Chapter 4. Sir, Spank Me

Miley’s POV.

NAGMADALI ako sa pagpasok sa lobby bitbit ang paper bag na naglalaman ng pagkain na binili ko para kay Mr. Clifford. Almost twelve na at sigurado akong nagugutom na siya. Muntik na akong maipit sa traffic dahil malay-layo ang restaurant na pinagbilhan ko ng pagkain. Iyon ang resto na lagi kong ino-order-an ng pagkain para sa dati kong boss. I just thought Mr. Clifford might like their salad and soups.

Malapit na ako sa elevator nang biglang may dalawang babaeng humarang sa daraanan ko. Ang isa ay kamukh ng sikat na komedyante dahil ang haba ng baba niya at ang isa naman ay kamukha ni Valak dahil sa sobrang puti ng mukha. Nagtataka ako siguro wala siyang totoong friend dahil wala man lang nagsasabi sa kanya na hindi angkop sa balat niya ang gamit niyang foundation. Pati ang contact lens na gamit niya ay hindi bagay sa kanya. Nakataas ang drawing nilang kilay nang suyurin nila ako ng tingin mula ulo hanggang paa.

“So, you are Millicent Evangelista?” mataray na tanong ni babalu at pinagsalikop ang mga braso sa tapat ng dibdib niya.

“Oo, ako nga. Pwede bang tumabi kayo at dadaan ako?” hindi ko gusting magtaray dahil nagmamadali ako kaya inayos ko ang pagsasalita ko.

“Anong gagawin mo kung ayaw naming tumabi?” tanong naman ni Valak.

“Wala akong panahon sa inyo kaya pwede ba sabihin niyo na kung ano ang pakay niyo sa ‘kin at lumayas na kayo sa harapan ko?” nagpalitan sila ng tingin at nginisihan ako.

Napairap ako at nilampasan na lang sila pero bigla nila akong hinigit na naging dahilan para malaglag ang dala kong paper bag. Lumabas mula roon ang pagkain at kumalat pa iyon sa sahig.

“Oops, sorry,” kapwa sila tumawa at nagtakip pa ng bibig kunwa’y nagulat sa ginawa nila.

Nagmamadali akong lumuhod sa sahig para linisin ‘yon habang mura ako ng mura sa isip ko. “Hindi niyo baa lam kung kaninong pagkain ‘to? Kay Mr. Clifford ‘to. Mga boba!” Singhal ko.

“Ma’am Miley, ako na po ang maglilinis niyan,” sabi ni Kuya Rommel, ang janitor sa ground floor. Inalalayan niya akong tumayo at mula sa peripheral ay natanawan ko ang bulto ni Chelsea na nakatingin sa ‘kin.

Matalim ang tinging ipinukol ko sa kanya. Ngayon ay alam ko na kung bakit hina-harass ako ng dalawang bruha na ‘to. Ibinaling ko ang tingin ko kay Valak at babalu.

“Kung pipili kayo ng papanigan siguraduhin niyo munang anghel ang kinakampihan niyo?” pagkasabi no’n ay tinalikuran ko na sila.

Tumuloy ako sa elevator at nang magsara ‘yon ay nanghihina akong napasandal. Bakit ba napakaraming masasama sa mundo? Sunod-sunod ang ginawa kong paghugot ng malalim na hininga. Ngayon ay kailangan kong sabihin kay Mr. Clifford na hindi ako nakabili ng lunch niya.

Nang marating ko ang top floor ay agad akong dumiretso sa office ni Mr. Clifford at nakita kong abala siya sa harap ng laptop niya. Tumikhim ako para kunin ang atensyon niya.

“E-excuse me, Mr. Clifford? Can I talk to you for a second?” nahihiyang sabi ko nang lumapit ako sa kanya.Alanganin akong ngumiti nang tingnan niya ako. Those hazel eyes made my heart race but I need to calm myself or he will notice my uneasiness.

“Say it,” sabi ni Clifford na siyang nakapagpabalik sa katinuan ko.

“S-Sir, I want to apologize I didn’t get you food for lunch. I accidentally spilled it on m way here,” binilisan ko ang pagsasalita dahil sa sobrang kahihiyan na nararamdaman ko ngayon.

Tumango-tango siya. Napaawang naman ang labi ko. Bakit parang hindi man lang siya nagagalit?

“Th-thank you, Sir,” sabi ko habang tumatango at tinalikuran ko na siya para bumalik sa desk ko nang magsalita ulit siya.

“Miley, we are taking an overtime later,” sabi niya.

M-Miley… Ito ang unang beses na tinawag niya ako sa pangalan ko.

“Are you okay?” tanong pa niya.

“Y-yes, Sir. Overtime. Later,” sabi ko at alanganing ngumiti saka nagpunta na sa desk ko.

“Oh my god! Ano bang nangyayari sa ‘yo, Millicent? Kahihiwalay mo lang. Bakit parang lumalandi ka na?” mahinang pagkausap ko sa sarili ko. Isinubsob ko pa ang mukha ko sa mga palad ko.

IT’S 7PM, at nasa office pa rin kami ni Sir Clifford. Tapos na ang office hours pero dahil maraming hinahabol na deadline ay kailangan naming mag-overtime. Ikalawang araw palang ni Sir Clifford at marami pa siyang kailangang tapusin. Mga trabaho na naiwan ng pinalitan niyang CEO.

Panaka-naka ay sinisilip ko si Sir Clifford na abala pa rin sa harap ng laptop niya. Napapangiti ako kapag nakikita kong kumukunot ang noo niya sa ilalim ng suot niyang reading glass. Lalo lang siyang gumagwapo sa paningin ko.

Matangkad at moreno si Sir Clifford. Matangos ang ilong at mukhang malaki ang katawan niya na natatakpan lang ng suit at slacks. Sa ugali hindi ko pa alam dahil dalawang araw palang kaming magkasama. Hindi naman siya mukhang snob remembering what happened yesterday inside the elevator. Though, mukha siyang mysterious. I didn’t see him smile yet. Palaging seryoso, nakakunot ang noo, pero gwapo pa rin.

“Miley,”

And the way he calls my name. Parang may kakaibang kapilyahan ang pumapasok sa isip ko kapag naririnig ko siyang binabanggit ang pangalan ko.

“Millicent Evangelista…” Bigla akong nagising sa pagpapantasya ko nang marinig ko ang boses ni Sir Clifford malapit sa ‘kin. Napatingin ako sa gilid ko at napapitlag ako nang makita siyang nakatayo roon.

“S-Sir spank me—” natutop ko ang bibig ko at napatalikod ako. Oh my God! Sana lamunin na ako ng lupa.

“I-I was calling you repeatedly. I want you to print some copies from last month’s financial reports,” sabi niya at narinig ko ang yabag niya na papalayo.

Impit akong tumili para alisin ang pagkapahiyang nararamdaman ko at ilang beses kong pinalo ang bibig ko. Ano ba, Miley?!

Sinubukan kong tumayo pero bumalik lang ulit ako sa pagkakaupo dahil nanghihina ang mga tuhod ko. Pakiramdam ko sasabog ang mukha ko sa sobrang init nito. Sunod-sunod ang ginawa kong paghugot ng malalim na hininga para kalmahin ang mga laman-loob ko. Hindi ko alam kung sisisihin ko si Sir Clifford dahil ginulat niya ako o ang sarili ko dahil nag-iisip ako ng kamunduhan tungkol sa kanya.

Nag-inhale-exhale ako bago ulit tumayo at lumapit sa copying machine. Wala sa sariling napalingon ako sa kinaroroonan ni Sir Clifford dahil sa pakiramdam na may nakatitig sa ‘kin at tama nga. Nakatingin siya sa ‘kin pero agad din siyang umiwas.

Now, everything feels awkward. Sana lang makalimutan niya agad ang sinabi ko.