เข้าสู่ระบบWalang sinabi si Luca sa komento ni Soren tungkol kay Trixie. Hindi ko naman makita ang reaction niya dahil nasa likod ko siya. Kaya nagulat ako nang sa tabi ko siya umupo.“Is this for me?” tanong ni Luca, eyeing the second plate at the table.Soren's lips protruded. Kita kong bahagyang kumunot ang noo niya dahil ginawa niya iyon sa akin.“Hindi ko alam na maaga kang magigising. Kay Elysia ko 'yan ginawa,” casual na sabi ni Soren. His tone lacked interest.Lumingon sa akin si Luca. There was a bit of curiosity in his eyes, but since Soren was acting casual and as if I'm just a person he has to mingle with, Luca couldn't figure out the real thing.Nagkibit-balikat si Luca at saka binigay sa akin ang plato. Sekreto akong ngumiti nang nagsimula na kaming kumain ni Soren.It was a layer of pancake. May maliit na square ng butter na unti-unting natutunaw, habang dumadausdos ang maple syrup sa gilid ng bawat layer. May ilang fresh strawberries at blueberries sa tabi ng plato.“You used to
“Who's there?” kinakabahan kong tanong.“It's me. Open this.”Suminghap ako nang marinig ko ang boses ni Soren. Hindi niya nasabi sa akin na pupunta siya ngayon kaya nagugulat ako.Nang buksan ko nga ang bintana, mabilis siyang lumusot doon at saka pumasok sa loob ng kwarto ko. Ngumisi siya nang makita niyang nagugulat ako sa ginagawa niya.“What? I told you I will sneak out to your room.”He closed the window gently. Naupo ako sa kama habang pinapanood siya.“Hindi mo sinabi na pupunta ka.”Humarap siya at saka humilig sa bintana. Humalukipkip siya.“Well, after what happened in the woods, I have to make sure you're okay.”“I'm okay.”Ngumisi siya. “You're not sore?” There was a hint of playfulness in his voice.Ngumuso ako at pinanliitan siya ng mata. There's no way I'm going to admit that I am. But yes, I'm still sore to my core! Yung sa katawan naman, nakapagpahinga na ako kaya hindi na gaano kasakit.He chuckled when I didn't answer him.“I'm fine, Soren. You don't have to worry,
Matapos ng nangyari sa amin ni Soren, inalalayan niya ako sa isang malaking puno at saka pinagpahinga roon. He then sat on his knees beside me while holding my hand.“Did I hurt you?” tanong niya. He was caressing my hand gently.Hindi ako sumagot. Hindi rin ako makatingin sa kanya. Hindi ko alam kung bakit ako tinatablan ng hiya, pero kanina panay ang ungol ko.“Of course I hurt you. God damn it!”Tumikhim ako at saka kinapalan ang sarili para tingnan siya.“I'm fine. It's just my first time. And…” nangapa ako ng idudugtong. I couldn't find one.Soren sighed heavily. Umupo siya nang maayos at saka sumandal din sa puno. Hinawakan niya ang balikat ko at saka ako pinahilig sa kanya. He hugged me tightly.“Do you want to go back? Or do you want us to stay here for a while?” he asked softly.“Hindi ba magtataka si Luca kung hindi ka niya makita? Baka hanapin nila tayo at maghinala sila.”“I will handle it. But if you want to go back, we'll go back.”Umiling ako. “Dito muna tayo kung ganoo
Nagpatuloy ang pagtakbo ng kabayo papasok sa matatayog na mga puno. Gusto ko mang magprotesta, wala ring silbi 'yon dahil sa tingin ko, hindi na ako papakinggan ni Soren. Lalo na't halatang-halata na nagseselos siya!Abot-abot ang tahip ng puso ko sa kaba. Kung hindi lang mahigpit ang pagkakahawak niya sa akin, feeling ko, mahuhulog na ako.Habang palalim kami nang palalim sa mga puno, mas lalong lumalamig at mas lalong dumidilim. Nahihirapan nang tumagos ang sinag ng araw dahil sa dikit-dikit na mga sanga ng puno."Soren, hindi ba't bawal tayong pumunta dito?" nababahala kong sabi, pero mas humigpit lang ang hawak niya sa bewang ko."I don't give a fuck about that shit right now!" he whispered, pissed off. His voice was rough, possessive, thick with something darker than anger.Bumagal ang takbo ng kabayo nang makarating kami sa isang bakanteng puwesto na pinalilibutan ng matatayog na mga puno.Unang bumaba si Soren, at agad niya akong binaba mula sa kabayo. My body slid against his.
“They are harvesting, right?” tanong ko sa tauhan para mawala ang attention niya kay Trixie. “Yes,” he answered. “Pinipitas lang nila ang mga ubas na hinog na hinog na. Mahalaga rin ang tamang timing dahil nakaaapekto ito sa lasa at kalidad ng alak,” pag-e-explain niya.Tumango-tango ako.Nagpatuloy ang lalaki sa pagsasalita.“Once the grapes are collected, they are brought to the winery. Doon ay ipinagbubukod-bukod ang mga grapes para alisin ang mga bulok. Pagkatapos, dinudurog ang mga ito para makuha ang katas.”Ngayon na nabanggit niya ang winery, naalala ko na gusto ko ring pumunta sa winery nila.“Ely, bumalik na tayo,” biglang putol ni Trixie sa iniisip ko.Nahuhuli siya sa amin dahil busy siya sa pagpi-picture. Ako ang nahihiya sa tauhan dahil natitigilan kami para hintayin siya. “Huh? Kakaumpisa lang natin,” baling ko sa kanya.Kinunutan ko siya ng noo kasi twenty minutes pa lang ata ang lumipas.“Pagod na ako at ang init. Doon na tayo kina Soren,” sabi niya habang pinapaypa
Naninibago ang katawan ko dito sa Tennessee. Siguro kasi bago lahat ang tanawin at puro nature ang nakapalibot sa buong lugar?Kahapon, matapos kaming muntik mabuking ni Thomas, pumasyal kami ni Soren sa ibang bahagi ng lupain nila. Sa left side ng mansion, doon makikita ang riding arena at ang stable kasama ang malawak na vineyards. Sa right side ng mansion, may vineyards ulit at sa dulo noon ay may private swimming pond sila. Dinala ako ni Soren doon.By the time we returned to the mansion, napagod na ako kaya doon pa lang ako nagpahinga.Today would be our official first day here. Hindi ko alam kung ano ang gagawin naming apat dito. At kung kahapon ay nakalusot pa kami ni Soren, hindi ko alam kung magagawa namin iyon ngayon.Natigilan ako sa pag-iisip nang biglang may kumatok sa kwarto ko.“Miss, bababa po ba kayo o dadalhin sa kwarto niyo ang breakfast niyo?” tanong sa akin mula sa labas.“Hindi na po. Bababa ako,” sagot ko.Kaya matapos kong maghilamos at mag-toothbrush, bumaba n
Bago ako umalis, pinaintindi sa akin ng mabuti ni Mrs. Mercado na dapat mapermahan ni Levi ang kontrata. At hindi dapat ako bumalik na wala ’yon!Gano’n kabigat ang responsibilidad ko sa unang araw ng trabaho ko. Wala nang onboarding na nangyari. Diretso problema agad.Kumakalabog ang puso ko haban
Humikab ako habang inaayos ang mga dadalhin kong gamit. Nilagay ko sa tote bag ko ang isang mineral water at ang limang biscuit na kakainin ko in case na abutan na naman ako ng lunch sa Helexion Pharma. Nilagay ko rin ang laptop ko kung nasaan ang report na ginawa ko para mapapayag si Levi na itulo
Andreana Velasquez POV(Flashback to when they escaped from being kidnapped.)Nakatakas kami ni Scarlet. Hingal na hingal kami habang tumatakbo. Halos hindi kami tumigil para lang masigurado na hindi na nila kami abutan. Hating gabi nang tumakas kami. Hindi namin namalayan na inumaga na kami. Akal
Hindi ko alam kung ilang oras akong tulog sa byahe. Naalimpungatan lang ako dahil bigla akong naduduwal. Napasinghap ako at mabilis na napatakip ng bibig. I then noticed that we were stuck in traffic! Hindi ko kayang pigilan! Dahil sa pagsinghap ko, napabaling silang lahat sa akin. Anton looked







