Kabanata 5

Kabanata 5

Tunay na nanginginig sa takot si Caprice.

Hindi pa rin nawawala sa isip niya ang nangyari noong huli silang nagkita—sa gitna ng mataong hotel, kung saan walang bakas ng awa si Ethan. Walang bakas ng dating lalaking minahal niya.

Lampas alas-dos na ng madaling-araw. Tahimik ang pasilyo ng apartment building, halos walang marinig kundi ang mahinang ugong ng ilaw. Walang ibang tao. Walang makakatulong. At sa katahimikang iyon, malinaw ang tanong sa isip niya—ano naman kaya ang gagawin nito sa kanya ngayon?

“I… I didn’t know na nandito ka rin,” nanginginig ang boses ni Caprice habang pilit siyang dumidikit sa pintuan ng unit, para bang anumang sandali ay kakatok siya at hihingi ng tulong. “Hindi ko sinasadya na makita ka. Hindi ko alam…”

Hindi na niya tinapos ang sasabihin.

Dumilim ang ekspresyon ni Ethan. Tahimik siyang tumalikod, naglakad papunta sa basurahan sa sulok, pinatay ang sigarilyo, at itinapon iyon. Walang kahit anong emosyon sa kilos niya, pero mas lalo lang nitong pinabigat ang kaba sa dibdib ni Caprice.

Pinindot ni Ethan ang elevator button. Pagbukas ng pinto, saglit siyang lumingon kay Caprice. Malamig ang tono, parang wala siyang pakialam.

“Hindi ka sasama?”

Napasinghap si Caprice. Mabilis ang tibok ng puso niya, pero pinilit niyang huminga nang malalim bago siya dahan-dahang lumapit.

Hindi ba siya nagalit?

Hindi ba siya mawawala sa sarili tulad ng dati?

O… hinihintay ba talaga siya nito?

Pagpasok sa elevator, dumiretso si Caprice sa pinakaloob na sulok. Hindi pa rin niya maialis ang tingin sa likod ni Ethan. Matangkad ito, maayos ang gupit ng buhok, malapad ang balikat at halatang matatag ang pangangatawan. May malamig itong dating—yung tipo ng lalaking hindi mo kayang basta balewalain.

At nakakapagtakang pakiramdam… may bahid pa rin ng seguridad ang likod nito.

Dati, paborito niyang yakapin si Ethan mula sa likuran habang nagluluto ito. Idinidikit niya ang pisngi sa likod nito, tahimik, kuntento.

Ngumingiti si Ethan noon. “Paano ako makakapagluto kung yakap-yakap mo ako?”

Magbibiro siya, nagtatampo pa. “Hindi ko naman hawak kamay mo ah. Magluto ka lang. Yakap lang ‘to.”

“Tingin mo ba hindi kita nararamdaman?” tatawa ito nang mahina. “Ang lambot mo. Nakakakiliti. Ayoko na yatang kumain… ikaw na lang.”

“Ang bastos mo,” sasagot siya, kunwaring naiinis. “Hindi ka na nga makapagluto nang maayos.”

Hindi biro para kay Ethan ang mga ganoong salita. Ibababa nito ang ginagawa, bubuhatin siya at uupo sa kitchen counter, saka siya “aasikasuhin” roon. Pagod, kontento, saka pa lang siya ibabalik sa kwarto bago muling magluto para sa kanya.

Matamis ang alaala—pero ngayon, puro pait na lang ang dala.

Dahan-dahang ibinaba ni Caprice ang ulo niya. Hindi na siya tumingin pa.

Pagbukas ng elevator, sabay silang lumabas. Walang nagsalita.

Nasa parking area ang kotse ni Ethan. Nilagpasan iyon ni Caprice, balak nang maglakad palayo.

“Sumakay ka.”

Napatigil siya. Napalingon siya kay Ethan na nakatayo na sa tabi ng driver’s seat, bukas ang pinto. Walang emosyon ang mukha nito. Walang init ang boses.

“Hindi na, salamat,” mabilis niyang sagot. “Magta-taxi na lang ako.”

“Sumakay ka.” Mas mabigat na ang tono.

“Okay lang talaga, I—”

“Huwag mo akong piliting ulitin ‘yan.”

Nanigas si Caprice. Nakatitig lang siya rito, hindi malaman kung ano ang ibig sabihin nito.

Iuuwi siya ni Ethan?

Hindi na ito nagsalita pa. Sumakay si Ethan, isinara ang pinto, nagsuot ng seatbelt, at tahimik na naghintay.

Napagtanto ni Caprice ang isang bagay—kahit gaano siya kamuhian o kamaliitin ni Ethan, hindi nito kayang iwanan ang isang babae mag-isa sa ganitong oras. Hindi iyon parte ng pagkatao nito.

Wala na siyang nagawa. Lumapit siya sa likod ng sasakyan at hinila ang pinto.

Hindi bumukas.

Hinila niya ulit—sarado pa rin.

Biglang yumuko si Ethan papunta sa passenger side, inabot ang pinto, at binuksan iyon nang walang kahirap-hirap. Pagkatapos ay umayos uli ng upo.

Nakatitig si Caprice sa bukas na pinto ng ilang segundo bago siya tuluyang sumakay at ikinabit ang seatbelt.

Sa loob ng sasakyan, dalawa lang sila. May banayad na amoy ng lavender—pamilyar, gusto niya. Gusto rin ni Ethan noon.

Masikip ang pakiramdam niya. Para bang pinupuno ng presensya ni Ethan ang buong espasyo. Nahihirapan siyang huminga.

Umandar ang sasakyan. Lumabas sila ng subdivision.

Tinapik ni Ethan ang navigation screen. “Address.”

“Oh.” Mabilis na nag-type si Caprice.

Saglit na sumulyap si Ethan, bahagyang kumunot ang noo, pero wala itong sinabi.

Tahimik ang buong biyahe.

Para kay Caprice, bawat segundo ay parang parusa. Hindi siya makalingon. Sa bintana siya nakatingin, nanginginig ang dibdib, naninikip ang lalamunan.

Limang taon na ang lumipas. Hindi niya inakalang uupo uli siya sa passenger seat nito—at ganito pa rin kabigat ang pakiramdam.

Dati, tuwing sinusundo siya ni Ethan sa school, may dala itong snacks at yogurt. Tatawa ito, aabutin siya ng pagkain. Simple pero masaya.

Ngayon, wala.

Biglang pumasok sa isip niya ang isang alaala—isang gabing puno ng sakit.

Luhaang tumingin si Caprice kay Ethan noon. “Ethan,” mahina niyang tanong, basag ang boses. “Masaya ka bang pinapahiya ako?”

Ngumisi ito. Madilim ang mukha, malamig ang tingin. Hinila nito ang kuwelyo niya, punô ng galit ang kilos. “Matulog ka sa akin,” mariing sabi nito. “Bibigyan kita ng pera. Bahay. Kotse.”

Nawalan ito ng kontrol. Sa lakas ng hatak, napigtas ang isang butones ng puting blouse niya. Lumantad ang balikat niya, pati ang gilid ng bra.

Sandaling natigilan si Ethan. Kumislot ang panga, gumalaw ang Adam’s apple.

Pero si Caprice—wala nang lakas. Umiiyak lang siya, parang wala nang laman ang mga mata. “Ayoko,” mahina niyang sagot. “Hindi ko kailangan.”

Binitawan siya ni Ethan. Tumawa ito nang mapait. “Tanga.”

Hindi siya tinutukoy. Ang sarili niya ang sinusumpa nito.

At mas masakit iyon.

Sumakay si Ethan sa kotse, isinara ang pinto nang malakas, at humarurot palayo.

Sa eskinita, bumalik ang katahimikan. Naiwan si Caprice, nanginginig ang tuhod, halos mapaupo sa lupa habang pinapanood ang papalayong sasakyan.

Dahan-dahan niyang inayos ang damit niya.

Parang unti-unting hinihiwa ang puso niya. Hindi siya makahinga sa sakit.

Pagkatapos ng muling pagkikita nila, alam niyang hindi na niya kayang magpanggap.

Saan pa ba siya pwedeng magtago?