Kabanata 3

While Maximo waiting his meeting. Biglang nagring ang kanyang cellphone. Sinagot niya ito at boses ng kanyang kaibigan ang kanyang naulinigan. Balita niya nag migrate ito sa U.S.A para magpagaling ng sakit nito roon.

"Hey, bro. What's up. Long time no call and see you." bungad niya.

"Yah. I didn't want to waste your precious time, bro. I know this is important to you. But, can you do me a favor?" seryosong sambit ng kanyang kaibigan base sa tono ng boses nito

"Yah! Sure, bro. What is it?" tanong ni Maximo.

"Please, take care my princess when I'm away from her." sagot nito.

"Your daughter? But, why? She's already young." sagot ni Maximo.

"Yah. But, she needs guidance as well." sagot nito.

"Ok. I see. What I can do." tipid niyang sagot.

"Thank you, bro. Good night." huling wika nito bago nagpaalam sa kanya.

Hindi muna pinansin ni Maximo ang sinabi ng kanyang kaibigan lalo na't tinawag na siya ng kanyang secretary na si JC.

"Sir, a metting will start for ten minutes." paalala ni JC.

Inayos na niya ang kanyang necktie na medyo nagulo kanina. Bago siya lumabas ng opisina at naglakad patungo sa conference room.

Marami rami na ring mga tao ng pumasok siya sa loob ng conference room. Naupo lamang siya at nakinig sa presentor at nagbigay ng suggestion hanggang sa matapos ang meeting.

Habang mag-isa siya hindi pa rin nawala sa kanyang isipan ang babae na iyon. Hanggang sa naalala niya ang pinapagawa sa kanya ng kanyang kaibigan. Teenager pa kasi si Anastacia ng huli niya itong nakita sa tantya niya malaki na ito kaya bakit pa kailangan niyang bantayan ito. Ano siya baby sitter ng isang matanda na.

Iwinaksi na muna niya ang mga iniisip. Lumabas siya ng kumpanya at nag hang out. Syempre paminsan minsan kailangan niya rin mag inom at mag me time. Madalas niya itong gawin at sa edad niya hindi pa talaga niya naisip lumagay sa tahimik. Ganon siguro talaga pag kuntento at sanay ka ng mag-isa sa buhay.

Habang nag-iinom siya, sumagi na naman sia isipan niya ang babae. Hindi na talaga nawala sa sistema ng isipan niya ito.

Kinabukasan ready na siyang imeet si Anastacia. Sinabi ng kaibigan niya kung saan ito madalas magpunta lalo na ang coffee shop nito. Sinadya niya pa ito para makita. Nag order siya ng maiinom at pagkain habang hinihintay ito. Sinabi kasi ng staff na wala pa ito at mamaya pa darating.

Habang nainom siya ng coffee biglang pumasok ang babae na laman ng kanyang isipan. Hindi siya naka imik at natahimik na lang na pag masdan ito. Doon niya narinig ang pangalan ng babae.

"Good morning, ma'am Anastacia." bati ng isang staff.

Para siyang na black out. All this time ang babaeng pumukaw ng kanyang atensyon ay ang anak ng kanyang kaibigan na dapat niyang bantayan. Small world talaga.

Nang lumapit ito sa kanya napatulala siya. "Excuse me, Mr. Do I know you? Nasabi ng staff ko na hinahanap niyo daw ho ako." magalang na wika nito.

"Yah. Are you Anastacia my friends daughter?" tanong nito.

"Yah! I Am. But, I don't know if sino ang friend na tinutukoy mo." nag aalangang sagot niya.

"Hanz Collins." mabilis niyang sagot.

"I see. Wala ang dad ko rito." sagot niya.

"I know." sagot naman niya ng pabalang.

"If you don't mind Mr. I have to go, just enjoy your coffee." ani nito sabay talikod.

Natigilan naman si Maximo saglit at tumayo na rin at naglakad paalis.

Habang nasa loob siya ng sasakyan hindi niya alam ang kanyang gagawin. Para siyang binuhusan ng malamig na tubig sa kanyang nalaman.

Hindi siya nakaporma kanina at sobrang taray ng anak ng kanyang kaibigan at isa pa iisa lang ang babaeng pumukaw ng atensyon niya at gumulo ng sistema niya.

Pinasibat na niya ang kanyang land cruiser bago pa siya mabaliw kakaisip sa babae na alam niya na hanggang pangarap na lang niya. Nawala ang pag-asa niya na ligawan ito gayong anak ito ng matalik niyang kaibigan na si Hanz.

Nang mapansin niya ang sasakyan nito na paalis. Napaisip siya na sundan ito kagaya ng bilin ng kaibigan niya sa kanya.

While Anastacia after her visit to the coffe shop balik naman siya ng kumpanya. Para mag asikaso roon.

At medyo napansin niya na parang may sasakyang nasunod sa kanya kaya dumaan siya sa ibang way at sumunod rin ito kaya kinabahan na siya. Nag dahan dahan siyang magmaneho hanggang sa bigla siyang nag stop at nagpark sandali sa parking side. Bumaba siya para puntahan ang sasakyan.

"Bumaba ka nga dyan. Can we talk." wika niya habang kinakalampag niya ang kotse nito.

Bumaba naman si Maximo ng sasakyan.

"Ikaw na naman. Bakit mo ba ako sinusundan Mr?" tanong niya.

"Nope. I'm not. I guess we're the same way." alibi nito. Kaya medyo napahiya si Anastacia sa ikinilos niya kaya nagsorry na lang siya at umalis.

Kinagabihan tinawagan niya ang kanyang Auntie Barbara para kamustahin ang daddy nito. Kaso hindi niya akalaing may malalaman siya mula rito.

"Oh! Hija, how are you? By the way have you meet Maximo Anderson your dad's friend?" tanong nito.

"Yah. He's annoying." boring na sagot niya.

"Bakit naman? Nag-away agad kayo? Sabi ko na nga ba sa daddy mo hindi magandang ideya ang hiningi niyang pabor para kay Max." sagot ng Auntie Barbara niya na para siyang nahiwagaan sa sinabi nito.

"Nope. Auntie actually his kinda weird. Wait anong pabor iyon?" balik na tanong niya. Bigla siyang na curious sa narinig niya mula rito.

"Para bantayan ka. Sabi ko nga sa dad mo. Hindi na niya kailangang gawin iyon at malaki ka na. Hindi raw siya kasi mapanatag na nagsolo ka sa condo mo." mabilis na sagot nito.

"W-What?? Ginawa ni dad iyon. Auntie hindi na naman ako bata. And besides kaya lang naman ako nag solo kasi nalulungkot akong mag-isa sa Mansyon. Ang laki ng bahay tapos maid lang ang kasama ko." muryot na sagot niya. At naiinis talaga siya sa ginawa ng dad niya.

"Ayon na nga ang sinabi ko. Ewan ko ba sa dad mo. Wait hija, tinatawag na ako ng daddy mo. I'll call you later. Ingat ka dyan." huling wika nito bago nawala sa screen.

Nang nalaman niya ang totoo. Isang ideya ang pumasok sa kanyang isipan. Ang inisin ang kaibigan ng daddy niya. Akitin ito para naman mainis sa kanya at hindi na siya bantayan pa. Ayaw niya na magkaroong ng chaperone. She's a fine young lady and no need ng bantay. Lumaki siya na walang Mom sa tabi niya kaya alam niyang kaya niyang mag-isa ngayon pang malaki na siya.

The next day bumalik na naman si Maximo sa coffee shop at himalang maayos na ang pakikitungo nito sa kanya. May times pa na parang inaakit siya nito at halata niya naman. At ang nakakagulat pa ay nag ayain siya nito na lumabas. Bagay na hindi niya matanggihan. Naisip niya na ok rin naman iyon na maging ok ang pagsasama nila lalo't matatagalan pa ang uwi ng kanyang kaibigan.

Habang nasa park silang dalawa at kaunti lang naman ang mga taong naroon. Tahimik ang lugar ng biglang humawak ito sa legs niya. Medyo nakaramdam siya ng init lalo na ng makita niya ang batok nito. Pero nagpigil siya dahil anak ito ng kaibigan niya. Sa bawat nakakaramdam siya ng ganito tinatak niya sa isipan niya na magkaibigan sila ng ama nito. At hindi niya pwedeng baliin ito kahit na ganon katindi ang pagnanasang nararamdaman niya rito.

"Tito Max, look ang ganda ng sunset." wika ni Anastacia sabay hawak ng kamay niya at hinila siya palapit roon.

Nakatunghay lang siya sa babae na nakangiti. Para itong bata ng makakita ng sunset. Naisip niya na hindi talaga ito ang para sa kanya. At isa pa ayaw niyang magkaroon ng sigalot sa pagitan nilang magkaibigan.