Chapter 7: The Name He Couldn’t Forget

Tahimik na nakatitig si Darf sa papalayong babae.

Hindi niya maipaliwanag ang kakaibang pakiramdam na bumalot sa kanya.

Pakiramdam niya ay may mahalagang bagay siyang nakalimutan.

O mas tama…

May taong matagal na niyang hinahanap.

“Uncle Darf!”

Naputol ang kanyang pag-iisip nang marinig ang masiglang boses ng batang nasa kanyang mga bisig.

Napangiti siya at marahang pinisil ang ilong nito.

“What is it, Princess?”

“Can we buy ice cream?”

Napatawa ang matandang lalaking kasama nila.

“Napakabait mo talaga sa pamangkin mo.”

Tumango lang si Darf.

Si Lia, ang limang taong gulang na anak ng nakababata niyang kapatid na si Daniel, ang tanging batang madalas niyang pagbigyan. Sa kabila ng malamig niyang personalidad sa negosyo, natutunaw ang puso niya kapag kasama ang pamangkin.

“Sige, let’s buy ice cream.”

“Yey!”

Habang naglalakad sila papunta sa ice cream stand, hindi pa rin maalis sa isip ni Darf ang babaeng nakita niya.

Napalingon siya sa direksyong tinahak nito.

Wala na.

Parang bula itong naglaho.

“Bakit pakiramdam ko… kilala ko siya?”

⸻

Samantala…

Tahimik na naglalakad si Alliyah pauwi.

Hindi niya maintindihan kung bakit bumilis ang tibok ng puso niya nang magtama ang mga mata nila ng lalaking iyon.

May kakaibang pamilyar sa mukha nito.

Pero imposible.

Hindi niya naman nakita nang malinaw ang lalaking nakasama niya sa hotel noong gabing lasing siya.

At ilang buwan na rin ang lumipas.

“Huwag kang mag-overthink.”

Mahina niyang sabi sa sarili.

Napahawak siya sa tiyan.

Halos tatlong buwan na ang baby niya.

Sa susunod na linggo ay kailangan na naman niyang bumalik sa doktor para sa regular check-up.

Napangiti siya.

“Malapit na kitang marinig, Baby.”

Noong una ay puro takot lang ang nararamdaman niya.

Ngayon…

Excitement na rin ang nangingibabaw.

⸻

Pagdating sa apartment, nadatnan niyang naghihintay si Mae sa labas ng pinto.

“Uy!”

Ngumiti ito habang may bitbit na paper bag.

“Nagluto ako ng chicken soup.”

Napatawa si Alliyah.

“Mae, lagi mo na lang akong inaalagaan.”

“Malamang.”

Pumasok sila sa loob.

Habang kumakain, napansin ni Mae ang unti-unting paglaki ng tiyan ng kaibigan.

“Hindi na masyadong natatago.”

Napatingin si Alliyah sa sarili.

“Ganun ba?”

Tumango si Mae.

“Kailangan mo nang mag-isip.”

“Tungkol saan?”

“Hanggang kailan mo itatago ang pagbubuntis mo?”

Natahimik si Alliyah.

Alam niyang darating din ang araw na hindi na niya ito maitatago sa opisina.

“Baka mawalan ako ng trabaho.”

“Hindi puwede.”

“May labor laws.”

“Pero alam mo namang may ibang kumpanya na gumagawa ng dahilan para mapaalis ang empleyado.”

Napabuntong-hininga si Mae.

“May plano ka bang hanapin ang ama ng baby?”

Natahimik muli si Alliyah.

Ilang segundo ang lumipas bago siya umiling.

“Paano?”

“Hindi ko alam ang pangalan niya.”

“Hindi ko alam kung saan siya nakatira.”

“Hindi ko alam kung ano ang trabaho niya.”

“Ang alam ko lang…”

Napangiti siya nang mapait.

“…sobrang gwapo niya.”

Napatawa si Mae.

“Kahit kailan talaga.”

“Seriously.”

“Gwapo nga.”

Pareho silang natawa.

Pero agad ding nawala ang ngiti ni Alliyah.

“Hindi na mahalaga.”

“Ang mahalaga ngayon…”

“Ang anak ko.”

⸻

Sa Montenegro Holdings…

“Sir.”

Pumasok si Ethan na may dalang bagong report.

“We finally found another lead.”

Agad na tumingin si Darf.

“What is it?”

“The hotel receptionist remembered something.”

Tumayo agad si Darf.

“Speak.”

“She said the woman looked scared when she left.”

“Hmm.”

“And…”

Bahagyang nag-atubili si Ethan.

“She also remembered that the woman asked where the nearest pharmacy was.”

Napakunot ang noo ni Darf.

“Pharmacy?”

“Yes, Sir.”

Tahimik na nag-isip si Darf.

Bakit pharmacy?

May sakit ba ang babae?

O may iba pa itong dahilan?

“Anything else?”

“Nothing, Sir.”

Naupo muli si Darf.

Pakiramdam niya ay may kulang pa rin.

⸻

Kinabukasan…

Dumating si Alliyah sa ospital para sa kanyang prenatal check-up.

Tahimik siyang naghihintay ng tawag ng nurse habang hawak ang kanyang appointment card.

Katabi niya ang iba’t ibang buntis.

May mga asawang nakaalalay.

May mga nanay na may kasamang pamilya.

At siya…

Mag-isa.

Hindi niya maiwasang malungkot.

Ngunit bago pa siya tuluyang lamunin ng lungkot, may isang matandang babae ang umupo sa tabi niya.

“Ilang buwan na, hija?”

Ngumiti si Alliyah.

“Almost three months po.”

“First baby?”

“Opo.”

“Nasaan ang asawa mo?”

Saglit siyang natigilan.

“Wala po.”

Hindi na nagtanong pa ang matanda.

Sa halip, hinawakan nito ang kamay ni Alliyah.

“Huwag kang matakot.”

“Kahit mahirap…”

“Ang mga anak ang pinakamagandang biyayang ibinibigay ng Diyos.”

Napaluha si Alliyah.

“Salamat po.”

Tinawag na siya ng nurse.

“Miss Alliyah Monteverde.”

Tumayo siya at sumunod.

Hindi niya alam na sa parehong ospital…

Sa VIP wing…

Naroon si Darf Montenegro, dumalaw sa kanyang lolo para sa regular check-up nito.

Magkalapit lang ang kanilang kinaroroonan.

Iisang gusali.

Iisang araw.

Ngunit muli na namang hindi nagtugma ang kanilang mga landas.

Habang papalabas si Alliyah sa elevator, kasabay namang bumukas ang kabilang elevator kung saan naroon si Darf.

Isang segundo lang ang pagitan.

Kung hindi lang nahulog ang folder na dala ng nurse…

Baka sa pagkakataong iyon, tuluyan na silang nagkita.