LOGINMALAMIG ang simoy ng hangin sa dalampasigan ng Ayala Alabang nang magsimulang pumasok ang liwanag ng umaga sa malaking balcony ng kwarto ni Felicity. Hindi siya nakatutog nang maayos. Ang buong gabi niya ay napuno ng pait, pagtataka, at hindi matapos-tapos na pag-iisip. Sa tuwing ipipikit niya ang kaniyang mga mata, ang larawan ng lumuhod na si Thorin sa buhanginan ng Zambales at ang umiiyak na mukha ng kaniyang inang si Madame Mathilde ay parang magkasamang sumasayaw sa kaniyang isip. Isang mahinang katok sa p***o ang pumukaw sa kaniyang pagmumuni-muni. “Ate Celestine?” boses iyon ni Selene mula sa labas. Dahan-dahang lumakad si Felicity at binuksan ang p***o. Sinalubong siya ng kaniyang nakababatang kapatid na nakasuot ng isang simpleng silk robe, may hawak na tray ng warm green tea at ilang baked pastries. “Good morning,” ngumiti nang napakalambing si Selene habang pumasok sa silid. “Mom wanted me to check on you. How did you sleep?” “Medyo hindi po gaanong nakatulog, Miss Sel
GABI na nang pumasok ang convoy ng Pamilya Meyer sa eksklusibong subdibisyon sa Ayala Alabang. Ang dambuhalang wrought-iron gate ng mansyon ay dahan-dahang bumukas habang ang limang itim na SUV ay maingat na binabagtas ang malawak at maliwanag na driveway.Sa loob ng gitnang sasakyan, nakatitig si Felicity o si Celestine sa labas ng bintana. Ang matataas na puno ng palm, ang malawak na damuhan, at ang klasikong arkitektura ng mansyon na napaliligiran ng warm landscape lighting ay nagbigay ng isang pambihirang karangyaan. Malayo ito sa maliit at tahimik na apartment sa Quezon City kung saan siya nagising nitong mga nakaraang buwan, at malayo rin sa lumang bahay ng kaniyang Tita Lucille na puno ng pait.Naramdaman ni Felicity ang marahang paghawak ni Selene sa kaniyang kamay.“We’re home, Celestine,” mahinahong bulong ni Selene sa kaniya. Mayroong kaunting panginginig at malalim na emosyon sa boses ng kaniyang kapatid. “You don’t have to be scared anymore.”Pilit na naglabas ng maliit
NANATILING nakayuko si Thorin sa mga kahoy na patong ng wooden deck. Ang kaniyang dalawang palad ay nakalapat sa buhanginan habang ang kaniyang mga balikat ay bahagyang nanginginig sa patuloy na pag-iyak.Sa kaniyang tapat, nakatitig si Felicity sa silver wedding ring na nakapatong pa rin sa palad ng lalaki.Ang simoy ng hangin mula sa West Philippine Sea ay pinalalipad ang basang buhok ni Felicity, ngunit wala siyang nararamdamang lamig. Ang tanging nararamdaman niya ay ang matinding pait, ang labis na pagod, at ang kawalan ng malinaw na direksyon sa kaniyang sariling buhay.Dahan-dahang idinilat ni Felicity ang kaniyang mga mata at huminga nang malalim. “Tumayo ka diyan, Thorin,” mahinahong utos ni Felicity. Bahagyang nag-angat ng tingin si Thorin. Ang kaniyang namumula at basang mga mata ay puno ng pag-asa nang marinig ang boses ng kaniyang asawa. Dahan-dahan siyang tumayo, pilit na itinutuwid ang kaniyang nanghihinang katawan habang nakatitig pa rin kay Felicity.“Felicity...” pa
NABALOT ng nakatatakot na katahimikan ang dalampasigan ng San Narciso. Ang tanging naririnig lamang ay ang malakas na lagaslas ng mga alon sa buhanginan at ang dahan-dahang paghinto ng malalaking balbula ng Airbus helicopter sa tabi ng glass cabin.Nakatayo si Thorin sa unang hakbang ng wooden deck. Ang kaniyang tailored dark suit ay gulo-gulo, ang kaniyang buhok ay pinalilipad ng hangin mula sa dagat, at ang kaniyang mga mata ay walang ibang tinitingnan kundi ang babaeng nakatago sa likod ni Selene.“Get away from my sister, Thorin!” muling sigaw ni Arnold habang mabilis na umaakyat sa kabilang dulo ng deck. Ang kaniyang anim na armado at matangkad na VIP security personnel ay mabilis na pinalibutan ang paligid ng cabin, nakaposisyon laban sa dalawang security men na kasama ni Thorin mula sa helicopter.Dahan-dahang lumingon si Thorin kay Arnold. Ang kaniyang mga mata, na dating puno ng galit at pagod, ay pinalitan ng matinding pagtataka.“Sister?” paos at mababang tanong ni Thorin,
NABALOT ng matinding katahimikan ang malawak na study room sa loob ng mansyon ng mga Meyer sa Ayala Alabang. Ang matataas na mahogany bookshelf at ang malalaking grand window na nakatapat sa hardin ay nagbibigay ng pormal at malamig na kapaligiran, ngunit sa loob ng dibdib ni Madame Mathilde, may isang malakas na bagyo ang kasalukuyang sumasabog.Nakatayo ang matanda sa tapat ng kaniyang malaking desk. Nakapatong sa ibabaw ng makinang na kahoy ang isang nakatutup na manila envelope na kararating lamang sa pamamagitan ng pribadong courier ng kaniyang chief investigator na si Victor.Nanginginig ang mga daliri ni Madame Mathilde habang dahan-dahang binubuksan ang seal ng envelope.Inilabas niya ang ilang pahina ng mga lumang dokumento, mga certified true copies ng hospital birth registry mula sa isang probinsya, lumang adoption petition paper, at ang certified medical records ng batang nagngangalang Felicity Chavez.Mabilis na binasa ng kaniyang mga mata ang bawat linya. Sa ikalawang pa
MABILIS na bumagtas sa kahabaan ng EDSA ang tatlong itim na luxury SUV ng Evans Group. Sa loob ng gitnang sasakyan, nakatitig si Thorin sa bintana habang ang kaniyang kanang kamay ay nakakuyom sa kaniyang hita. Ang kaniyang puso ay pabilis nang pabilis ang pagtibok, samantalang ang kaniyang boses ay naging malamig at matalim sa bawat utos na ibinababa niya sa telepono.“Tell the building manager of that tower to clear the security office right now,” malamig na sabi ni Thorin kay Nicolai habang papalapit sila sa eksklusibong residential area sa Makati. “I want full access to the CCTV logs for the past forty-eight hours.”“Understood, Mr. Evans,” mabilis na sagot ni Nicolai. “Naipasa na rin ng ating team ang opisyal na pahintulot mula sa management. Aantayin tayo ng chief of security sa basement.”Pagkahinto ng mga SUV sa tapat ng kilalang high-rise condominium tower, mabilis na bumaba si Thorin. Hindi na siya nag-atubiling ayusin ang kaniyang gulo-gulong suit jacket. Kasama si Nicolai







