LOGINChapter 181Alas-sais ng hapon, sa templo.Napakaliit ng templong iyon at bihira lamang puntahan ng mga tao. Karaniwan itong nagsasara ng alas-singko ng hapon. Ngunit ngayong araw, sinabi ng tagapangasiwa na si Baristo, “Maghintay pa tayo nang kaunti.”Nag-antay ang batang baguhang monghe hanggang alas-sais, at noo’y isasara na sana niya ang pinto nang may bahagya siyang matanaw na aninong paakyat sa bundok.Nag-iisa at tila inabandona, binabaha ng ulan ang lalaki—basang-basa ang kanyang kasuotan, dikit na dikit sa noo ang kanyang itim na buhok. Lubos siyang magulo ang anyo. Mabigat ang bawat hakbang niya.Pagpasok ni Cormac, agad na nagdasal ang batang monghe, sabay pinagdikit ang mga palad. “Mangyari po kayong pumasok.”Hindi ba’t ito ang kaibigan ni Sister Maria kaninang umaga?Noong umaga, ang lalaking ito’y may taglay na marangal at pambihirang dignidad. Mataas ang noo at kilay niya, puno ng pagmamataas at paghamak, at kapansin-pansin ang kanyang malamig at mailap na tindig.Ngun
Chapter 180Hindi niya kayang manatiling rasyonal nais niyang mahulog muli sa kanya. Siya ang taong minsan na niyang minahal.Noon sa paaralan, ilang ulit na niyang nakasalubong si Cormac. Siya’y parang hindi nakikita isang anino lamang sa likuran samantalang si Cormac ay kabilang sa iilang hindi kailanman tumawa sa kanya. Hindi siya tinawag sa mga nakasisirang palayaw. Maaaring dahil sa pagwawalang-bahala, o marahil dahil sa likas nitong kagandahang-asal. Tumingala siya rito, at labis ang tuwa niya nang minsang mabigyan ng pagkakataong umupo sa tabi niya.Nauunawaan ni Naomi na kahit hindi siya ang babaeng iyon noong gabing iyon kahit sinuman ang nasa panganib tiyak na tutulong pa rin si Cormac.“Napanaginipan mo na ba ang batang ito?” tanong niya, at nakuha ang sagot mula sa anyo ng kanyang mukha.Bahagyang gumalaw ang mga labi ni Cormac.Wala siyang magawa kundi magsinungaling sabihing napanaginipan niya ito.Ang kalmadong mga salita ni Naomi ay lalong nagpalubog sa kanya sa hiya.
Chapter 179Kinuha ni Mang Tomas ang isang kahong kahoy mula sa estante, ayon sa numerong nakatala, at iniabot iyon kay Naomi.Isang hugis-parihabang kahong kahoy—hindi kalakihan, hindi rin maliit.Samantala, nakatayo si Cormac sa ilalim ng matandang punong elm sa labas ng templo.May bakas ng pagkainis at pagkabagabag sa kanyang mga mata dahil sa mga salitang binitiwan ng matandang abbot.Lumapit si Naomi sa kanya.Ibinaba ni Cormac ang maitim na mga mata at tumingin sa kahong hawak niya. “Ano ito?” tanong niya. Sa ganitong kalapitan, napansin niyang bahagyang nanginginig ang mga daliri ni Naomi. Hindi niya namalayan na inaabot na niya ang mga iyon at hinahawakan sa kanyang palad.Malamig ang kanyang mga kamay.Sa gitna ng maalinsangang tag-init, ang mga daliri ng babae ay tila yelong nagyeyelo.“Naomi.” May bahid ng pag-aalala ang kanyang tinig.“Cormac, iparada mo muna ang kotse rito. Magta-taxi tayo papunta sa isang lugar.”Nakatitig ang maitim na mga mata ng lalaki sa kahong hawa
Chapter 178Agad na tinawagan ni Lincoln si Glenn at sinabi rito na bukas ay may dalawang pagpipilian siya: matatanggal siya, o tatanggap ng taunang sahod na tatlong milyong piso.Bahagyang kumunot ang noo ni Cormac.“Hindi na kailangan.”Hindi naman sila engaged.Kaya sa paningin niya, si Glenn ay isa lamang karaniwang taong dumaan sa buhay ni Naomi.Sa ngayon, may mas mahalaga pa siyang kailangang pagtuunan ng pansin.Pagbalik ni Cormac sa apartment, agad na sinalubong siya ni Yda. Naamoy ng aso ang alak sa kanya, at punô ng pag-aalala ang mga mata nitong parang bata. Lumuhod si Cormac, hinawakan ang magkabilang tenga ni Yda at marahang hinaplos.Ngayon, makalipas ang napakaraming taon, hinding-hindi naisip ni Cormac na darating ang panahong hindi na niya kayang mabuhay nang wala si Yda.“Pasensya ka na,” paos niyang sabi habang nakaluhod sa karpet at yakap ang golden retriever sa harap niya. “Masama lang ang pakiramdam ni Daddy nitong mga nakaraang araw kaya hindi kita masyadong na
Chapter 177“Ang tanging anak kong babae ay si Maxine. Anuman ang magawa niyang mali—kahit pa magnakaw siya ng pera mo—ano naman?” malamig na sabi ni Ashley. “May libo akong paraan para ayusin ang lahat para sa kanya.”Kinuha ni Ashley ang salaming pang-araw mula sa kanyang bag at isinuot iyon, lalo pang naglabas ng kayabangan. Tiningnan niya ang nanginginig at galit na mukha ni Naomi.“Kung ako sa’yo, kukunin ko na ang limang milyong ito at aalis. Tutal, hinding-hindi ka naman kikita ng ganyang kalaking pera sa buong buhay mo. Mula ngayon, ayokong makarinig ng kahit ano tungkol sa’yo at kay Lola Laida. Buhay man kayo o patay, wala na akong pakialam.”“Sa loob ng napakaraming taon, ikaw pa rin ang iniisip ni Lola,” mariing sabi ni Naomi. “Huwag kang mag-alala, wala rin akong balak na kilalanin ka—kahit noong sandaling nalaman kong ikaw ang tunay kong ina.” Kinagat ni Naomi ang kanyang labi at malamig na ngumiti. “Suklam na suklam din ako sa’yo.”Parang natamaan ang isang sensitibong u
Chapter 176“Sino?” kaswal na tanong ni Jonas.Bandang alas-dos ng madaling-araw, nagsimula nang kumabog ang kanyang ulo.“Naomi.”Biglang kumiskis ang mga gulong sa kalsada, at napapreno si Jonas nang malakas.Tuluyan siyang natigilan.Balak na sana niyang sabihing kung anu-ano lang ang sinasabi ni Cormac dahil sa sobrang kalasingan nito.Ngunit si Naomi… si Lydia?Nakilala na ni Jonas ang dalawang taong iyon.Mahirap pagdugtungin ang kanilang mga imahe.Ang isa—maganda, matangkad at balingkinitan, may pambihirang anyo at tikas.Ang isa naman—si Lydia—laging nakayuko ang ulo, mababa ang tingin sa sarili, mahiyain at tila hindi napapansin ng sinuman.Huminga nang malalim si Jonas at muling pinaandar ang sasakyan.Doon lamang nila lubusang naunawaan kung bakit labis ang pagkalasing ni Cormac ngayong gabi—maging si Cormac mismo ay hindi inaasahan ang katotohanang iyon.Lumalabas na si Lydia ay nasa mismong harapan niya noon.Ang Cormac na dati’y paulit-ulit na lumalapit kay Naomi… na gu







