya.

Napatingin siya sa kalendaryo sa cellphone.

Unti-unting nanlaki ang kanyang mga mata.

“Wait…”

Mabilis niyang binilang ang mga araw.

Muli.

At muli.

Hanggang sa tuluyan siyang natigilan.

“…Late?”

Mahigit dalawang linggo na pala siyang delayed.

Nanlamig ang buo niyang katawan.

Hindi.

Hindi puwedeng mangyari iyon.

“Impossible…”

Paulit-ulit niyang iniling ang ulo.

“Stressed lang ako.”

Oo.

Siguradong dahil lang iyon sa stress.

Iyon ang gusto niyang paniwalaan.

Pero habang tumatagal…

Mas lalo siyang kinakabahan.

Napatingin siya sa kanyang tiyan.

Unti-unting bumalik sa alaala niya ang gabing iyon.

Ang misteryosong lalaki.

Ang isang gabing nagpabago ng lahat.

Napapikit siya.

“Hindi…”

Hindi pa siya handang harapin ang posibilidad na iyon.