Kabanata 7

“You don’t have to thank me.”

  Isang simpleng sagot, ngunit parang nag-iba ang hangin. Nawala ang Mr. Romantic Pretend Fiancé na nakita kanina ng lahat. Bumalik ang totoong Kaizer, ang lalaking hindi mo mabasa, malamig pa sa yelo kong tumingin at walang sinong gustong lumapit.

  Ngunit sa ilalim ng lamig na iyon, may kakaibang init na nakatago. Parang may mga salitang gustong kumawala, pero pinipigilan.

  “Alam ko,” sagot ni Lexie na pilit ang ngiti. “Ginawa mo lang naman ‘yon kasi napag-usapan natin. Pero gusto ko pa rin magpasalamat. Kung hindi dahil sa inyo, baka tuluyan na akong pinilit ni Lola sa kasunduan.”

  Habang nagsasalita si Lexie, tahimik lang si Kaizer, nakasandal sa sofa at ang isang braso ay nakapatong sa sandalan na tila isang taong makapangyarihan.

  “Yeah,” aniya sa mababang tinig. “You owe me one. But don’t overthink it.”

  Napayuko si Lexie. Ang bawat sagot ng lalaki ay parang pader na hindi niya matibag. Pero sa kanyang isipan kailangan niyang magpatuloy. Dahil may gusto pa siyang hilingin mula dito.

  “Mr. Zapanta,” aniya, halos hindi maalis ang kaba sa kanyang tinig, “tutuparin ko ang usapan natin tungkol sa kapatid n’yo. Pero… may isa pa sana akong hihilingin.”

  Bahagyang kumurap si Kaizer. Ang mga mata niyang itim ay tila tumatagos nasa kaluluwa ni Lexie.

  “What is it?” malamig na tanong niya.

  Napakagat-labi si Lexie. Ilang segundo siyang nag-ipon ng lakas bago magsalita muli. “Pwede po ba akong… lumipat sa bahay n’yo?”

  Nanlaki ng bahagya ang mga mata ni Kaizer sa pagkagulat. Naging tahimik muli ang buong paligid. Tanging tik-tak ng orasan ang lamang ang maririnig.

  Ngunit bago pa siya makasagot, agad na nagsalita muli si Lexie, na halos nanginginig at hindi masabi ng direto ang nais sabihin.

  “I mean….. puwede n’yo akong ituring na nagrerent sa guest room n’yo! Kaya kong magbayad ng renta, promise!”, sabay taas ng kamay niya na simbolo ng nangangako.

  Pagkasabi noon, napakagat-labi si Lexie sa sobrang hiya. Saka lang nag-sink in sa kanya ang mga salitang sinabi niya kay Kaizer. Ano ba ‘yan, Lexie?! Renta? Sa CEO ng Zapanta Group?

  Dahil dito gusto niyang magpakain sa sahig ngayon at hindi na muli magpakitang kay Kaizer.

  “Ah, huwag na lang po…” dagdag niya agad habang nakayuko, halos gusto niyang bawiin ang lahat. “Ako na ang bahala tungkol dito. Sorry po, nakakahiya. Pero salamat pa rin.”

  Tahimik lang si Kaizer. Walang reaksyon. Nakaupo siya ng tuwid, matikas at composed. Ang mga daliri niya ay bahagyang nakapatong sa hita.

  Tinitigan niya si Lexie pero hindi galit at hindi rin malamig. Normal na reaksyon na para bang nag-iisip kung bakit niya ito gustong tulungan.

  Ilang segundo ang lumipas nagsalita nasi Kaizer, “Why do you want to move into my house?” tanong nito sa mababang tono, na may halong pagtataka parin sa gusto ng kanyang isip.

  Napatingin si Lexie at bahagyang nagulat, “Ah… kasi…” Nabitin ang kanyang mga salita. Paano ko ba ipapaliwanag ‘to? aniya sakanyang isip.

  “Wala na po kasi akong mapupuntahan,” mahina niyang sabi. “Ayokong bumalik sa bahay. Ayokong makita si Zyrus o si Mrs. Martinez. Mas mabuti na pong… makalayo muna ako.”

  Tinitigan siya ni Kaizer sa mata ng tahimik na para bang inaalam nito kung nagsasabi siya ng totoo..

  Maya-maya, bahagya tinapik ni Kaizer ang tuhod ni Lexie gamit ang mga daliri. Nagdulot ito ng kuryente na dumaloy sa buong katawan ni Lexie. Isang maliit na galaw, pero parang sumabog ang init sa pagitan nila.

  Nagulat si Lexie. Hindi niya alam kung sinadya ba ito o hindi. Ngunit nang magtama muli ang kanilang mga mata, hindi siya makagalaw.

  Ang mga mata ni Kaizer ay may lalim na parang dagat, malamig sa ibabaw, pero may apoy sa ilalim.

  Hindi na kinaya ni Lexie ang paninitig ng lalaki kaya siya na mismo ang umiwas dito. Nagsalita naman ulit si Kaizer, “Fine,” mahinahon ngunit matigas ang tono nito. “But you’ll stay in the guest room… and don’t expect anything else.”

  Napakurap si Lexie at bahagyang nanglaki ang kanyang mga mata.

  “Ha? Ibig sabihin… papayag na po kayo?”, tanong niyang muli at hindi parin makapaniwala.

  Bahagya naman na tumaas ang sulok ng labi ni Kaizer, ngunit halos hindi naman ito mapansin.

  “Do I even have a choice?” aniya, malamig ngunit may bahagyang pag-aalala sa tinig. “Just make sure you’re not annoying. And don’t make noise.”

  Ngumiti si Lexie ng bahagya ngunit totoo.

  “Promise. Tahimik po ako… most of the time,” biro niya, sabay mahina ang tawa at muntik ng mahampas si Kaizer dahil sa tuwa.

  Bahagya namang natawa si Kaizer, isang mahinang “hmp” lang, pero para kay Lexie, iyon na ang unang beses na nakita niyang ngumiti ito nang totoo.

  Pagkaraan ng ilang segundo na katahimikan, nagtagpo ulit ang kanilang mga mata. At sa sandaling iyon, pareho silang may nararamdaman na hindi nila maipaliwanag, isang koneksyon, isang pag-unawa na hindi kailangan ng salita.

  Si Lexie, bagama’t kabado, ay nakaramdam din ng kakaibang kapanatagan sa presensya ni Kaizer.

  Samantalang si Kaizer, sa hindi maipaliwanag na dahilan, ay ayaw na niyang alisin ang tingin sa dalaga.

  Ang mga ilaw sa sala ay maliwanag, mainit, at ang hangin ay tila huminto sa pagitan nilang dalawa.

  Sa isip ni Kaizer, may isang tanong na paulit-ulit at hindi maalis, Why did I say yes?

  Hindi niya alam. Pero alam niyang mula sa sandaling iyon, may mababago. At hindi na niya sigurado kung gusto ba niyang pigilan iyon.