Kabanata 4

Kabanata 4

Sa ospital.

Matapos bayaran ang huling resibo, tahimik na lumabas si Caprice ng billing office, hawak ang papel na parang mas mabigat pa kaysa sa mismong halaga nito.

Hindi pa siya nakakalayo nang maramdaman niyang may humawak sa braso niya.

“Caprice,” boses ni Charlie.

Napatigil siya. “Ano ba?” iritado niyang sabi habang marahas na inaalis ang kamay nito.

Lumapit si Charlie, nakangising pilit. “Naalala mo ba ‘yong sinabi ko sa’yo last time? Nakapag-isip-isip ka na ba?”

Biglang umikot ang sikmura ni Caprice sa inis. Humarap siya rito, matalim ang tingin. “May sakit ka ba sa utak?” malamig niyang tanong.

Biglang nagdilim ang mukha ni Charlie. Ipinatong nito ang mga kamay sa baywang, taas-noo, mayabang—parang sigurado sa sarili niyang alok.

Parang sinasabi ng postura niya: Magpakasal ka lang sa akin, tapos na lahat.

Hindi na raw niya sisingilin ang natitirang daan-daang libong bayarin sa kompensasyon. Hindi na rin niya ipapabayad ang gastusin sa ospital ng ama niya. Kaya pa raw niyang tuparin ang hiling ng ina ni Caprice—mangungutang ng limang milyong piso bilang dote. Malilinis ang galit ng dalawang pamilya. At “patatawarin” niya si Caprice.

Hindi man lang siya sinagot ni Caprice.

Hindi niya kayang tingnan ang mukha nito nang matagal—nasusuka siya.

Tahimik siyang naglakad palayo, pero hindi siya tinantanan ni Charlie.

Hinabol siya nito at muling hinawakan ang braso niya, mas mahigpit na. “Pumayag na ang nanay mo. Ano pa ba ang iniintay mo—”

Biglang umikot si Caprice. “Eh ‘di pakasalan mo ang nanay ko!”

Nanlilisik ang mga mata ni Charlie sa galit. Nanginginig ang panga niya. Bigla nitong hinila ang batok ni Caprice, pilit siyang inilapit. “Maswerte ka na nga at nagustuhan kita,” banta nito, mababa ang boses. “Konti na lang pasensya ko. Huwag mo akong pilitin gumamit ng dahas. Hindi mo kakayanin.”

Parang aakyat ang suka ni Caprice sa lalamunan.

Mabahong kamay.

Maruming intensyon.

Mariin siyang tumitig kay Charlie, malamig at malinaw ang bawat salita. “Sa bansang may batas, kapag hinawakan mo kahit isang hibla ng buhok ko, sisiguraduhin kong habang-buhay kang makukulong.”

“Tsk.” Natawa si Charlie, mapanlait. “Huwag mo akong takutin gamit ang batas. Utang ‘yan ng tatay mo sa pamilya namin. Natural lang na ikaw ang magbayad.”

“Walang kasalanan ang tatay ko,” diretsong sagot ni Caprice, kalmado pero matatag. “At mapapatunayan ko ‘yon. Ibabalik ninyo lahat—bawat sentimo ng kompensasyon at medical expenses. At sa limang taong ilegal na pagkakakulong niya, kayo ang mananagot.”

Tumawa si Charlie nang malakas. “Five years ka nang naghahanap ng ebidensya. Anong napala mo? Sarado na ang kaso. Halos imposible nang ma-reopen ‘yan.”

Mariing itinulak ni Caprice ang kamay nito.

Hindi na siya nagsalita. Hindi nito kailangang malaman na may nahanap na siyang butas—isang pagkakataon.

Naglakad siya palayo, iniwan ang sigaw ni Charlie sa likod niya.

“Caprice! Akin ka rin sa huli! Hindi ka makakatakas!”

Parang nadumihan ang pandinig niya.

Binilisan niya ang lakad.

Ang pakikipagtalo sa taong walang alam sa batas ay nakakasuka.

***

Isang linggo ang lumipas.

Alas-una ng madaling-araw.

Halos tulog na si Caprice nang biglang tumunog ang cellphone niya. Sa dilim, kinapa niya ito, in-slide ang screen, at idinikit sa tenga.

“Hello…”

“Caprice…” Basag ang boses ni Summer. “Hindi na ako magpapakasal… gusto ko nang makipaghiwalay kay Bryce…”

Agad siyang napabangon. Gising na gising. “Nasaan ka? Umiinom ka ba?”

Labinlimang araw na lang ang natitira bago ang kasal.

Maayos na ang lahat—kasal sa munisipyo, imbitasyon, prenup shoot, hotel. Ceremony na lang ang kulang.

Hindi basta-basta nangyayari ang ganito.

May mali. Malaking mali.

Tinanggal niya ang kumot at bumangon. “Summer, nasaan ka?”

“Omerta Bar…”

“Stay there. Huwag kang aalis. Susunduin kita.” Binuksan ni Caprice ang cabinet at nagmadaling nagbihis.

Pagdating niya sa Omerta Bar, binuksan niya ang private room at nanlaki ang mga mata niya.

Naroon si Bryce.

Pareho silang lasing. Nakatumba sa magkaibang dulo ng sofa. Mahigit dalawang metro ang pagitan nila—parang pisikal na representasyon ng lamat sa pagitan nila.

“Caprice…” nakita siya ni Summer at inunat ang kamay, humahagulgol. “Ayoko na. Iuwi mo ako. Ayokong makita ‘yan kahit kailan.”

Iniwan ni Caprice ang bag niya, umupo sa tabi nito, at marahang pinunasan ang mga luha. “Lasing ka lang. Huwag kang magdedesisyon ngayon. Mag-usap kayo kapag maayos ka na.”

Biglang tumayo si Bryce, pasuray-suray. Namumula ang mukha. “Ethan…” bulong nito. “You’re here…”

Parang may humigpit sa dibdib ni Caprice.

Tumigil ang tibok ng puso niya sa isang iglap.

Nanlamig ang dugo niya.

Dahan-dahan siyang tumingala—takot ang bumalot sa kanya.

Mabilis siyang umatras papasok sa loob ng kwarto, kumakabog ang dibdib.

Huwag na huwag kitang makikita ulit.

Iyon ang boses ni Ethan sa isip niya.

Maya-maya, narinig niya ang pagsara ng pinto.

Naghintay siya.

Nang masigurong wala na, saka lang siya lumabas.

Wala na si Ethan.

Si Bryce ay nakahandusay sa sofa, mukhang kawawa.

Napabuntong-hininga si Caprice. Talagang pabaya ang mga lalaki.

Kinuha niya ang kumot sa closet at tinakpan si Bryce. Nakita niyang suot pa rin nito ang leather shoes—siguradong hindi komportable. Yumuko siya at maingat na inalis ang mga iyon.

Nang matapos siya, lampas alas-dos y medya na.

Pagod na pagod na siya.

Kinuha niya ang bag, maputla ang mukha sa pagod, at binuksan ang pinto.

Pagkasara nito—bigla siyang napahinto.

May nakatayo sa harap niya.

Napaatras siya sa gulat, tumama ang likod sa pinto habang pilit iniikot ang doorknob.

Locked.

Bumilis ang tibok ng puso niya. Hindi pantay ang paghinga niya habang nilulunok ang kaba.

Nakatayo si Ethan, hinaharangan ang labasan. Nakasandal sa pader, isang kamay nasa bulsa.

Sa pagitan ng mahahaba niyang daliri—may sinding sigarilyo, kalahati na lang.

Dahan-dahan niyang inangat ang ulo.

Maitim ang mga mata niya—malalim, malamig, parang tinta. At diretso ang titig kay Caprice.