Kabanata 3

Kabanata 3

Mahigpit na hinawakan ni Ethan ang pulsuhan ni Caprice na pilit pumapalag, saka iyon idiniin sa pader sa ibabaw ng ulo niya.

Wala siyang sinasabi.

Yumuko lang siya at muling hinalikan si Caprice—magulo, marahas, parang isang hayop na tuluyan nang nawalan ng kontrol.

Piliting ipinikit ni Caprice ang mga mata niya, pero hindi niya napigilang tumulo ang luha.

Hindi pa rin siya humihinto.

Para siyang nilalamon ng galit, ng sakit, ng lahat ng bagay na hindi niya mailabas sa salita.

Hindi na kinaya ni Caprice.

Sa gitna ng takot at sakit, kinagat niya nang buong lakas ang labi ni Ethan.

“—Fuck.”

Napaatras si Ethan sa kirot. Bumitaw ang mga labi niya.

Humagulgol ang dibdib ni Caprice sa hirap ng paghinga.

Ang Ethan na kilala niya noon—maingat, mahinahon, laging nagpipigil para hindi siya masaktan.

Pero ang Ethan na nasa harap niya ngayon—

Malupit.

At malinaw ang ibig sabihin noon.

Galit siya sa kanya.

Kinamuhian siya.

Naramdaman ni Caprice ang kirot na dumaluyong sa puso niya, parang may biglang pumutok sa loob ng dibdib niya.

Hindi pa rin siya pinakawalan ni Ethan. Hawak pa rin nito ang kamay niya, mariin, tila ayaw bumitaw. Ang mainit nitong hininga ay dumadampi sa pisngi niya, mabigat at puno ng emosyon.

“Kung nawala ka na sa mundo ko,” mababa at paos na sabi ni Ethan, “dapat tuluyan ka nang mawala.”

Malamig ang tono niya. Walang bakas ng lambing.

Parang kutsilyong diretso sa puso.

“Huwag na huwag kitang makikita ulit.”

Parang napunit ang dibdib ni Caprice sa sakit. Hindi siya makasinghap nang maayos. Nanginginig ang lalamunan niya, pero pinilit niyang magsalita.

“Okay,” sagot niya, maikli pero buo.

Matatag. Desidido. Pero siya lang ang nakakaalam ng totoo.

Sa mundo niya, kailanman—hindi nawala si Ethan.

Doon niya tuluyang naintindihan ang kasabihang minsan lang marinig: Huwag kang iibig sa taong sobrang kahanga-hanga sa murang edad, dahil habambuhay mo siyang dadalhin sa alaala—kasama ng katahimikan at pangungulila.

Binitiwan siya ni Ethan.

Parang walang nangyari.

Walang lingon at walang pagsisisi.

Kaswal nitong pinunasan ang dugo sa labi niya gamit ang daliri—walang bakas ng emosyon, bago tuluyang lumabas ng stairwell.

Nanlambot ang tuhod ni Caprice.

Dahan-dahan siyang dumulas pababa sa pader, parang naubusan ng lakas ang buong katawan niya. Malabo ang paningin niya sa luha.

Nananatili pa rin sa labi niya ang amoy ni Ethan.

At sa dibdib niya—parang muling pinira-piraso ang puso niya.

Hindi siya makahinga.

Matagal siyang nanatili roon, mag-isa, bago tuluyang tumayo.

Pinunasan niya ang mga luha, huminga nang malalim, saka kinuha ang cellphone niya at nag-message kay Summer.

Caprice: Summer, mauuna na akong umuwi. Pakiusap, pasuyo na lang ng bag ko. Thank you.

Matagal siyang nakasandal sa pader bago muling tumayo. Pinunasan niya ulit ang mga mata, pagod na pagod—sa emosyon, sa alaala, sa lahat—saka bumaba ng hagdan, pilit iniiwasang muling makasalubong si Ethan.

Mabilis ang reply ni Summer.

Summer: Caprice, grabe ka! Nakagat mo pa raw labi ni Ethan hanggang magdugo. Ang intense. Support kita—lalaking may girlfriend, off-limits ‘yan!

Mapait na napangiti si Caprice.

Parang piniga ang puso niya.

At tuluyang lumabas ng hotel, lutang ang isip.

***

Lumalim ang gabi.

Tapos na ang salu-salo.

Tahimik ang main road, iilang sasakyan lang ang dumadaan. Ang dilaw na ilaw ng mga poste ay pumapasok sa loob ng sasakyan, tinatanglawan ang seryosong mukha ni Ethan.

Kitang-kita ang sugat sa manipis niyang labi.

Si Sherry ang nagmamaneho. Hindi siya uminom. Mahigpit ang hawak niya sa manibela, halatang pigil ang galit.

Sinulyapan niya ang labi ni Ethan at iritang nagsalita. “Ang laki ng Ateneo, ang daming tao. Bakit sa lahat ng lugar, doon ko pa siya nakasalubong?”

Hindi siya sinagot ni Ethan.

Nakatingin lang siya sa labas ng bintana, malamig at malalim ang tingin. Maya-maya, tinanong niya, “Paano mo nalaman na nandoon ako?”

Naramdaman ni Sherry ang kaba. “Tinanong ko si Bryce… sinabi niya.”

Tumalim ang tono ni Ethan. “Huwag ka nang basta-basta sumasawsaw sa circle of friends ko.”

Hindi pa rin tumigil si Sherry. “Ethan, alam mo bang kaibigan pala nila si Caprice? Kaya ka ba pumunta roon?”

Pumikit si Ethan, halatang naiirita.

Pinagmasdan ni Sherry ang mukha niya. Nang makitang walang emosyon, lalong tumalas ang boses nito. “That bitch betrayed you. Huwag mong sabihing gusto mo pa siyang balikan.”

Biglang lumamig ang paligid.

“Kung paano niya ako tinrato,” malamig na sagot ni Ethan, “problema ko na ‘yon. Wala kang karapatang bastusin siya.”

Mas lalong nag-init si Sherry. “Ethan, bakit mo pa rin siya pinoprotektahan? Noon pa—”

“Pwede ka bang tumahimik?” putol ni Ethan, mababa pero mabigat.

Nanahimik si Sherry. Hindi na siya nagsalita. Dahil kahit ayaw niyang aminin—alam niya. Alam niya kung gaano kamahal ni Ethan si Caprice noon.

Noong hiniwalayan siya nito—umiyak si Ethan, lumuhod, tuluyang nawalan ng kontrol.

Buwan ng Oktubre sa Pilipinas noon, sa gitna ng malamig na ulan, pitong oras siyang nakatayo sa labas para lang magmakaawa—hanggang sa bumagsak at isugod sa ospital.

Kahit ganoon na kalupit ang mga salitang binitawan ni Caprice, hindi pa rin siya binitawan ni Ethan.

Pagkatapos ng graduation, biglang nawala si Caprice.

Binago ang lahat ng contact.

Umalis ng Pilipinas.

At doon—tuluyang naputol ang lahat.

***

“Caprice, magpakasal na tayo pagkatapos ng graduation.”

“Hindi ba masyadong mabilis?”

“Mas maraming tukso sa labas ng campus. Ang ganda mo—maraming lalapit sa iyo.”

“Huwag kang mag-alala. Ikaw lang ang mahal ko.”

“Kung mahal mo ako, pakasalan mo ako. Para matahimik ako.”

“Okay… after graduation.”

“Saan mo gusto ang wedding?”

“Sa dagat. Gusto ko ng beach, ng araw.”

“Kung ano ang gusto ni Caprice, gusto ko rin. Sa tabing-dagat ang kasal natin.”

***

Napabalikwas si Caprice sa kama.

Tumunog ang cellphone niya—matinis, paulit-ulit—binasag ang panaginip.

Mahigpit ang kurtina, madilim ang kwarto. May manipis na liwanag ng umaga na sumisilip sa gilid.

Basa ang mga mata niya.

Panaginip na naman.

Tiningnan niya ang screen.

Charlie Brown.

Sumakit ang sikmura niya sa inis.

Bumangon siya, sinagot ang tawag, saka pumikit.

“Oras na para magbayad. Pumunta ka sa ospital,” malamig na utos ni Charlie.

“Okay,” walang emosyon niyang sagot bago ibinaba ang tawag.

Ibinato niya ang cellphone sa kama at muling nahiga.

Limang taon na ang nakalipas—nakulong ang ama niya matapos maparatangan na binugbog hanggang maging comatose ang ama ni Charlie—si Carlos.

Iginigiit ng ama niya ang inosente niya. Na siya’y ipinagbintangan. Pero may testigo. May ebidensya.

Isang araw bago ang insidente, nag-away sila at nasabi ng ama niya, “Bukas, papatayin kita.”

Naituring na motibo.

Dalawampu’t dalawang taon ang sentensya.

Pitong milyong danyos.

At lahat ng gastos sa ospital—sagot nila.

Pero kilala niya ang ama niya.

Mabait. Tahimik. Hindi marahas.

Samantalang si Carlos—kilalang siga sa lugar.

Naniniwala siya.

Kaya pumasa siya sa bar.

Kaya ilang taon na siyang nagsisiyasat.

Naghahanap ng bagong ebidensya.

Nag-aapela para sa retrial.

Isang layunin lang ang nasa isip niya—linisin ang pangalan ng ama niya.