Chapter 3. The New CEO

Miley’s POV.

MAAGA AKONG pumasok sa opisina kinabukasan dahil gusto kong mauna sa bagong CEO. Bitbit ko ang sling bag at tablet sa isang kamay ko at kape naman sa kabilang kamay na binili ko sa coffee shop. Papasok na ako sa lobby nang makasalubong ko si Chelsea. Muntik ko ng makalimutan na iisa nga lang pala kami ng kompanya na pinapasukan. Siya ay sa HR Department at ako naman sa higher ups.

“Miley, can we talk?” tanong niya at sinabayan ako sa paglalakad.

“I can’t Chel. Kailangan kong pumunta agad sa office,” pagdadahilan ko.

“The new CEO is not here yet. It’s too early so clearly, you have time,” sabi niya at hinarangan ang daraanan ko.

“Clearly, I don’t want to talk to you, Chelsea. Why can’t you understand that?” hindi napigilang sikmat ko. If she thinks she still can overpower me then she’s wrong.

 Parang tinakasan ng kulay ang mukha niyang kasing puti ng labanos. “I just want to clear some things about my relationship with Jack—” hindi na niya naituloy ang sasabihin niya nang sampalin ko siya.

“Your relationship? Akala ko kahit papaano may kahihiyan kang nararamdaman diyan sa katawan mo pero nagkamali pala ako. You can’t call what you have with him a relationship dahil alam mo sa sarili mo kung ano ka,” mariin at mahina kong sabi sa kanya. Napatingin si Chelsea sa paligid dahil alam kong sa mga oras na ‘to ay nakakuha na kami ng atensyon.

Hindi ko na siya hinintay magsalita at nilampasan ko na siya. Pinindot ko ang top floor sa Excutive elevator at nang bumukas ‘yon ay nagmamadali akong pumasok. Ramdam ko ang pagtaas-baba ng dibdib ko dahil sa inis pero kasabay no’n ang pagtulo na naman ng mga luha ko. Pasara na ang elevator nang may pumigil no’n.

Napayuko ako dahil sa hiya na baka makita ng kung sino man ito ang mga luha niya. Pero tinraydor ako ng hikbing kumawala sa lalamunan ko. Agad kong pinunasan ang luha ko dahil paniguradong mabubura ang makeup ko.

Suminghot-singhot ako nang biglang may panyo na bumungad sa harapan ko. Tiningnan ko lang ‘to at pagkaraan ay ang lalaking nag-aabot nito.

“I can hold your things so you can get your hankie but I also have things I am holding. So, please, accept mine,” sabi niya sa baritonong tinig. Masyado itong manly pero masarap para sa tainga ko ang dating ng boses niya.

Napakurap-kurap ako nang iwasiwas niya sa mukha ko ang panyo. Saka ko lang napagtanto na nakatitig ako sa kanya. Agad kong kinuha ang panyo sa kamay niya at ipinunas ‘to sa mukha ko. Pero ang totoo ay para na rin itago ang kahihiyan na nararamdaman ko. It’s rude to stare at someone’s face and I didn’t even know him.

“T-Thank you,” tipid kong sabi. Hindi ko na ibinalik ang panyo niya dahil nadumihan na ito.

“It’s not in my nature to meddle in someone’s business but I would like to ask why are you crying?” Napataas ang kilay ko sa naging tanong niya. Pero nang tingnan ko ang mukha niya ay puno iyon ng kaseryosohan. Tila naghihintay siya sa sagot ko.

Bumuntong hininga ako at pinaikli ko lang ang sagot ko. “N-Niloko ako ng boyfriend at bestfriend ko. K-Kaya nakipaghiwalay na ako sa kanya,” tugon ko. Sakto naman ang pagtunog ng elevator at nasa top floor building na kami kung nasaan ang opisina. Nagulat ako nang bumaba rin ang lalaki roon. Dahan-dahan pa akong lumabas at sinundan siya ng tingin ng pumasok siya sa opisina ng CEO.

Nagmamadali akong sumunod sa kanya at pinanood siya nang ibaba niya ang briefcase sa ibabaw ng desk. “I-Ikaw si Clifford Alfonso?” hindi makapaniwalang tanong ko sa kanya.

Marahan lang siyang tumango at inilabas na ang mga papeles sa dala niyang briefcase. Napalunok ako dahil sa pagkapahiya. What did just happen in the elevator? Dahan-dahan akong lumapit sa desk niya.

“I-I want to apologize about what happened in the elevator S-Sir,” lakas-loob na sabi ko.

“What do you mean?” tanong niya na nag-angat ng tingin sa ‘kin. Mayamaya ay naupo na siya sa swivel chair niya at nagsimulang mag-review ng mga papeles.

Hindi ko maitago ang ngiti sa labi ko at marahan akong tumango. Mukhang mabait rin ang bago kong boss. “Is that coffee mine?” narinig kong tanong niya habang nakatingin sa hawak kong kape.

Atubili akong tumango. “Y-Yes, Sir. I bought Espresso and Americano so you can choose which one you like,” wika ko at inilapag sa desk niya ang kape.

Tumango lang siya at basta na lang kumuha ng kape. Ni hindi man lang niya tiningnan kung ano ‘yon. Pinanoood ko lang nang higupin niya ang kape mula sa cup at nang mapansin siguro niya na nakatayo pa rin ako do’n ay nag-angat siya ng tingin.

“You can go back to your post. Give me my agenda’s for today,” utos niya.

Sunod-sunod ang ginawa kong pagtango at nagpunta na sa desk ko. Pag-upo ko ay saka ko lang napansin ang hitsura ko nang mapatapat ako sa maliit na salamin na nakalagay sa desk. Kalat-kalat ang mascara sa mata ko kaya nahalata ang pamumugto no’n.

Napangiwi ako dahil sa kahihiyan. Unang araw palang ng pagkikita namin ay ang pangit pa ng impression na ipinakita ko sa kanya. Bumuga ako ng hangin at dali-dali kong inayos ang makeup ko.

“Hey, secretary,” napatayo ako nang marinig ang baritonong boses ni Sir Clifford. Nagmamadali akong lumapit sa kanya. Inayos ko pa ang pagkakasuot ng reading glass ko at gano’n din ang ginawa niya nang mag-angat siya ng tingin.

“Y-yes, Sir?” Hindi ko alam kung bakit tuwing nasa harapan niya ‘ko ay nauutal ako. Lumunok pa ako para tanggalin ang bara sa lalamunan ko.

“I need the copies from last month progress report,” utos niya.

Tumango naman ako at tinalikuran na siya. Pero agad din akong napatigil nang magsalita ulit siya. “Hindi ko pa natatanong ang pangalan mo,” pakli niya.

Muli akong humarap sa kanya at may sumilay na ngiti sa labi ko. “A-ang pangalan ko po, Sir?” pag-uulit ko pa. Bakit pakiramdam ko ay may mga paru-parong lumilipad sa tiyan ko.

“Yes, ayokong tawagin ka ng tawagin sa pangalang secretary dahil hindi naman ‘yon ang pangalan mo hindi ba?” sabi niya na nakataas pa ang dalawang kilay.

Nawala ang ngiti sa labi ko. Bakit ba kung saan-saan na ako dinadala ng isip ko? “O-okay. I-I’m Millicent Evangelista, Sir. But you can call me Miley…”