My Billionaire Ex’s Dangerous Obsession のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

Kabanata 2Sa ilalim ng mapanuring mga mata ng lahat, marahang inabot ni Ethan ang baso ng alak sa harap niya.Isang lagok.Diretso at walang pag-aalinlangan.Ibig sabihin noon—tapos na ang parusa. Hindi na niya kailangang humalik sa kahit na sino.May mga tumawa. May mga napatango. May mga halatang nabitin.Itinapon ni Sherry ang tissue sa mesa at bahagyang nag-pout. “Ethan, ang boring mo talaga. Bakit ka biglang nahihiya?”Huminga nang malalim si Ethan, parang pilit inaalis ang tapang ng alak sa lalamunan niya. Hindi siya sumagot.Nagpatuloy ang laro.Umiikot ang bote. Tawanan. Biruan. Palitan ng tanong at parusa.Hanggang sa tuluyang tumapat ang bote kay Caprice.Nanlamig ang mga palad niya.Ayaw niyang mapunta sa dare—lalo na’t hindi rin siya sanay uminom. Ayaw na niyang magmukhang katawa-tawa, o mas lalong masaktan pa sa harap ng lahat.Mahina pero malinaw ang sagot niya. “Truth.”Parang naghihintay lang si Sherry ng ganitong pagkakataon.Bahagya itong ngumiti—ngiting may talim.

Kabanata 4Sa ospital.Matapos bayaran ang huling resibo, tahimik na lumabas si Caprice ng billing office, hawak ang papel na parang mas mabigat pa kaysa sa mismong halaga nito.Hindi pa siya nakakalayo nang maramdaman niyang may humawak sa braso niya.“Caprice,” boses ni Charlie.Napatigil siya. “Ano ba?” iritado niyang sabi habang marahas na inaalis ang kamay nito.Lumapit si Charlie, nakangising pilit. “Naalala mo ba ‘yong sinabi ko sa’yo last time? Nakapag-isip-isip ka na ba?”Biglang umikot ang sikmura ni Caprice sa inis. Humarap siya rito, matalim ang tingin. “May sakit ka ba sa utak?” malamig niyang tanong.Biglang nagdilim ang mukha ni Charlie. Ipinatong nito ang mga kamay sa baywang, taas-noo, mayabang—parang sigurado sa sarili niyang alok.Parang sinasabi ng postura niya: Magpakasal ka lang sa akin, tapos na lahat.Hindi na raw niya sisingilin ang natitirang daan-daang libong bayarin sa kompensasyon. Hindi na rin niya ipapabayad ang gastusin sa ospital ng ama niya. Kaya pa r

Kabanata 6Alam ni Caprice—noong gabing iyon, wala na siyang maaasahang tulog.Magdamag siyang nakahiga, nakatitig sa kisame. Pilit ipinikit ang mga mata, pero paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang mukha ni Ethan, ang malamig nitong titig, ang boses na parang kaya siyang wasakin sa isang salita lang. Sa bawat pag-ikot niya sa kama, mas lalo lang bumibigat ang dibdib niya. Bandang madaling-araw na siya tuluyang nakatulog—at kahit iyon, putol-putol pa.Kinabukasan, umuulan nang mahina. Kulay abo ang langit, basa ang kalsada, at presko ang hangin—mga dalawampu’t limang digri lang ang temperatura. Isang umagang tahimik, parang walang alam sa gulong nagaganap sa loob ng puso niya.Sa isang liblib na bahagi ng siyudad nakatira si Caprice. Hindi man kagandahan ang lugar, mura naman ang upa at malapit sa terminal ng bus. Para sa kanya, sapat na iyon. Hindi niya kailangan ng engrandeng tirahan—ang mahalaga, may uuwian siya.Madali rin ang biyahe papasok sa trabaho. Kahit isang oras ang lay

Kabanata 8Sa kalmado ng kilos ni Ethan, malinaw na wala na siyang balak pang gawin. Hindi na siya nagsalita, hindi na rin nagpakita ng kahit anong emosyon—parang isinara na niya ang usapan, parang ayaw na niyang balikan pa ang anumang maaaring sabihin.Tutal, galit siya kay Caprice. Hindi simpleng galit lang—kundi ‘yung galit na matagal nang naipon, hinayaang mabulok sa loob, at ngayo’y tahimik pero mabigat na namamahay sa dibdib niya.Napansin ni Ethan na hindi pa rin siya gumagalaw. Huminto ito sa paglalakad, bahagyang lumingon, at kumunot ang noo—hindi halata, pero sapat para maramdaman ang inis.“Why are you still standing there?”Sumikip ang dibdib ni Caprice. Para bang may mabigat na kamay na biglang pumisil sa puso niya, dahilan para mapahinto siya sa paghinga. Kinailangan niyang humugot ng lakas bago makapagsalita.“I think… tama si Su Yueyue,” mahina niyang sabi, halos pabulong. “Mas okay siguro kung sa bahay na lang niya ako mag-stay.”Napangisi si Ethan—isang ngiting walan

Kabanata 10Sa labas, abala ang mga barangay worker na naka-raincoat. Nililinis nila ang mga baradong kanal—humahampas ang maruming tubig, may putik na kumakapit sa sapatos, at mga dahong inanod ng magdamagang bagyo. Tahimik na ang paligid, pero ramdam pa rin ang bakas ng unos na kakalipas lang.Sa loob ng bahay, tapos na ring mag-ayos si Caprice. Nakapagpalit na siya ng sariling damit at maingat na nilabhan sa kamay ang nightgown niya at ang shirt ni Ethan na ginamit niya kagabi. Ayaw niyang iwan ang mga iyon na marumi—parang may kirot sa dibdib sa tuwing maiisip niyang may iniwan siyang kahit anong bakas, gaano man kaliit.Bitbit ang mga damit, lumabas siya para isampay ‘yon. Sakto namang palabas si Ethan ng kusina, may hawak na tray ng almusal.Nagtagpo ang mga mata nila. At sa isang iglap, parang bumigat ang hangin sa pagitan nila—awkward, alanganin, parehong hindi alam kung saan titingin o paano kikilos.“G-Good morning,” bati ni Caprice, medyo stiff ang boses.Hindi na siya nagh