Kabanata 6

Kabanata 6

Alam ni Caprice—noong gabing iyon, wala na siyang maaasahang tulog.

Magdamag siyang nakahiga, nakatitig sa kisame. Pilit ipinikit ang mga mata, pero paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang mukha ni Ethan, ang malamig nitong titig, ang boses na parang kaya siyang wasakin sa isang salita lang. Sa bawat pag-ikot niya sa kama, mas lalo lang bumibigat ang dibdib niya. Bandang madaling-araw na siya tuluyang nakatulog—at kahit iyon, putol-putol pa.

Kinabukasan, umuulan nang mahina. Kulay abo ang langit, basa ang kalsada, at presko ang hangin—mga dalawampu’t limang digri lang ang temperatura. Isang umagang tahimik, parang walang alam sa gulong nagaganap sa loob ng puso niya.

Sa isang liblib na bahagi ng siyudad nakatira si Caprice. Hindi man kagandahan ang lugar, mura naman ang upa at malapit sa terminal ng bus. Para sa kanya, sapat na iyon. Hindi niya kailangan ng engrandeng tirahan—ang mahalaga, may uuwian siya.

Madali rin ang biyahe papasok sa trabaho. Kahit isang oras ang layo ng law firm na pinapasukan niya, sanay na siya. Araw-araw niyang tinatahak ang parehong ruta, dala ang parehong determinasyon.

Abogada si Caprice. Pero hindi siya ‘yung tipikal na corporate lawyer na naka-heels at palaging nasa boardroom. Kadalasan, ang hawak niyang kaso ay para sa mga migrant workers, battered women, at mga batang biktima ng pang-aabuso. Mga kasong madalas walang bayad, pero mabigat sa konsensya kung tatanggihan.

Hindi siya palaging nasa opisina. Pagkatapos mag-asikaso ng mga dokumento, sasagot siya ng inquiries, tatanggap ng tawag, minsan magbibigay pa ng libreng legal advice online. Ang natitirang oras niya, nauubos sa field—imbestigasyon, pagpunta sa korte, police stations, minsan pati sa kulungan.

May mga araw na hindi na niya namamalayang hindi pa pala siya kumakain. Overtime ay parang normal na lang sa kanya.

“Magpa-file ako ng personal safety protection order para sa iyo,” mahinahong paliwanag ni Caprice sa isang babae na halatang pagod na pagod na sa iyak. “Para masigurado ang safety mo. Pero habang inaantay ‘yon, please, be extra careful. Magdala ka lagi ng pang-self-defense—pepper spray, stun gun, anything that can help.”

Tumango ang babae, hawak-hawak ang bag niya na parang iyon na lang ang tanging sandigan.

“Okay po. Thank you so much, Attorney Hidalgo.”

Inihatid ni Caprice ang babae palabas ng opisina bago siya bumalik sa loob. Nang makaupo, saka lang niya napansing bahagyang nangangalay ang balikat niya.

Isang bihirang sandali ng pahinga.

Kinuha niya ang cellphone at nag-message kay Summer.

Caprice: Summer, gising ka ba?

Summer: Yes.

Caprice: Kumusta kayo ni Bryce?

Summer: We talked. He gave in. Tuloy ang wedding as scheduled.

Napangiti si Caprice—isang ngiting may halong pagod at lungkot.

Caprice: I’m sorry, Summer. May sobrang importanteng case ako ngayon. Possible na mag-business trip pa next month. Hindi ako makaka-serve as bridesmaid. Please don’t be mad.

Mabilis ang sagot.

Summer: Even the two most handsome bridesmaids and groomsmen said they can’t come. Ikaw ba ang may pakana nito?

Caprice: Ha? Anong ibig mong sabihin?

Summer: Ethan also said he has something to do. Hindi raw siya makaka-attend.

Parang may bumagsak sa dibdib ni Caprice.

Marahil… ayaw na talaga siyang makita ni Ethan.

At naiintindihan niya iyon. Kung siya rin ang nasa kalagayan nito, baka ganoon din ang maramdaman niya. Ang makaharap ang isang babaeng may dalang alaala ng sakit—sino ba ang gugustuhin iyon?

Malaki ang Maynila. Napakaraming tao. Kung pareho kayong iwas na iwas sa isa’t isa, imposibleng magtagpo pa.

Abala siya. Abala rin si Ethan.

Parang dalawang guhit na magkatabing tumatakbo—magkalapit, pero kailanman hindi magtatagpo.

Sa sumunod na dalawang linggo, halos hindi lumalabas si Caprice sa radar ng mga kakilala niya. Tinanggihan niya lahat ng dinner invitations nina Summer at Bryce. Palaging may dahilan. Palaging may trabaho.

Hanggang sa—Lunes ng hapon.

Kumatok si Director Lopez sa pinto ng opisina niya, may hawak na folder.

“Attorney Hidalgo,” sabi nito habang inaabot ang dokumento, “may case dito na specifically ikaw ang hinihingi ng kliyente.”

Kinuha iyon ni Caprice, binuklat, at bahagyang kumunot ang noo. “Trademark infringement?” Napatingin siya sa direktor. “Sir, alam n’yo namang hindi ito ang specialization ko. Pro bono cases ang hawak ko. Commercial cases—sa inyo ‘yan.”

Huminga nang malalim si Director Lopez at inayos ang suot na salamin. “But they specifically requested you, Attorney Caprice Hidalgo.” Bahagya itong ngumiti. “Alam mo namang hindi kalakihan ang kita ng firm sa commercial cases. Rare ‘to—thirty percent commission. Hindi ko ipagkakailang tempting.”

Nag-alinlangan si Caprice. “This is…”

“Naniniwala ako sa kakayahan mo,” dugtong nito. “Buong firm ang susuporta sa ‘yo. Tutulungan din kita hangga’t kaya ko.”

Saglit na natahimik si Caprice bago tumango. “Sige. I’ll give it a try.”

“Here’s the client’s address,” sabi ni Director Lopez. “Diretso ka na roon.”

Napatingin siya sa papel. “Sa bahay? Hindi sa kompanya?”

“Sa bahay,” ulit nito. “Yes.”

***

Archangel Villa

Isa ito sa mga kilalang high-end residential areas sa Maynila. Tahimik, pribado, at puno ng mga propesyonal—mga doktor, negosyante, researcher. Mahigpit ang seguridad. Kailangan ng registration, ID check, at phone verification bago ka papasukin.

Nakatayo si Caprice sa harap ng isang pintuan, hawak ang briefcase, bago pinindot ang doorbell.

Pagbukas ng pinto, nanlaki ang mga mata niya nang nakita si Sherry.

Naka-silk nightgown ito, nakalugay ang mahabang buhok, pulido ang makeup—parang walang balak tumanggap ng bisita para sa legal consultation.

“Pasok,” malamig na sabi nito. “Huwag mo nang isara ang pinto.”

Doon na nagsimulang magdugtong-dugtong ang lahat sa isip ni Caprice.

Kaya pala siya ang hiniling. Kaya pala public interest lawyer ang gusto.

Huminga siya nang malalim at pumasok.

Sa may shoe cabinet, may isang pares ng itim na tsinelas—panglalaki.

Parang may dumikdik sa dibdib niya.

“Kay Ethan ‘yan,” kaswal na sabi ni Sherry. “Kuha ka na lang ng bago.”

Nakatira… sila sa iisang bahay?

Sumikip ang lalamunan ni Caprice. Dahil kahit pilit niyang itinatanggi, may bahagi pa rin ng puso niyang nasasaktan.

Pero anong karapatan niya? Sino ba siya para masaktan?

Tahimik siyang kumuha ng tsinelas at nagsuot.

“Ms. Sherry Bustamante,” maayos niyang panimula, “I am Attorney—”

“Huwag na,” putol ni Sherry. “Walang introductions. Umupo ka.”

Umupo ito sa sofa, halatang sinasadya ang bawat kilos—nakataas ang baba, nakapamewang, puno ng pangmamaliit ang mga mata.

Maingat na naupo si Caprice, binuksan ang notebook. “Ms. Bustamante, regarding the trademark infringement—may ilang details po na kailangan kong i-clarify—”

“Uminom ka muna,” putol na naman ni Sherry, sabay turo sa coffee table.

Tatlong tasa ang naroon. Dalawa ay matching couple cups.

Napangiti si Sherry at kinuha ang isa. “Don’t drink that. Kay Ethan ‘yan.” Uminom ito, saka tumingin kay Caprice na may bahagyang ngiting mapang-asar.

Nanatiling kalmado si Caprice. “Okay lang. May dala naman po akong tubig.”

Habang tumatagal ang usapan, lalong umiwas si Sherry sa kaso. Sa halip, paulit-ulit nitong isinasaksak sa usapan ang pagiging malapit niya kay Ethan—kung anong kinakain nila, anong oras umuuwi, paano ito mag-alaga kapag may sakit.

Sa huli, nagsalita na si Caprice, malamig at diretso. “Ms. Bustamante, I respect your time, but I respect mine too. Kung wala naman talagang kaso at gusto n’yo lang akong yayain dito para ikuwento ang love life n’yo, I’m sorry—but I have to leave.”

Biglang may ingay sa labas.

Tumayo si Sherry at halos tumakbo palabas.

Tahimik na inilagay ni Caprice ang mga gamit sa briefcase. Bukas pa ang pinto, kaya rinig na rinig ang usapan sa labas.

“Ethan, you’re home?” masiglang sabi ni Sherry. “I made soup for you. Tinabi ko talaga.”

“Okay na,” sagot ng pamilyar na boses. “Kumain na ako.”

“Sayang naman,” lambing ni Sherry. “Twelve hours ko ‘yang niluto.”

May kung anong kumurot sa dibdib ni Caprice—lungkot na may halong pagod.

Matagal siyang umiwas. Matagal siyang nagtago. Pero heto na naman siya—nasa gitna ng eksenang ayaw na ayaw niyang makita.

Tumayo na siya para umalis nang mapatingin siya sa basurahan sa tabi ng sofa.

May laman.

Food packaging.

Hindi na siya nagulat.

Sa mismong sandaling iyon, pumasok si Ethan sa loob—kasama si Sherry.

At nang magtama ang mga mata nila—pareho silang natigilan.