Kabanata 6

  Tahimik. Ramdam ni Lexie ang bigat ng katahimikan sa loob ng sala. Ang mga mata ni Kaizer ay parang dilim ng gabi malamig at hindi mabasa. Hindi agad siya sumagot. Sa halip, tinitigan lang niya si Lexie, matalim ngunit hindi galit. Para bang sinusukat kung gaano katatag ang loob ng babae sa harap niya.

  Napalunok si Lexie. Ang tibok ng kanyang puso ay parang tambol sa dibdib mabilis, walang pahinga. Halos hindi siya makahinga sa kaba. Hindi niya alam kung bakit ganon kalakas ang epekto ng titig ng lalaking ito. Parang kaya nitong buwagin ang buong depensa niya gamit lang ang isang sulyap.

  “Mr. Zapanta…” mahina niyang sabi, halos pabulong, habang umaasang marinig kahit anong salita mula rito.

  Tahimik lang si Kaizer. Bahagyang gumalaw ang kanyang panga bago siya dahan-dahang tumango. Pagkaraan ng ilang segundo ng tensyon, nagsalita siya sa mababang tinig, malalim, kalmado, ngunit mabigat.

  “Hmm.”

  Isang maliit na tunog lang iyon, pero sapat para humingang muli si Lexie. Pagkaraan ng ilang sandali, ibinaling ni Kaizer ang tingin sa pamilya ni Lexie. Ang matalim niyang ekspresyon ay unti-unting lumambot, isang ekspresyon na bihira niyang gawin at ipakita sa iba.

  “I want to marry her.” muli niyang sambit. Ang bawat salita ay malinaw, diretso, at walang alinlangan.

  Parang nabingi ang buong paligid. Napako ang lahat sa kanya. Si Leanna, ang ina ni Lexie, ay napakurap. Si Lola Felisa ay bahagyang napasinghap. At si Lexie naman ay napanganga at nanlaki ang mata, hindi makapaniwala sa kanyang narinig.

  P-pakasalan?

  Ang puso niya ay parang biglang sumabog sa dibdib. Hindi niya alam kung dapat ba siyang matuwa o kabahan. Hindi niya rin alam kung paano titigan ang lalaki na nasa kanyang harapan.

  Nang magtagpo ang kanilang mga mata, may kung anong hindi maipaliwanag na init ang dumaloy sa pagitan nila.

  Ang mga mata ni Kaizer ay tila may tinatagong lihim, hindi malinaw kung totoo ang sinasabi niya o bahagi lang ng palabas na napagkasunduan nila ni Lexie. Ngunit ang tono niya, ang bahagyang ngiti sa kanyang mga labi, at ang paraan ng pagkakabitaw ng mga salita ay parang may halong katotohanan.

  Biglang umiwas ng tingin si Lexie, pilit niyang pinapakalma at kina-kausap ang sarili sa kanyang isipan. Hindi pwede. Hindi totoo ‘yun. Acting lang ‘to, Lexie. Huwag kang papadala sa lalaking yan. Bahagi lang ito ng hiningi mong favor!

  Sa kabilang banda napabuntong-hininga si Lola Felisa. Ang mga kunot sa noo nito ay tila nagluwag at kumalma. Nagsalita itong muli, “Kung ayaw talaga ni Lexie kay Zyrus, kanselado na ang kasunduan sa pamilya Martinez, wala ng kasalan na mangyayari,” mahinahon nitong sabi. “Ako na mismo ang kakausap kay Mrs. Martinez mamaya.” dugtong nito.

  Walang ka alam-alam ang Lola ni Lexie na matagal nang pinutol ni Zyrus ang kasunduan, at wala na talagang dahilan para ipilit pa iyon. Ngunit si Lexie, bagama’t dapat ay gumaan na ang kanyang pakiramdam, ay tila hindi pa rin siya mapalagay. Nagsalita naman ang kanyang Ina.

  “Mom,” biglang sabi ni Leanna, “ako na po ang kakausap sa pamilya Martinez tungkol dito. Magpahinga na lang po kayo at baka kung mapano pa po kayo”

  Tumango si Lola Felisa, halatang pagod na. Ngunit bago umalis muli siyang tumingi ng diretso sa mga mata ni kay Kaizer ng seryoso, ngunit may respeto.

  “Mr. Kaizer Dion Zapanta,” wika niya nang may awtoridad, “mula ngayon, sa’yo ko na ipagkakatiwala ang aming munting prinsesa.”

  Si Kier Vy na kanina pang tahimik sa tabi at nakikinig lamang ay biglang napataas ang kilay, at bahagyang nagulat. Hindi niya mapigilang matawa ng mahina dahil sa sinambit ng kanyang Lola Felisa.

  Grabe….. Si Lola lang talaga ang may lakas ng loob na tawagin si Kaizer nang ganon. Isip-isip niya habang pigil na pigil parin ang kanyang tawa.

  Samantalang, tahimik lang si Kaizer na nakikinig sa usapan ng Lola at Mommy ni Lexie, ngunit nang magsalita itong muli, may halong lambing na ang kanyang malamig na tinig.

  “Don’t worry, Lola. I’ll take care of her.”

  Nang marinig ni Lexie ang salitang Lola mula sa bibig ni Kaizer, halos mapasinghap siya. Ang tono nito ay hindi bastos, hindi rin pormal, tila may halong paggalang at katotohanan.

  Si Kier Vy naman ay napanganga at hindi makapagpigil na bumulong ngunit mahina. “Damn… ang galing niyang magpanggap.”

  Pagkaraan ng ilang minuto, nagpaalam na si Lola Felisa. Inihatid siya ng mga magulang ni Lexie pabalik sa ospital. Si Kier Vy naman ang magiging driver ng kotse papunta sa hospital, ngunit bago ito umalis, sumulyap muna ito kay Kaizer at tumungin dito ng masama na parang nagbabanta na huwag gumawa ng kahit na anong kalokohan si Kaizer.

  Nang tuluyang umalis ang sasakyan, naiwan ang katahimikan at tanging tibok nalang ng kanilang mga puso ang kanilang naririnig. Silang dalawa na lang ni Lexie ang naiwan sa malawak na villa. Sa gitna ng katahimikan ramdam ni Lexie na mabigat ang hangin. Parang bawat segundo ay naglalakad sa pagitan ng kaba at kakaibang kuryente.

  Umupo si Lexie sa gilid ng sofa, pinipisil ang dulo ng kanyang damit at hindi makatingin ng diretso sa kausap.

  “Mr. Zapanta,” mahinahon niyang sabi, “Thank you po… sa ginawa nyo kanina.”

  Dahil dito bahagyang lumingon si Kaizer kay Lexie ngunit malamig pa rin ang ekspresyon nito. sabay sabi, “You don’t have to thank me.”