Chapter 3

Tobias Ellington. 32 years old. June 15, 1994. Gemini.

His medical result stated that he was physically fit and healthy. No medical conditions or abnormalities were detected.

Binasa ko ang dokumento tungkol sa kaniya. Even with his picture attached to the document, he didn't escape my attention. Damn it. Ang lakas talaga ng hatak niya sa akin. Kahit sa larawan ay pakiramdam ko parang hinihigop ako ng abong mga mata niya.

Napatingin ako sa paligid. Wala sa sariling kinuha ko ang litrato niya at ibinulsa iyon. It wasn't a crime if I stole this, right?

Napatingin ako sa p***o nang bigla itong bumukas. It was Alejandro, my husband. His eyes were still as cold as ice whenever he stared at me. Sinubukan kong ngumiti sa kaniya, but his expression never changed.

My heart shattered.

"Kumusta ka n—"

Nabitin sa ere ang salita ko nang bigla niyang itinaas ang kamay upang pigilan ako.

"I don't have time for a conversation with you, Chiara. I've heard that you already picked a man to have sex with," wika niya na parang wala lang iyon sa kaniya. "As soon as possible, kailangan n'yo nang simulan ito. May kailangan lang akong asikasuhin," patuloy pa niya.

Nanikip ang dibdib ko.

Hanggang ngayon ay hindi pa rin ako nasasanay sa pakikitungo niya sa akin. Nasasaktan pa rin ako.

"Aalis ka? K-kailan ang balik mo?" nanghihinayang na tanong ko. Alam kong aabot na naman ito ng ilang araw o linggo.

"One month."

I gasped. Mas hindi ko inaasahan iyon.

"Nang ganoon katagal? Bakit?" gulat na tanong ko.

"Marami akong trabaho na kailangang asikasuhin. While I'm not here, do your job, Chiara," makahulugang wika niya.

Trabaho ko na pala ang mapaanak sa ibang lalaki?

"What about our parents? What if they doubt us, Alejandro? Ilang buwan kang mawawala. Paano kapag nabuntis na pala ako? Anong sasabihin ko sa kanila? Anong iisipin nila tungkol sa atin? Ano? Nabuntis mo ako kahit hindi naman tayo nagkikita?" problemadong wika ko.

He makes things more complicated. Hindi ko alam kung ano ang problema niya at kung bakit niya ginagawa ito.

May kinuha siya sa bulsa niya at iniabot iyon sa akin. Nang tanggapin ko iyon, nanlaki ang mga mata ko sa gulat.

It was two tickets for a three-day vacation at a luxury beach resort.

"A-ano 'to?"

Alam ko na agad kung para saan ito. Ngunit gusto kong marinig mismo mula sa kaniya.

Sa ginagawa ko, parang binibigyan ko siya ng kutsilyo para saksakin ako.

"That's for you and the slave."

Napasinghap ako sa ginamit niyang salita.

"Para kung ganoon, walang magdududa dahil pareho tayong wala sa bahay. Bukod pa roon, pribado ang resort na pupuntahan ninyo," kalmado niyang paliwanag.

So, he planned everything?

I've always known Alejandro as an organized person. Gusto niya, lahat ng bagay ay planado bago gawin. Hindi ko akalaing ia-apply niya rin iyon sa akin.

"Kailan ang alis mo?" tanong ko sa kaniya.

My heart hurts. Walang oras na hindi ako nasasaktan pagdating kay Alejandro. Kailan pa kaya ako magiging manhid?

"This evening. Tomorrow, you and the slave will fly together. Nakahanda na ang lahat doon, kayo na lang ang hinihintay. Don't worry, I'll make sure that everything is perfect between the two of you," wika pa niya.

Pakiramdam ko ay halos ipagkaloob niya ako kay Tobias. Para bang binubugaw niya ang sarili niyang asawa. Mapait man ang salitang napili ko, ngunit pakiramdam ko ay iyon ang pinakamalapit na paglalarawan sa ginagawa niya.

Masakit. Hanggang sa pagtulog ko ay dala-dala ko iyon.

Nagising ako na mabigat ang loob. Hindi ko na inaasahan si Alejandro dahil gabi pa lang ay umalis na talaga siya. He didn't even wake me up to say goodbye. He just left me alone without saying a word.

Kumakain akong mag-isa sa hapag nang makita ko si Tobias na papalapit sa akin. I tried to act unaffected by his presence, but my damn eyes betrayed me.

Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa. Mukhang kakatapos pa lamang niyang maligo dahil basa pa ang buhok niya. Nakasuot siya ng mamahaling relo at itim na suit coat. Alam kong asawa ko ang nagbigay noon sa kaniya.

Hindi naman puwedeng sarili niya iyon kasi alipin nga ang tingin sa kaniya ni Alejandro. Ibig sabihin, mahirap din itong lalaki at nangangailangan ng pera.

Alam kong malaki ang bayad sa kaniya ni Alejandro para sa agreement na ito.

Hindi ko rin maiwasang makaramdam ng init sa katawan. I suddenly remembered his kisses.

Napailing ako bigla dahil baka kung saan-saan pa umabot ang pagpapantasya ko tungkol sa kaniya.

Seriously?

In front of my food, naisip ko pa talaga ang bagay na iyon.

Pasimple akong napasinghap nang tuluyan siyang makalapit sa akin. Ito na naman ang amoy niyang mukhang mamahalin.

"Ma'am, aalis na tayo mamaya," pormal na wika niya sa akin.

"Mamaya pa naman, 'di ba? Why don't you join me here?"

Nakita ko ang pag-aalinlangan sa mga mata niya.

Napairap ako. "Sige na. Ngayon lang na may kasama akong kumain kaya pagbigyan mo na ako."

Hindi ko sinasadyang mahimigan ng lungkot ang boses ko.

Ilang taon na kaming kasal ni Alejandro. Minsan lang kami magkasabay kumain, madalas kapag nandito ang mga magulang namin.

Umupo naman siya sa katapat na upuan. Hindi ko maiwasang panoorin siya.

Lahat ng galaw niya ay pormal—na para bang serbisyo lamang talaga ang ginagawa niya.

"Can you act normal in front of me?" Napatingin siya bigla sa akin.

"I'm acting normal, Ma'am," he said in a baritone voice.

"Ang ibig kong sabihin, stop acting so formal in front of me. You can show me your true self. You don't have to act differently. Hindi naman kita kakainin kapag nakita ko ang totoong ikaw," wika ko.

He looked stunned. Ngunit sandali lang iyon dahil agad din siyang nakabawi.

"This is how I act, Ma'am." Nagulat ako sa sagot niya.

"What? You can't be formal all the time," natatawang wika ko.

"I grew up acting like this. My parents taught me to be formal and trustworthy." Nangunot bigla ang noo ko.

"What do you mean?" nagtatakang tanong ko.

"They trained me to act like this. To serve other people... to be slaves." Napasinghap ako.

Sino ka ba talaga, Tobias?