LOGINShare
บทที่ 1
Last Updated:
2025-09-29 14:13:33วาดเมษาและภรัณเดินมานั่งในห้องรับแขกใหญ่ ทั้งสองคนนั่งบนเก้าอี้คนละฝั่ง จ้องหน้ากันอยู่พักหนึ่งก่อนที่วาดเมษาจะพูดขึ้น
“พี่จะจ้างเท่าไหร่”
“เราอยากได้เท่าไหร่”
“ถ้าพี่ถามเมย์ เมย์คงอยากได้เป็นล้าน” วาดเมษาพูด ทีเล่นทีจริง นายจ้างมาถามลูกจ้างว่าอยากได้เท่าไหร่ เรื่องตลกแล้ว
“ได้ ว่าแต่ล้านหนึ่งทำอะไรได้บ้าง”
“หา...พี่ว่าอะไรนะ จะจ้างเมย์ล้านหนึ่งอย่างนั้นเหรอ” วาดเมษาถึงกับถามซ้ำเพราะความตกใจ คนบ้าอะไรจะมาจ้างเป็นแฟนปลอม ๆ ตั้งล้านหนึ่ง
“ใช่ ก็เธออยากได้ล้านหนึ่งไม่ใช่เหรอ ตกลงจะรับไหมหรือถ้าไม่รับฉันจะได้ไปหาคนอื่น” ภรัณลุกขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ หันหลังจะเดินกลับไปหาวงชาบูข้างหน้า
“เดี๋ยว ๆ สิพี่รัณ จ้างน้องเถอะนะคะ” วาดเมษาพูดจาอ่อนหวานขึ้นมาทันที รอยยิ้มของผู้ชนะผุดขึ้นบนใบหน้าของภรัณ
“ดี เดี๋ยวฉันให้ทนายร่างสัญญามาให้”
“โห ต้องมีสัญญาเลยเหรอพี่ เมย์ไม่โกงพี่หรอก”
“ฉันไม่อยากมีปัญหาทีหลัง” เคี่ยวสมกับเป็นลูกนายตำรวจใหญ่ วาดเมษาได้แต่บ่นในใจเท่านั้น
วันต่อมา
เขาเรียกเธอไปพบถึงคอนโดมิเนียมหรู ถึงจะไม่ใช่ระดับเพนต์เฮาส์แบบอาชวินแต่ห้องของภรัณก็ถือว่าดูดีทีเดียว คอนโดมิเนียมสองชั้น พื้นที่ใช้สอยไม่น่าจะต่ำกว่าสองร้อยตารางเมตรแน่นอน
ชายหนุ่มนั่งจิบกาแฟยามเช้าอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ เพิ่งรู้ว่าห้องของเขามีบาร์และอุปกรณ์เครื่องชงกาแฟหลายชิ้น
“กินกาแฟไหม”
“เอ่อ เอาลาเต้ร้อนแล้วกันค่ะ เอาลายสวย ๆ นะคะ” วาดเมษาออกคำสั่งทันทีเมื่อมีโอกาส
“เอาลายอะไร กวางเหลียวหลังไหม”
“เอา ๆ” สาวผมสั้นได้แต่คิดว่าทำไมชื่อลายของกาแฟถึงได้คุ้น ๆ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจถาม
“นั่งก่อน” เขาบอกให้เธอนั่งลงตรงข้ามเขา สัญญาตรงหน้า ถูกดันมาวางไว้หน้าเธอ
เนื้อหาในสัญญา
สัญญานี้เป็นสัญญาจ้างงาน ระหว่างนาย ภรัณ ธีรกิตกรกุล ซึ่งต่อไปจะเรียกว่า ‘ผู้จ้าง’ และ นางสาว วาดเมษา ภัครโภคินกรณ์ โดยสัญญานี้เป็นสัญญาจ้าง 180 วันโดยนับตั้งแต่ทั้งสองได้ลงนามพร้อมกัน
ผู้จ้างถูกเสมอ
สัญญาจ้างเป็นความลับ
ห้ามลูกจ้างมีแฟนระหว่างที่อยู่ในสัญญา
ให้ทำตัวหึงหวงนายจ้างได้เต็มที่ ถ้ามีผู้หญิงล้ำเส้นอนุญาตให้ใช้ความรุนแรงได้ โดยผู้จ้างเป็นผู้รับผิดชอบค่าใช้จ่าย
ต้องออกไปเที่ยวกลางคืนกับผู้จ้างสัปดาห์ละหนึ่งครั้ง
กินข้าวกลางวันที่โรงอาหารด้วยกันสัปดาห์ละ 2 ครั้ง
ผู้รับจ้างต้องย้ายมาพักด้วยกันเป็นเวลาหกเดือน
ไป-กลับมหาวิทยาลัยพร้อมกัน
ลงรูปคู่ในโซเชียลสัปดาห์ละ 1 ครั้งเป็นอย่างน้อย
งานอื่น ๆ นายจ้างจะแจ้งเป็นกรณี ๆ ไป
ท้ายสัญญาเป็นส่วนให้ทั้งสองฝ่ายเซ็นชื่อรับทราบตามสัญญา วาดเมษามองหน้านายจ้างอย่างไม่แน่ใจ สัญญานี่มันมีผลตามกฎหมายแน่นะ ดูแล้วทำไมสัญญาถึงได้ดูบ้าน ๆ ขนาดนี้
“พี่รัณให้ฉันมาอยู่ด้วยที่นี่เหรอ” เธอมองไปรอบ ๆ ห้องดูแล้วห้องนี้ดีกว่าห้องที่เธออยู่เสียอีก
“อือ ห้องโน้น คนจะได้คิดว่าเราเป็นอะไรกันจริง ๆ ไง” ภรัณซึ่งตอนนี้เรียกได้ว่ากำลังหนีสาว อยากได้ใครสักคนมาคุ้มกะลาหัว
“แล้วเงินล้านหนึ่งพี่จะจ่ายตอนไหน”
“จ่ายตอนเธอเซ็นชื่อลงบนสัญญา” พอได้ยินเท่านั้นวาดเมษารีบเซ็นชื่อลงบนสัญญาแบบไม่ต้องคิดอะไร
“โอนให้เลยได้ไหมคะ”
“ได้” ภรัณกดโทรศัพท์ไม่กี่ครั้งเงินจำนวนหนึ่งล้านบาทก็เข้าบัญชีเธอทันที
“ขอบคุณพี่รัณมากเลย พี่ช่วยฉันหน่อยสิ” วาดเมษากะพริบตาปริบ ๆ เธอพยายามทำเหมือนที่อัยรินทร์[1]ชอบอ้อนอาชวิน
“ช่วยอะไร นี่ใครเป็นนายจ้างใครกันแน่” ภรัณขมวดคิ้วคงเพราะลักษณะท่าทางแบดบอยอย่างเขานั่นแหละที่ทำให้เธอไม่ค่อยกลัวเขา เพราะรู้ว่าคนแบบเขาไม่มีทางชอบผู้หญิงแบบเธอ
“ช่วยไปหลอกที่บ้านให้หน่อยว่าเป็นผัว”
“ฮะ” ภรัณถึงกับตกใจกับสิ่งที่เธอพูด ตกลงนี่เขากลายเป็นเครื่องมือของยายเด็กนี่อย่างนั้นเหรอ
“จริงพี่ คืองี้แม่ไปรับของหมั้นเขามาแล้ว ตอนนี้เขามาทวงให้ฉันแต่งงาน คือฉันอายุยี่สิบแล้ว ฉันเลยจะเอาเงินที่รับจ้างพี่ไปคืนเขาไง แล้วจะได้ย้ายออกมาว่ามาอยู่กับผัว”
คนฟังยังนิ่งอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน ฟังดูแล้วเธอน่าจะได้เปรียบเขามากกว่านะเนี่ย
“เอาน่าพี่ ยังไงพี่ก็ไม่มีอะไรเสียหรอก”
“พี่เพิ่งเสียไปล้านหนึ่งเมื่อกี้”
“ล้านเดียวเอง ขนหน้าแข้งพี่รัณไม่ร่วงหรอก” เธอหัวเราะพร้อมทั้งดึงเขาออกจากห้อง ทั้งสองตรงไปยังบ้านของวาดเมษาที่อยู่แถวสมุทรปราการ
บ้านทาวน์เฮาส์สองชั้นดูจากอายุของบ้านแล้ว น่าจะพอ ๆ กับอายุของหญิงสาว
“พี่รออยู่ในรถก่อนนะ ขอฉันเข้าไปคุยกับแม่ก่อน” วาดเมษาบอกกับคนขับรถจำเป็นดูหน้าเขาตอนนี้ยังอึ้งไม่หาย ช่วยไม่ได้ใครบอกให้เขาเสนอมาเธอก็ต้องสนองแค่นั้นเอง
ในบ้านทาวน์เฮาส์สองชั้น ปานวาดนั่งดูทีวีกับนิพลผู้เป็นสามีใหม่ เมื่อทั้งสองเห็นวาดเมษามาก็ถึงกับดีใจ ลูกบอกไว้แล้วว่าวันนี้จะเข้ามาคุยเรื่องแต่งงาน
[1] อัยรินทร์ นางเอกจากเรื่อง My Dear เด็กเลี้ยงไฮโซ
Latest chapter
My Dear เด็กเลี้ยงในนาม ( NC 18+) บทที่ 51 (จบ)
“เท่านี้ก็เป็นตำถาดอวดนังจีจี้ได้แล้ว” เมื่อมองตำถาดที่ทำขึ้นเองอย่างพอใจ เหตุเกิดเพราะเมื่อชั่วโมงก่อนจีจี้ส่งรูปตำถาดร้านดังมาให้วาดเมษาดูเพื่อยั่วน้ำลาย เธออยากกินมากแต่ไม่อยากขับรถออกไปร้านตำถาดที่อยู่ห่างออกไปหลายกิโลเมตร แต่จำได้ว่าร้านที่อยู่หน้าหมู่บ้านขายส้มตำ กะอีแค่ตำถาดจะยากอะไร “อร่อยมากตำถาดไส้อั่ว ไข่เค็ม เส้นเล็ก” พิมพ์ข้อความส่งเข้าไลน์กลุ่มพร้อมทั้งรูปสุดน่ากิน ตำถาดที่ไหนก็มีจ้า แต่ตำถาดไส้อั่วบอกเลยว่าต้องเชียงใหม่เท่านั้นจ้า แล้วเพื่อนทั้งสามของวาดเมษาต่างส่งสติกเกอร์น้ำลายไหลกลับมา ทั้งยังบอกอีกว่าถ้ามาเชียงใหม่เดือนหน้าอย่าลืมพาพวกเธอไปกินด้วยนะ วาดเมษาหัวเราะคิกคักที่หลอกเพื่อนได้ “ทำอะไรอยู่” ภรัณสวมกอดคนรักไว้ในอ้อมกอด “ลูกไปไหนแล้วคะ” “แม่ชวนไปทำเล็บ” อืมลูกของเธอเหมาะเป็นดาราเซเลบเสียจริงทำผมทำเล็บตั้งแต่อายุหกขวบ “แล้วภพเป็นไงบ้าง” “ปู่บอกว่าวงดีขึ้นเยอะ” ลูกสาวเป็นดาราเซเลบเหมือนคุณย่า ส่วนลูกชายก็ไปซ้อมไดร์ฟกับคุณปู่คงจะเป็นนักกอล์ฟอย่างที่ปู่ชอบ
My Dear เด็กเลี้ยงในนาม ( NC 18+) บทที่ 50
“กูแค่บอกว่าอย่ามายุ่งกับมึงอีก แค่นั้น ถ้าฟ้าใสฉลาดพอก็น่าจะเข้าใจ” อาชวินเห็นแก่ความสัมพันธ์เพื่อนร่วมสาขาที่เรียนด้วยกันมาหลายปี “แต่เชื่อไหมคนพวกนี้สุดท้ายจะหาเรื่องจนตัวเองเดือดร้อน” ภรัณว่า คนที่ไม่ได้สำนึกจริงสุดท้ายก็หาทางขี้โกงเหมือนเดิม แล้วสิ่งที่ภรัณพูดก็เป็นจริงในหลายเดือนต่อมา ช่องยูทูบช่องทางทำมาหากินของฟ้าใสโดนปิดเพราะดูดคลิปจากคนอื่นมาลง พอโดนรายงานหลายครั้งติดกันสุดท้ายก็โดนปิด บางครั้งบาปกรรมก็ทำงานตามกระบวนการของกฎแห่งกรรม ยิ่งอยู่สูง ยิ่งได้รับผลกระทบเยอะ “เป็นอย่างมึงว่าจริงว่ะ” ธรรนธ์เมื่อรู้ข่าวถึงกับมาคุยกับเพื่อนด้วยความตื่นเต้น “ยูทูบมันต้องมีคอนเทนต์ลงใหม่ตลอด ไม่มีลงใหม่ก็ไม่มีคนตาม แต่คนอย่างฟ้าใสไม่เคยคิดเองจะทำได้ไง สุดท้ายก็เลือกทางไม่ดี คนเราจะทำอะไรให้เจริญก้าวหน้าอย่างน้อยต้องซื่อสัตย์กับตัวเองและผู้บริโภคก่อนไหม” “จริงของมึง” ธรรนธ์เองก็เห็นด้วย เขามีทั้งสวนผลไม้และสวนยางพารา เคยเจอปัญหาการโกงมากมายจากคนงานและพ่อค้า สุดท้ายความชั่วมันก็ปิดไม่มิด เรื่องแดงเมื่อไหร่ก็เตรียมตัวนอนคุกได้เ
My Dear เด็กเลี้ยงในนาม ( NC 18+) บทที่ 49
กาลครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน เขารู้ว่าวาดเมษาไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับแซนดี้ และไม่อยากจะฟ้องร้องเรื่องลิขสิทธิ์ แต่ลึก ๆ ในใจของภรัณยังคงรู้สึกเจ็บแทนเมียรักของตัวเอง คนที่ขโมยผลงานของคนอื่น คนที่หลอกลวง ไม่ควรได้รับการยกย่อง ควรจะได้รับบทเรียนเสียบ้าง และสิ่งที่เขาคิดก็เป็นจริง พวกที่เคยทำ อย่างไรเสียวันหนึ่งมันก็ต้องทำ ไม่คิดว่านักสืบของพ่อจะทำงานได้ดีอย่างที่พ่อพูดไว้ “เงา” ไม่ใช่แค่วงการนักเขียน วงการนักแต่งเพลงก็มีเงาเช่นกัน แต่งให้นักร้องดัง ๆ โดยขายให้นักร้องพวกนั้นและใช้เครดิตเป็นของตัวเอง สร้างมูลค่าของเพลงจากความรักและความศรัทธาของแฟนคลับ “คุณรัณแน่ใจนะครับ” ผู้ช่วยถามภรัณอย่างไม่แน่ใจ “แน่ใจ” ไม่คิดว่าสุดท้ายปลาจะฮุบเหยื่อหลังจากอ่อยเหยื่อมาหลายเดือน แซนดี้ใช้นักแต่งเพลงเงาคนนี้มาสามเพลงแล้วและได้รับผลตอบรับค่อนข้างดีถึงจะไม่ดังเปรี้ยงปร้างเท่าเพลงแรกที่เคยขโมยวาดเมษา เพลงที่สี่ภรัณให้นักแต่งเพลงเงายำเพลงจากนักร้องท่านหนึ่ง แซนดี้ไม่มีทางรู้และน่าสงสารที่โปรดิวเซอร์ของเธอเองก็ไม่รู้เรื่องรู้ราวน
My Dear เด็กเลี้ยงในนาม ( NC 18+) บทที่ 48
“ม่าย ม่าย” เด็กหญิงตัวน้อยรีบบอกก่อนจะงับเต้าเข้าปาก วัยรู้ความมากแล้วแต่ยังติดเต้านมและน้ำนมของแม่เวลาอยู่บ้าน “แม่จ๋า พ่อจ๋า ดิกกี้มาทางนี้เร็ว” ลูกชายตัวกลมที่วิ่งเล่นจนเหนื่อยวิ่งมาทางพ่อกับแม่ กระโดดกอดคอผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่บนเสื่อกกข้าง ๆ แม่ของเด็กชายที่ยังอุ้มลูกน้อยไว้กับอก เจ้าไทยพันธุ์ทางสีน้ำตาลวิ่งตามเจ้านาย ภาพภพที่อ้วนจ้ำม่ำ เจ้าดิกกี้หมาของเขาก็อ้วนจ้ำม่ำไม่ต่างกัน “โอ้ย โอ้ย ทับพ่อ” ภรัณที่แกล้งล้มลงนอน โดยมีลูกชายล้มทับบนอกและมีเจ้าดิกกี้ที่เข้ามาร่วมวงอีกคน เด็กหญิงวัยสองขวบเมื่อเห็นพ่อกับพี่ชายเล่นสนุกก็รีบปีนลงจากตักของผู้เป็นแม่ล้มทับพ่ออีกคน “แม่ช่วยพ่อด้วย” ภรัณแกล้งโวยวายยื่นมือยื่นไม้หาเมียรักให้ช่วยเหลือ วาดเมษาต้องแกล้งเล่นบทจะช่วยพ่อ เด็กสองคนกับหมาหนึ่งตัวพยายามขัดขวางอย่างสุดกำลัง “ญ่าทับพ่อไว้นะ อย่าให้แม่ช่วยได้” พี่ชายสั่งน้องสาวในขณะที่ตัวเองกำลังทับท้องผู้เป็นพ่อ น้องสาวก็ปีนใช้ตัวพาดอยู่บนอกของพ่อ เจ้าดิกกี้เองก็เหมือนจะรู้ความนอนทับขาของพ่อไว้เช่นกัน “พ่อยอมพาพวกเราไปสวนสัตว์ยังครั
My Dear เด็กเลี้ยงในนาม ( NC 18+) บทที่ 47
ยิ่งโดนเขาตอกอัดเธอยิ่งอยากสู้กลับด้วยการกระแทกสวนในบางจังหวะ การกระทำของเธอทำให้ทั้งเธอและเขาร้องครางอย่างไม่อาจห้ามใจ เพราะความเสียวและความสุขกำลังไหลย้อนจากดอกไม้กลางกายของเธอ น้ำแห่งความสุขไหลเปรอะสองขาด้านใน นั่นยิ่งสร้างความสุขให้เธอกับเขามากยิ่งขึ้น “เฮีย...เฮีย” เธอร้องครางเรียกชื่อเขาไม่หยุด ร่างบางสั่นระริกเพราะกำลังจะสุขสม “พร้อมกันเฮียจะแตกแล้ว” เขาบอกทั้งยังกระแทกเข้าหาเธอรุนแรงมากขึ้นกว่าเดิม เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังไม่หยุด เธอและเขาพากันจับจูงสู่เส้นทางของความสุข “อา...โคตรดี” คำพูดสุดท้ายของเขาก่อนจะรวบร่างบางให้นอนแอบอิงกันบนโซฟาตัวใหญ่ “ขอบคุณนะคะ ของขวัญรับปริญญารอบนี้โคตรดี” เธอเอ่ยแซวคนที่บอกว่าเหลือแต่หร_ม “เฮียก็ไม่เหลืออะไรแล้ว เงินเธอก็ยึดหมด แม่ก็ให้แต่เธอ เหลือแค่ตัวเท่านั้นแหละที่เฮียจะใช้ปรนเปรอให้เธอได้” คนฟังต้องหัวเราะคิกกับคำพูดของเขา “ไม่เป็นไรหร_มใหญ่ให้อภัยได้” เธอว่าทั้งยังหันมาจับเล่น “เนี่ย เดี๋ยวนี้หื่น” “ก็เฮียชอบ เห็นไหมเนี่ย กระตุกใหญ่เลย แข็งขึ้นด้วย” ว
My Dear เด็กเลี้ยงในนาม ( NC 18+) บทที่ 46
วาดเมษาว่าทั้งยังกอดเขาแน่น เงยหน้ามองเขาพร้อมทั้งจุ๊บคางคู่หมั้นหนุ่ม น่ารัก ความรักที่เธอไม่คิดว่าจะมีจริง จะได้เจอจากผู้ชายที่คิดว่าจะไม่มีวันรักใครจริง บางครั้งความรักก็เข้ามาทักทายเราโดยที่เราไม่ทันตั้งตัว จากที่เคยวิ่งหาความรัก เรียกร้องจากคนที่เรารักแต่กลับไม่ได้รับกลับ ในวันนี้เธอถึงได้รู้ว่าความรักแท้จริงแล้วเกิดขึ้นในหัวใจของคนสองคนต่างหาก ภรัณผู้ไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะรักผู้หญิงที่ไม่ได้ตรงกับสเป็กเลยสักนิด ขาว สวย หมวย อึ๋มที่เคยมองหา ใครจะคิดว่าวันนี้เขาจะเรียกร้องหากระดานโต้คลื่นที่แบนราบ ความรักที่มีจะก้าวข้ามคำว่ารูปร่างหน้าตา ทุกวันนี้เรียกได้ว่าเขาเปลี่ยนสเป็กไปตามสิ่งที่วาดเมษามี หรือจะเรียกว่าสเป็กของเขาคือวาดเมษานั่นเอง“เหนื่อยไหม” ภรัณรวบบัณฑิตหมาด ๆ มากอด “ไม่เหนื่อย สนุกดี” “จะเหนื่อยได้ไงเนอะ นับเงินไม่หวาดไม่ไหว” ภรัณเอ่ยแซว วันนี้วาดเมษาได้ของขวัญจากทั้งพ่อแม่เขาและแม่ของเธอเป็นเงินหลายบาท เรียกได้ว่าใช้ดาวน์รถได้เลย “เนอะ รวยเลย ว่าแต่เฮียจะให้อะไรหนู” “เฮียจะเหลือแต่ตัวแล้ว เธอ
You may also like
MAKE A MISTAKE พลั้งพลาดรัก | เพอร์ซุส
อยู่ในตะเกียงแก้ว14.7K viewsเฉิ่มนักรักซะเลย
นันทิกานต์47.0K viewsSO BAD เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
Phat_sara20.7K viewsBad Engineer ล่ามรักร้ายวิศวะหวงรัก
BlueSoda10.1K viewsกรงรักราชาโจร
พลอยแก้ว1.7K viewsก็แค่นางบำเรอที่คุณไม่เคยแคร์ NC20+
มาตานานา พิธุ608 viewsกลลวงร้ายซ่อนรัก
ดอกอ้อลู่ลม2.5K viewsเธอในความทรงจำ
Sonan.lin550 views
