LOGINTatlong taon.Tatlong mahabang taon ang lumipas mula nang tuluyang isara ni Margaux ang pinto ng mental hospital sa likod niya. Sa unang hakbang niya palabas, hindi na siya nanginginig. Wala na ang bigat sa dibdib, wala na ang boses sa ulo niya na paulit-ulit siyang sinisisi.Malinaw na ang isip niya ngayon.Hindi na siya galit.Hindi na rin siya puno ng guilt.At higit sa lahat, hindi na siya wasak.She survived.Tahimik siyang naglakad sa kalsada ng maliit na lungsod kung saan niya piniling magsimulang muli. Walang nakakakilala sa kanya rito. Walang Margaux na asawa, walang Margaux na kabit, walang Margaux na baliw sa paningin ng iba.Dito, she was just Margaux. A woman trying to live again.Huminga siya nang malalim. This is freedom, bulong niya sa sarili.Habang naglalakad siya malapit sa isang convenience store, may biglang humarang sa kanya.“Miss… please,” mahinang sabi ng isang babae. “Kahit konting barya lang. Gutom na gutom na po ako.”Napatingin si Margaux.Ang babae ay sob
Maalat ang simoy ng hangin nang dumaong ang bangkang sinasakyan nina Celestine, Aiden, at Aurora sa maliit na pantalan ng isla. Maliwanag ang araw, kumikislap ang dagat… parang walang bakas ng sakit na dinadala ng puso ni Celestine.“Mommy, ang ganda!” tuwang-tuwang sabi ni Aurora habang hawak ang kamay ng kuya niya.“Oo nga, Mommy. Can we swim later?” dagdag ni Aiden, puno ng excitement.Ngumiti si Celestine at yumuko para pantayin ang mga anak. “Of course. But first, we’ll rest. Mahaba ang biyahe natin.”Sa loob-loob niya, kabado ang dibdib niya. He’s here. He’s really here. Ilang metro lang ang layo nila mula sa taong bumuo ng mundo niya… at siyang sumira rin nito.Sa kabilang banda ng isla, tahimik na nag-aayos ng lambat si Adrian kasama ang isang matandang mangingisda. Sanay na siya sa simpleng buhay dito… ang araw-araw na tunog ng alon, ang amoy ng dagat, at ang presensya nina Danica at Luna.Pero nitong mga nakaraang araw, hindi siya mapakali.Madalas sumasakit ang ulo niya. M
Tahimik ang paligid, tanging hampas lang ng alon sa dalampasigan ang maririnig. Nakatayo si Adrian sa may pintuan ng maliit na bahay, tanaw ang dagat, habang nasa likuran niya sina Danica at ang anak nitong si Luna.Tumingin siya sa mag-ina.Si Luna ay yakap ang lumang teddy bear, nakatingin sa kanya na parang takot na takot na mawala siya. Si Danica naman ay pilit na matatag, pero hindi maitago ang pag-aalala sa mga mata.Something inside Adrian twisted painfully.Wala siyang maalala. Wala siyang malinaw na alaala kung sino talaga siya, kung saan siya galing. Pero malinaw sa kanya ang isang bagay… si Danica ang taong nagligtas sa kanya. Si Luna ang batang unang tumawag sa kanya ng Uncle… at kalaunan, Papa.At ngayon, nandito ang babaeng nagsasabing asawa niya ito. Ina ng mga anak niya. Babaeng halatang ilang taon nang umiiyak sa kanya.Huminga siya nang malalim.“Celestine…” mahinang tawag ni Adrian.Napatigil si Celestine sa kinatatayuan niya. Umaasa. Kinakabahan.“I’m sorry,” sabi
Hindi na halos mapakali si Celestine matapos makita ang litrato. Buong gabi siyang hindi nakatulog. Paulit-ulit niyang tinitingnan ang larawan sa phone niya… ang lalaking halos kabisado niya ang bawat anggulo ng mukha.Si Adrian.Mas payat. Mas maitim dahil sa araw. May mga pilas ang alaala, pero buo pa rin ang mukha na minahal niya nang buong-buo.“Mommy?” mahinang tawag ni Aiden habang hawak ang braso niya.Lumingon si Celestine at pilit ngumiti. “Yes, baby?”“Are you going somewhere?” tanong nito, inosente ang mga mata.Lumuhod si Celestine sa harap ng anak niya at hinaplos ang pisngi nito. “Yes, sweetheart. Mommy needs to find Daddy.”Nanlaki ang mga mata ni Aiden. “Daddy Adrian?”Tumango siya. “Yes. Daddy.”Mahigpit siyang niyakap ng bata. “Bring him home, Mommy.”Napapikit si Celestine habang tumulo ang luha niya. “I will. I promise.”Ilang oras lang ang lumipas, nakaayos na ang lahat. Iniwan muna niya sina Aiden at Aurora sa mga magulang ni Adrian, kahit mabigat sa dibdib. Pero
Tahimik ang umaga sa bahay ni Celestine. Sinag ng araw ang dahan-dahang pumapasok sa bintana, tumatama sa kuna ni Aurora. Mahimbing ang tulog ng sanggol, habang si Aiden naman ay nasa sala, abalang naglalaro ng mga blocks.Nakatayo si Celestine sa kusina, may hawak na tasa ng kape. Hindi na niya iniinom agad… tinititigan lang niya ito, parang may kung anong bumabagabag sa isip niya.Isang taon na.Isang taon mula nang mawala si Adrian.Minsan pakiramdam niya, parang kahapon lang silang magkasama. Minsan naman, parang isang buong lifetime na ang lumipas.“Mommy?” tawag ni Aiden.Lumingon siya agad. “Yes, baby?”“Can we go to the park later?” tanong nito, may ngiti.Ngumiti rin si Celestine. “Of course. After lunch, okay?”“Yes!” masayang sagot ni Aiden.Napatingin si Celestine sa anak niya. Sa bawat ngiti nito, may kirot at saya sa puso niya. Si Aiden ang nagpapatibay sa kanya. Si Aurora ang nagbibigay ng dahilan para magpatuloy.Pero si Adrian…Si Adrian ang kulang.Samantala, sa isan
Tahimik ang kwarto sa hospital. Ang tanging maririnig lang ay ang mahinang tunog ng monitor at ang marahang paghinga ni Celestine. Dahan-dahan siyang nagmulat ng mga mata, parang mabigat pa rin ang buong katawan niya. May kirot, may pagod, pero higit sa lahat… may kakaibang lungkot na nakabalot sa dibdib niya.“Celestine?” mahinang tawag ng mommy niya.Bahagyang lumingon si Celestine at nakita niya ang mommy at daddy niya na nakaupo sa gilid ng kama. Pagod ang mga mata nila, halatang halos hindi natulog.“Mom…” paos niyang sabi.Agad lumapit ang mommy niya at hinawakan ang kamay niya. “Thank God, gising ka na. Kinabahan kami.”“Nasaan… ang baby ko?” mahina niyang tanong, halos pabulong.Ngumiti ang mommy niya kahit nangingilid ang luha. “She’s okay. She’s in the nursery. Malusog siya.”Napapikit si Celestine at napabuntong-hininga. Parang may bahagyang gumaan sa dibdib niya. “Babae, ‘di ba?”“Oo,” sagot ng daddy niya, may ngiti rin. “She looks like you.”Hindi napigilan ni Celestine a







