The Billionaire’s Exclusive Maid

“Miss Cortez, we need the deposit tonight.”

Parang may humampas na bato sa dibdib ni Gracie. Nakatayo siya sa hallway ng ospital, hawak ang lumang sling bag na puno ng resibo at barya. Sa loob ng kuwarto, napasulyap siya sa amang nasa ICU. Inatake ito sa puso.

“Pwede po bang… bukas?” halos pabulong niyang tanong. “Maghahanap pa ako ng pera--”

Umiling ang nurse, maingat pero matigas ang boses. “Ma’am, we understand. Pero may protocol kami. Kung walang deposit, hindi namin maitutuloy ang procedure.”

Nang bumukas ang pinto, lumabas ang doktor. “Miss… I’m sorry. Time-sensitive ’to.”

Time-sensitive. Parang buhay na may expiration.

Lumunok siya, pilit pinapanatili ang boses na hindi nanginginig. “Magkano po?”

“Miss maghanda po kayo ng isang milyon, diabetic pa ang pasyente.”

Nang marinig niya ang halaga, nanlamig ang batok niya. Saan siya kukuha ng ganoong kalaking pera?

Paglabas niya ng ospital, dumilim ang langit na parang nakikisama sa bigat sa dibdib niya. Umupo siya sa waiting shed, tinignan ang screen ng cellphone, tatlong missed calls mula sa landlord, limang text mula sa mga lending apps at taong inutangan niya, dalawang message ng kapatid niyang bunso na nanghihingi ng pambayad sa school.

Sa sobrang higpit ng hawak niya sa phone, sumakit ang palad niya. Natulala na lang siya sa laki ng problema.

Kaya nang pumasok siya sa bar nang gabing iyon, mas mabigat ang paa niya kaysa dati.

“Gracie,” tawag ng manager niya, si Marla, habang inaayos ang listahan ng reservations. “Sa office tayo.”

Naghintay si Gracie sa loob ng office, amoy yosi at mamahaling pabango. Isinara ni Marla ang pinto at umupo sa harap niya na parang may sasabihing bawal marinig ng iba.

“Nabasa ko ang message mo, may problema ka,” mahinang sabi nito. “Hospital bill?”

Namula ang mata ni Gracie. Ayaw niyang umiyak, pero parang nakaabang ang luha niya. “Kailangan namin ng deposit bago operahan si itay.”

Tumango si Marla. “May solusyon ako sa problema mo.”

Nanlaki ang mata niya. “Ano pong solusyon?”

Huminga nang malalim si Marla. “May private event. Discreet. May mga taong… willing magbayad nang malaki para sa exclusive company ng isang babae. Walang drugs. Walang violence. May contract at security. You can back out anytime.”

Parang may kumalabit na takot sa sikmura niya. “Madam, anong ibig mong sabihin?”

Tumingin sa kanya si Marla. “Auction.”

Parang biglang nawala ang ingay ng mundo. Nadidinig na niya ang salitang ‘yun dati pa.

“Hindi… hindi ko kaya ’yan, madam.”

“Gracie,” pabulong nitong tawag, “I’m not forcing you. Pero sinabi mo… kailangan mo ng malaking pera. Saan ka kukuha, aber? Isang pirasong hymen lang ang kapalit, solve ang problema mo!”

Tinakpan ni Gracie ang bibig niya, at doon na sumabog ang luha.

Hindi niya alam kung gaano siya katagal umiyak, pero nang tumayo siya, masakit na masakit ang dibdib niya. Hindi lang dahil sa kahihiyan, kundi dahil sa katotohanang may oras na hinahabol ang buhay ng tatay niya.

“Kung pumayag ako,” basag ang boses niya, “magkano po?”

“Depende sa ibabayad ng kliyente. Pero dahil virgin ka pa. Tiyak na daang libo o baka milyon ang labanan.”

Daang libo. Milyon.

Naiisip niya ang ospital deposit, gamot, pagkain, renta, lahat na parang biglang naging possible kung sasali siya sa auction.

Pero ang kapalit? Ang kanyang iniingatang puri.

Pero ang isang pulubi ay walang karapatang mamili.

“Paano po kung walang mag-bid sa akin?”

“May aaminin ako sa’yo. Nandoon si Boss Andres. Alam mong patay na patay sa’yo ‘yun pero ayaw mong patulan. Tiyak na magbi-bid ‘yun kaya tiyak ang kliyente mo.”

“Madam, may asawa po ‘yun.”

Si Boss Andres ang may-ari ng bar na matagal ng nanliligaw sa kanya. Binibigyan din siya ng sideline sa pagdedeliver ng package at malaki ang bayad.

“Gaga, ang isipin mo ang kwartang makukuha mo. Hindi naman ikaw ang unang kabit sa history. Tsaka isang gabi lang. Oh wala ng atrasan. Heto ang damit, bag, at sapatos na isusuot mo. Binili ko ‘yan! Kailangan lumutang lalo ang ganda mo!”

Habang nakaupo siya sa harap ng salamin sa dressing room, pinagmamasdan niya ang mukha niyang maputla. Nilagyan siya ng light makeup, dress na elegante at revealing. Parang sinadya, para mas mukhang presentable sa mga mata ng mga bibili.

“Napakaganda mo talaga. Iba ang ganda mo. Hindi nakakasawa. Ready?” tanong ni Marla, hawak ang susi ng kotse.

Hindi siya ready. Pero tumango siya.

Pagdating sa venue, isang hotel penthouse na may pulang ilaw at bumabaha ng champagne. May mga lalaking may pera at mga ngiting sanay manalo. At bawat tingin sa kanya, parang may kamay na humihipo kahit wala pa.

Sa gitna ng room, may stage. May number card. May auctioneer na nakangiti na parang laro lang ito.

“Number nine,” anunsyo nito sa numero niya. “First-time. A hundred percent virgin.”

Lumiit ang mundo ni Gracie hanggang sa dinig niya ang tibok ng puso niya na halos lumabas na sa dibdib.

Then, the bids started.

Isang lalaki, 100k.

Isa pa, 200k.

At nakita niya si Boss Andres. “Five hundred thousand,” anitong nakatingin sa kanya.

Gusto niyang tumakbo. Pero hindi niya magawa, dahil sa isip niya ang buhay ng ama. Mukhang magtatagumpay na itong makuha siya.

Bumukas ang pinto.

At pumasok ang lalaking nagpalamig ng hangin sa buong penthouse.

Matangkad. Naka-black suit. Walang masyadong ekspresyon. Pero ang aura nito… makapagyarihan. Hindi ito nagmamadali, pero lahat kusang umiwas.

Nang tumama ang tingin nito sa kanya. Kumabog ang dibdib niya.

“One million.”

Isang numero lang. Final.

Nanahimik ang buong room.

Walang nagtangkang taasan ang bid. Well, sino ba namang nasa katinuan ang magbi-bid ng isang milyon para sa isang gabi?!

“Sold.”

Nanlambot ang tuhod ni Gracie.

Dahan-dahang lumapit ang lalaki. Gwapo, oo pero nakakapanginig ng tuhod.

Inabot nito ang kamay niya hindi marahas, pero imposibleng tanggihan.

Naupos ang hangin sa dibdib niya.

Hindi dahil takot lang.

Kundi dahil… may ibang init na gumapang sa kanya. Napatingin siya sa lalaki, gwapo at matipuno. Pero bakit nagbabayad ito ng babae para lang may maikama?