KABANATA 2

Humiling si Jaxton ng diborsyo. Ayon sa nakasanayan, si Gianna ang unang lalabas ng bahay, magpapakalayo muna, at saka babalik na parang walang nangyari—katulad ng dati.

Ngunit ngayong gabi, iba. Ngayon, seryoso na si Gianna. Marahil ay dahil sa bata. At tungkol sa batang iyon…

May malamig na galit na dumaan sa mga mata ni Jaxton. Para sa kanya, hindi karapat-dapat si Gianna na magkaanak niya. Ang pagbubuntis ay aksidente lang, at ngayong nawala na ang bata, mas mabuti pa. Dahil isang babae lang naman ang nakikita ni Jaxton na magiging ina ng anak niya – si Lari.

Sa mesa, nakalatag ang kasunduan sa diborsyo at bank card—limampung milyong piso bilang kompensasyon. Kung pinirmahan lang iyon ni Gianna tatlong taon na ang nakalipas, nakuha na sana niya nang walang kahirap-hirap. Pero sa loob ng tatlong taon na iyon, ibinigay ni Gianna ang lahat—oras, pagod, puso, at kaluluwa. gayon, pati kakayahan niyang magkaanak, nawala na rin.

“Bahala na,” mahina niyang bulong habang pinipirmahan ang papel.

Wala nang saysay ang magsisi. Tapos na. Mas mabuting magpatuloy. Dahil kahit anong pagsisisi niya ay hindi na maibabali kang mga luha at enerhiya niyang nasayang. Patuloy ang buhay niya – nawalan siya ng anak at asawa pero hindi ibig sabihin noon ay doon lang natatapos ang buhay niya.

Kinuha niya ang bank card, at sa kalaliman ng gabi, sumakay ng taxi. Huminto ang sasakyan sa tapat ng “Friley One Residences,” isang high-end na condominium kung saan ang presyo ng bawat metro kuwadrado ay nakakahilo sa halaga.

Malalapad na unit, dalawang unit bawat palapag. May isang unit sa pangalan ni Gianna.

Ang ari-arian ay pagmamay-ari ng kanyang tiyuhin, at mula nang mawala ang kanyang ina dahil sa isang aksidente. Nag-abroad na ang kanyang tiyuhin at iniwan sa kanya ang bahay na ito.

Akala ni Gianna ay hindi magagamit ito magpakailanman – dahil nga may asawa na siya.

Ngunit palaging nagbabago ang mga plano, at ngayong diborsyada na siya ay kailangan niya ng lugar na matitirhan, na maituturing niyang kanya talaga at hindi niya kailangang ipagsiksikan ang sarili.

Unit 1, ika-7 gusali, pinakamataas na palapag.

Pumasok si Gianna na may dalang maleta. Naayos na niya ang schedule ng paglilinis kaninang hapon, kaya pagpasok niya, malinis ang buong lugar. Pero sa laki ng halos 300 square meters na bahay, ramdam pa rin ang sobrang lawak at katahimikan.

Noon, siguro maiilang siya — masyadong malamig, masyadong tahimik. Hindi niya akalaing kakayanin niyang tumira nang mag-isa sa ganitong kalaking bahay. Pero matapos tiisin ang malamig na ugali ni Jaxton sa loob ng tatlong taon, sanay na siya sa katahimikan.

Wala nang takot. Wala nang bigat. Sa halip, may kakaibang kapayapaan siyang naramdaman — parang sa wakas, huminga ulit siya nang malaya.

Nakaramdam ng ginhawa si Gianna, pero ramdam din ang pagod — hindi lang sa katawan, kundi sa lahat ng pinagdaanan. Pagkatapos maligo, humiga siya sa kama. At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, nakatulog siya nang payapa.

"Ting—"

Alas-sais ng umaga, nagising si Gianna sa pamilyar na tunog ng alarm. Sa screen, lumabas ang pangalan ng alarm, “Magluto ng almusal para sa asawa!”

Bigla siyang natauhan. Araw-araw niya itong naririnig noon — isang paalala para sa kanya na simulan na ang mahabang umaga sa pagluluto ng paboritong almusal ni Jaxton.

Kumakain ito nang alas-otso, pero dahil sobrang maselan sa pagkain, kailangang nakahanda ang lahat nang perpekto — mula sa lutong itlog hanggang sa tamang timpla ng kape. Kaya dalawang oras bago iyon, gising na dapat siya.

Naalala niya pa, kung may social gathering si Jaxton at uuwi nang dis-oras, hihintayin niya ito, aalalayan hanggang sa makatulog. Madaling-araw na siya nakakatulog, pero gigising pa rin ng maaga para maghanda. At minsan, kahit pinagpuyatan at pinag-isipan niya ang almusal, isang tingin lang mula kay Jaxton at mapupunta sa basurahan ang lahat.

Napangiti siya nang mapait. Pinindot niya ang “Stop Alarm” at marahang bumuntong-hininga.

“Hindi na kailangan,” mahinang sabi niya sa sarili.

Ngayon, wala nang Jaxton na kailangang paglutuan. At sa unang pagkakataon, may kalayaan siyang matulog ulit — nang walang takot, walang utos, at walang kailangang pasayahin kundi ang sarili niya.

At sa wakas, hindi na kailangang mag-alala ni Gianna na masasayang lang ang bawat pagsisikap niya. Tinanggal niya ang alarm para sa almusal, sinuot ang eye mask, at muling humiga. Akala niya ay hindi na siya makakatulog, pero sa sandaling ipinikit niya ang mga mata, mabilis siyang dinala ng antok — marahil dahil ngayon lang siya muling nakaramdam ng katahimikan.

At hindi na kailangang mag-alala na ang kanyang pagsisikap ay masasayang.

Alas-otso ng umaga, nagising si Jaxton na may matinding sakit ng ulo. Napangiwi siya habang hinahaplos ang sentido. Palagi siyang ganito kapag nalalasing — kapag nakalimutan niyang uminom ng gamot sa hangover bago matulog, siguradong sasakit ang ulo niya pagkagising.

“Damn,” mahina niyang mura.

Inis siyang tumagilid at napansin ang isang basong mainit na tubig sa tabi ng kama.

Mainit pa. Parang kakalagay lang. Napakunot ang noo niya.

Sino ang naglagay?

Unti-unting sumilay ang ngiti sa labi ni Jaxton — isang mapanlinlang na ngiti na parang nagsasabing “bumalik ka rin pala.” Umupo siya, kinuha ang baso, at tiningnan ang paligid. Tahimik ang buong kwarto. Walang tao.

Ngunit sa isip niya, iisa lang ang naisip. “Umalis siya kagabi... pero bumalik pa rin?”

Sa gitna ng sakit ng ulo, may bahid ng kumpiyansa at panibugho sa kanyang ngiti.

Hindi niya alam — o baka ayaw pa niyang tanggapin — na sa pagkakataong ito, si Gianna ay tuluyan nang lumayo.

Pagkatapos inumin ang mainit na tubig, bahagyang gumaan ang pakiramdam ni Jaxton. Kinuha niya ang telepono at nag-text kay Richard,

Nanalo ako sa pusta.

Mabilis na sumagot si Richard, halatang inis pero humahanga rin,

Hindi talaga kaya ni Gianna maging matatag kahit minsan? Palagi siyang sobra kung magmahal sa’yo, bro!

Kasunod pa nito, Aray, talo na naman ako! Nakakainis isipin! Jaxton, pakilala mo naman ako sa babaeng kasing tindi magmahal ni Gianna—please, pahingi naman ng swerte mo~~

Napailing si Jaxton, bahagyang ngumisi at nagreply, Huwag kang tanga!

Pagkatapos ay itinapon niya ang cellphone sa kama at tumayo para mag-ayos. Pagbaba niya, napansin niyang tahimik ang paligid. Walang pamilyar na kilos o tunog ng babae sa kusina. Wala ang presensiya ni Gianna.

Kumunot ang noo ni Jaxton. “Saan siya?” malamig niyang tanong.

Lumabas si Manang Lita mula sa kusina, dala ang tray ng almusal. “Sir, gising na po kayo. Handa na ang almusal ninyo.”

Mas lalong nanikip ang noo ni Jaxton. “Bakit ikaw ang naghahanda?”

“Ah, oo po,” sagot ni Manang Lita, bahagyang kinakabahan. “Sinabihan po ako ni Ma’am Gianna kagabi na wala siya sa bahay ngayon, kaya maaga akong dumating para mag-asikaso.”

Tahimik si Jaxton. Tila hindi agad nakapaniwala sa narinig.

Nang mapansin ni Manang Lita ang pagbabago ng ekspresyon ng amo — ang malamig na titig at tikom na panga — agad itong nag-alala.

“Sir, kumain na po muna kayo ng almusal?”

Ngunit si Jaxton ay nanatiling nakatayo lamang, malamig ang mga mata, at sa isipan niya’y iisang tanong lang ang umiikot, “Talaga bang umalis siya… nang hindi na babalik?”

Tumayo si Jaxton sa kinatatayuan niya nang ilang sandali, malamig ang tingin at walang imik. Pagkaraan ng ilang minuto, umupo rin siya sa hapag, halatang iritado.

Sa mesa, isang baso ng gatas lang ang nandoon, dalawang piraso ng tinapay, isang pritong itlog, at isang maliit na kahon ng keso. Napakunot ang noo niya.

Sanay siya sa mga almusal na inihahanda ni Gianna — may pitong o walong klase ng pagkain, maganda ang ayos at iba-iba araw-araw. Lahat ng mga pagkaing pasok sa panlasa niya ay ang mga inihahanda nito sa kanya.

Pero ngayon, simple, walang lasa, parang pangkaraniwang pagkaing-bahay. Muling sumiklab ang inis niya sa asawa.

Malamig niyang tanong, “Ito lang ang ipinagluto mo para sa akin?”

Napatigil si Manang Lita, halatang kabado. “Pa… paumanhin po, Sir! Palagi po kasing si Ma’am Gianna ang nagluluto ng almusal ninyo. Hindi ko po alam kung ano ang gusto ninyo.”

Tumaas ang boses ni Jaxton, “Kung hindi mo alam, tawagan mo siya at tanungin kung ano ang mga pagkaing niluluto niya para sa akin!”

Nanginginig ang mga kamay ni Manang Lita habang hawak ang cellphone. “Tinawagan ko na po, Sir… pero hindi po siya sumasagot, out-of-coverage na rin po ang numero niya.”

Natahimik si Jaxton. Nakatitig lang sa mesa, sa baso ng gatas na malamig na, at sa tinapay na hindi niya ginagalaw. Sa loob niya, hindi niya maamin, pero sa unang pagkakataon — parang may kulang at hindi niya matukoy kung ano iyon. O baka – hindi niya lang maamin sa sarili niya ang tunay na dahilan.

“Magaling, Gianna,” malamig na sabi ni Jaxton habang nagsusuot ng coat.

Ngunit kahit gano’n, hindi siya nag-aalala. Alam niyang sa huli, babalik din ito. Lagi naman – kaya kahit kailan ay hindi siya matatakot.

Marahil, mamayang tanghali, lilitaw si Gianna sa kumpanya niya — dala ang pagkain, at may ngiti pa sa labi, parang walang nangyari. Gano’n lagi ang pattern nila. Siya ang lalayo, si Gianna ang hahabol.

Pero ngayong umaga, ewan kung bakit, parang nawala ang gana niya. Wala siyang ganang maghintay. Wala siyang ganang umintindi.

“Bang!”

Malakas niyang isinara ang pinto bago tuluyang lumabas.

Napaawang ang labi at napatingin si Manang Lita sa direksyong nilabasan ni Jaxton

“Ano bang nangyari doon?” mahina niyang bulong.

Kinuha niya agad ang cellphone at tinawagan si Gianna. Isang ring. Dalawa. Tatlo.

Walang sagot. Paulit-ulit niyang tinangkang tawagan, pero palaging “cannot be reached.”

Napakamot si Manang Lita, halatang nagtataka. “Siguro nag-away na naman…” bulong niya sa sarili.

Ngunit kakaiba ngayon — dati, kahit nagkagalit sila, laging tumatawag si Gianna para kumustahin si Jaxton, para alamin kung kumain na ba ito, kung umuwi nang maayos.

Ngayon? Wala. Tahimik. Nakakapagtaka. Napabuntong-hininga si Manang Lita at napailing.

“Baka nagpapahirap lang si Ma’am. Baka gusto lang niyang maramdaman ni Sir na hindi siya masaya kapag wala siya…”

Hindi niya alam — sa pagkakataong ito, si Gianna ay hindi na nagtatampo. Tunay na siyang umalis. Tapos na siyang magtiis at manglimos ng pagmamahal sa asawa. Alam ng lahat na ang puso ni Jaxton ay hindi kailanman kay Gianna. Hindi iyon sekreto sa lahat. At dahil alam din iyon ni Gianna, palagi siyang nagsisikap na mahalin ng asawa.

Sa isip niya, kung hindi siya kikilos, kung hindi siya gagawa ng paraan, baka tuluyang mawala sa kanya si Jaxton.

Isa pa, si Jaxton ay gwapo, matalino, at mayaman — sinong babae ang hindi mahuhulog sa kanya? Kaya para kay Gianna, kailangan niyang paghirapan ang pagmamahal nito.

Sabado noon, at wala siyang kailangang alalahanin at asikasuhin. Mahimbing siyang natulog hanggang tanghali, ang unang beses sa mahabang panahon na walang tumatawag o nag-uutos sa kanya.

Pagkagising niya, napansin niyang wala siyang laman sa ref, kaya nag-order na lang siya ng pagkain online — simpleng lunch, pero masarap. Habang kumakain, binuksan niya ang laptop at nag-browse ng forum tungkol sa teknolohiya. Ilang taon na rin mula nang huli siyang sumilip doon, at ngayon, nakita niya ang mga dating kakilala niyang halos lahat ay naging matagumpay na.

May ilan nang CEO, may ilang nagtuturo na sa unibersidad.

Pero isa lang ang hinanap niya, ang guro niya. Wala siyang makita.

Kung tama ang tanda niya, abala pa rin ito sa mga research project dati. Napangiti siya ng bahagya, naaalala kung gaano kabait at kainit ang ngiti ng kanyang guro sa kanya noon — parang ngiti ng isang ina. Isa siya sa iilang taong naniwala sa kanya, noong panahong pakiramdam niya ay walang halaga ang lahat ng ginagawa niya.

Habang inaalala iyon, parang biglang uminit ang paligid ng kanyang mga mata. Hindi niya mapigilang mapangiti, sabay punas ng luha.

“Ang tagal na rin,” mahina niyang sabi.

Pagkatapos ng ilang segundong pag-aalangan, kinuha niya ang cellphone at dahan-dahang tinap ang pangalan sa contact list. Tumawag siya — sa unang pagkakataon, matapos ang napakahabang panahon.

Biglang naging mainit ang mga mata ni Gianna, at pagkatapos mag-isip nang sandali, tumawag siya.

"Chelsea, magkita tayo."

Si Chelsea ay dating kaklase ni Gianna sa kolehiyo. Noon, tuwing tatawag ito, palaging napapangiti si Gianna — masigla at masarap kausap si Chelsea. Pero ngayon, habang naririnig niya ang boses nito, parang may bigat sa dibdib niya.

"Sampung beses na kitang inanyayahan, Gianna," malamig na sabi ni Chelsea. "Siyam na beses kang hindi sumipot. Kahit kaibigan kita, may hangganan din ang pasensya ko."

Tahimik si Gianna sandali bago sumagot. "Alam ko," mahina niyang sabi.

Narinig niya ang maikling buntong-hininga sa kabilang linya.

"Isipin mong mabuti," dagdag ni Chelsea, medyo malamig pa rin ang tono. "Sigurado ka bang gusto mo talaga akong makita?"

Matapos ikasal si Gianna, halos buong oras niya ay nauwi sa pamilya. Hindi niya sinasadya, pero napabayaan niya ang mga kaibigan. Si Chelsea naman, naging abala rin — nagtayo ng sariling kumpanya ng teknolohiya, at ngayon ay nagsisimula nang makilala sa industriya. Malaki na ang pagitan nila noon at ngayon. At dahil doon, unti-unting lumayo si Gianna, hanggang sa halos hindi na sila nagkakausap.

Malalim siyang huminga, bago dahan-dahang nagsalita. "Hiwalay na kami."

Ilang segundong katahimikan. Pagkatapos a maikli lang na sagot ni Chelsea, "Oras. Lugar."

Kinabukasan, nagtungo si Gianna sa tanggapan ng civil registry upang isumite ang kanyang mga dokumento para sa annulment ng kasal. Magsisimula pa lamang ang proseso ng pagsusuri ng korte, at kailangang maghintay siya ng abiso para sa pagdinig bago maideklarang walang bisa ang kasal.

Pagkatapos niyang asikasuhin iyon, hindi pa alas-tres ng hapon. Maaga siyang dumating sa café kung saan sila magkikita ni Chelsea. Umorder siya ng kape. Habang hinihintay, nakatulala lang siya, marahang iniikot ang tasa.

Pagdating sa kalahati, napahinto siya bigla. Parang tumigil ang oras. Mahigpit niyang hinawakan ang tasa, nanlamig ang mga daliri niya. Parang tumigil rin ang paghinga niya.

Hindi niya inaasahan — sa loob lang ng isang araw matapos siyang tuluyang lumaya. Muli niyang nakita si Jaxton.