Mag-log in
Hindi ko kailanman inakalang darating ang araw na magiging estranghero ako sa sarili kong asawa.
Limang taon akong naging asawa ni Adrian Montenegro. Limang taon kong sinubukang maging sapat para sa kaniya. Ngunit ngayong gabi, habang nakatayo ako sa gitna ng marangyang bulwagan, unti-unti kong nauunawaan na kahit anong gawin ko, hindi niya kailanman makikita ang halaga ko. “Serena, nasaan ang singsing na ipinabili ko sa iyo?” Napalingon ako sa lalaking kakapasok lamang sa bulwagan. Si Adrian. Suot niya ang itim na mamahaling amerikana na akmang-akma sa kaniyang matangkad na pangangatawan. Maayos ang kaniyang buhok at malamig ang kaniyang mukha. Kahit maraming taong nakapaligid sa kaniya, para bang walang sinumang kayang lumapit nang walang pahintulot niya. Agad kong hinawakan ang maliit na bag na dala ko. “Nasa bahay. Hindi ko kasi alam na kailangan ko itong isuot ngayong gabi.” Bahagya siyang napakunot-noo. “Palagi ka na lang may dahilan.” Napayuko ako. Hindi ko na sinagot ang kaniyang sinabi. Sanay na akong marinig ang ganoong mga salita mula sa kaniya. “Adrian!” Isang pamilyar na boses ang narinig namin. Napatingin ako sa babaeng papalapit sa amin. Nakasuot siya ng mamahaling puting damit at may ngiting tila walang anumang problema sa mundo. Si Bianca Laurent. Ang babaeng palaging laman ng mga usapan tungkol sa aking asawa. “I'm sorry I'm late,” malambing niyang sabi habang hinahawakan ang braso ni Adrian. Hindi man lang siya umiwas. Sa halip, ngumiti siya rito. Isang ngiting matagal ko nang hindi nakikita sa aking asawa. “It's fine,” sagot ni Adrian. Napatitig ako sa kanilang dalawa. “Adrian,” maingat kong tawag. Lumingon siya sa akin. “Can we talk?” “Hindi ngayon, Serena.” “Sandali lang. May gusto sana akong itanong.” Tumingin siya sa kaniyang relo bago muling humarap sa akin. “Kung tungkol na naman ito sa mga walang kuwentang bagay, mamaya na.” Napahigpit ang hawak ko sa bag. “Hindi ito walang kuwenta para sa akin.” Saglit siyang natahimik. Ngunit bago pa siya makasagot, muling nagsalita si Bianca. “Adrian, kailangan na nating pumunta sa harap. Hinihintay na tayo ng mga bisita.” Tiningnan niya ako sa huling pagkakataon. “Dito ka na lang muna. Huwag kang gagawa ng eksena.” At tuluyan na siyang umalis kasama si Bianca. Naiwan akong nakatayo sa gitna ng bulwagan. Hindi ko alam kung alin ang mas masakit—ang makita siyang masayang kasama ang ibang babae o ang malaman na mas mahalaga pa sa kaniya ang opinyon ng ibang tao kaysa sa nararamdaman ko. Makalipas ang ilang minuto, umakyat si Adrian sa maliit na entablado. Hawak niya ang mikropono habang nakatayo sa tabi ni Bianca. “Good evening, everyone,” panimula niya. Napatingin ang lahat sa kanilang dalawa. “Tonight is a special evening. I would like to recognize someone who has been an important part of my life and business.” Ngumiti si Bianca. At sa sumunod niyang mga salita, tila tumigil ang lahat sa paligid ko. “Bianca has always been there for me. She understands me in ways that no one else can.” Napatingin ako sa kaniya. Wala man lang siyang binanggit tungkol sa akin. Ako ang legal niyang asawa. Ako ang babaeng kasama niya sa loob ng limang taon. Ngunit sa harap ng lahat, ibang babae ang kinilala niyang mahalaga. “Adrian,” mahina kong tawag nang makalapit ako sa entablado. Napalingon siya. “Serena? What are you doing?” “Gusto ko lang malaman kung ano ang ibig sabihin ng mga sinabi mo.” Napatingin sa amin ang mga bisita. “Hindi ito ang tamang lugar para pag-usapan iyan.” “Kung gayon, kailan?” tanong ko. “Limang taon na akong naghihintay na bigyan mo ako ng pagkakataong marinig ang tunay mong nararamdaman.” Nawala ang ngiti sa kaniyang mukha. “Tumigil ka. Maraming nakatingin.” “Alam ko. Kaya gusto kong marinig nila.” Sandaling natahimik ang bulwagan. Huminga ako nang malalim. “Adrian, asawa mo ako. Pero bakit parang ako pa ang taong kailangan mong itago?” Hindi siya agad nakasagot. Sa halip, marahan niyang hinawakan ang aking braso at inilayo ako sa mikropono. “Gusto mo bang ipahiya ako sa harap ng lahat?” Napatingin ako sa kamay niyang nakahawak sa akin. “Hindi. Gusto ko lang malaman kung may halaga pa ba ako sa buhay mo.” Binitiwan niya ako. “Hindi lahat tungkol sa iyo, Serena.” Napangiti ako nang mapait. Iyon lang. Iyon lang ang sagot na nakuha ko matapos ang limang taon. Tumingin ako kay Bianca na tahimik lamang na nakatayo sa tabi niya. Pagkatapos ay bumalik ang tingin ko kay Adrian. “May itatanong ako sa iyo.” “Ano na naman?” “Kung bibigyan kita ng pagkakataong piliin ako ngayong gabi, pipiliin mo ba ako?” Hindi gumalaw ang kaniyang mukha. Hindi rin siya sumagot. At sa katahimikang iyon, nakuha ko na ang sagot. Dahan-dahan kong hinubad ang singsing sa aking daliri. Inilapag ko iyon sa ibabaw ng mesang nasa tabi namin. “Salamat,” bulong ko. “Para saan?” “Dahil sa wakas, tinulungan mo akong maintindihan na wala na akong dapat hintayin.” Tumalikod ako at naglakad palabas ng bulwagan. Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Wala akong dalang maraming gamit. Wala rin akong tiyak na plano. Pero sa unang pagkakataon matapos ang limang taon, hindi ko na iniisip kung ano ang magpapasaya sa kaniya. Ang sarili ko naman ang pipiliin ko. Nang makarating ako sa labas, tumunog ang aking telepono. Isang hindi kilalang numero ang tumatawag. Saglit akong nag-alinlangan bago sinagot iyon. “Hello?” “Binibini Serena Valdez?” “Opo. Sino po ito?” “Si Attorney Reyes ito. Matagal na naming sinusubukang makausap kayo tungkol sa inyong mana.” Napakunot-noo ako. “Mana? Pasensya na po, pero mukhang nagkamali kayo ng tinawagan.” “Wala pong pagkakamali, Binibini. Kayo ang nag-iisang tagapagmana ng pamilyang Valdez.” Napatigil ako sa paglalakad. “Anong ibig ninyong sabihin?” “May iniwan pong malaking pamana ang inyong lolo. Matagal na po itong naghihintay sa inyong pagbabalik.” Nang marinig ko ang sumunod niyang sinabi, halos hindi ako makapagsalita. “Binibini, hindi lamang po kayamanan ang mamanahin ninyo. Kayo rin ang itinalagang susunod na tagapangulo ng Valdez International Group.” Napatingin ako sa singsing na hawak ko. Sa likod ko, naroon pa rin ang bulwagang pinanggalingan ko. At sa loob niyon, ang lalaking limang taon kong pinili kahit paulit-ulit niya akong binale-wala. “Attorney,” mahinang sabi ko. “Yes, Ma'am?” Sa unang pagkakataon, naging matatag ang aking tinig. “Ano ang kailangan kong gawin para makuha ang lahat ng naiwan ng lolo ko?” “Bumalik po kayo sa pamilya ninyo, Binibini.” Napatingin ako sa malayong mga ilaw ng lungsod. Matagal akong nanatili sa buhay ng isang lalaking hindi ako kayang piliin. Ngayon, panahon naman para piliin ko ang sarili ko. “Sabihin ninyo sa kanila,” sagot ko, “uuwi na ako.”Hindi ko agad binuksan ang dokumentong iniabot ni Adrian.Nakatayo siya sa harap ng mesa ko, seryoso ang mukha habang hinihintay ang magiging reaksyon ko. Sa kabilang panig, tahimik si Attorney Reyes. Alam kong may dahilan kung bakit ganoon na lamang ang pagbibigay-diin ni Adrian sa kasunduang iyon.“Bakit ngayon mo lang ito ipinakita sa akin?” tanong ko.“Dahil ngayon ko lang naisip na kailangan mong malaman ang buong katotohanan.”Napatingin ako sa kaniya.“Limang taon tayong magkasama, Adrian. Limang taon akong nasa tabi mo. Pero kahit kailan, hindi mo naisip na sabihin sa akin ang tungkol dito?”Hindi siya agad nakasagot.Binuksan ko ang dokumento. Lumang kasunduan iyon na may lagda ng lolo ko at ng ama ni Adrian. Nakasulat doon ang tungkol sa isang malaking kasunduan sa negosyo sa pagitan ng Valdez International Group at Montenegro Holdings.Pero hindi iyon ang pinakanakagulat sa akin.May isang bahagi roon na nagsasaad na ang Montenegro Holdings ay may pananagutang pangalagaan a
Hindi ko maalis ang tingin ko sa dokumentong nasa harapan ko.Ilang ulit ko nang binasa ang bawat pangungusap, ngunit hindi pa rin ako makapaniwala sa nakasaad doon.“Attorney, maaari mo bang ipaliwanag sa akin kung bakit may ganitong kasunduan ang lolo ko at ang pamilya Montenegro?”Umupo si Attorney Reyes sa tapat ko.“Matagal na pong magkasosyo ang dalawang pamilya. Bago pa man kayo ikinasal kay Ginoong Adrian, may malaking kasunduan na silang pinasok.”“Bakit hindi ko ito nalaman?”“Dahil hindi po kayo kasama sa pamamahala noon. Ang inyong lolo ang personal na humahawak sa lahat ng transaksiyon.”Muli kong tiningnan ang dokumento.May nakasaad na malaking halaga ng puhunan na ipinagkatiwala ng Valdez International Group sa Montenegro Holdings. Mayroon ding mga kondisyong kailangang sundin upang mapanatili ang kanilang kasunduan.“Kung gayon, bakit ngayon lamang ito ipinakita sa akin?”“Dahil may ilang kondisyon pong hindi natupad. Kailangan na nating suriin kung dapat bang ipagpat
Maaga akong dumating sa punong tanggapan ng Valdez International Group.Suot ko ang isang simpleng puting amerikana na ipinaayos ni Attorney Reyes para sa aking unang opisyal na pagpupulong. Hindi ito ang pinakamahal na kasuotan sa mundo, ngunit sapat na iyon upang ipaalala sa akin na hindi ko kailangang magsuot ng mamahaling damit para patunayan ang aking halaga.“Magandang umaga, Binibini Serena,” bati ng mga empleyadong nakasalubong ko.Ngumiti ako bilang tugon.Hindi pa rin ako sanay na tawagin nila ako nang ganoon.“Handa na po ang silid para sa pagpupulong,” sabi ni Attorney Reyes nang salubungin niya ako.“Salamat. Nandoon na ba ang mga kinatawan ng Montenegro Holdings?”“Opo. Dumating na sila ilang minuto ang nakalipas.”Bahagya akong natahimik.“Kasama ba si Adrian?”“Opo.”Huminga ako nang malalim.“Kung gayon, magsimula na tayo.”Pagpasok ko sa silid, agad kong nakita si Adrian.Nakaupo siya sa dulong bahagi ng mahabang mesa. Suot niya ang kaniyang paboritong itim na amerik
Hindi ako nakatulog nang maayos nang gabing iyon.Hindi dahil sa pangungulila kay Adrian, kundi dahil sa dami ng bagay na kailangan kong pag-isipan.Sa loob ng limang taon, ang mundo ko ay umiikot lamang sa aking asawa. Alam ko kung anong oras siya umuuwi, kung anong pagkain ang gusto niya at kung paano ko maiiwasang magalit siya.Ngunit hindi ko man lang alam na may isang malaking mundong naghihintay pala sa akin.Isang mundong may pangalan akong matagal nang nakalimutan.Maagang dumating si Attorney Reyes kinabukasan. May dala siyang ilang dokumento at isang maliit na kahon.“Magandang umaga, Binibini.”“Magandang umaga rin po. Ano po ang laman niyan?”Inilapag niya ang kahon sa mesa.“Ito po ang ilan sa mga personal na gamit na iniwan ng inyong lolo. Ipinag-utos niyang ibigay ito sa inyo kapag handa na kayong tanggapin ang inyong mana.”Dahan-dahan kong binuksan ang kahon.May isang lumang larawan, isang gintong kuwintas at isang sobre na may pangalan ko.Serena Emilia Valdez.Kinu
“Uuwi na po ako.”Iyon ang huling sinabi ko kay Attorney Reyes bago ko tuluyang ibinaba ang tawag.Ilang segundo akong nanatiling nakatayo sa harap ng gusali. Hindi ko pa rin lubos maisip ang lahat ng narinig ko.Tagapagmana?Tagapangulo ng isang malaking kompanya?Ako?Si Serena Valdez na limang taon nang nabubuhay sa anino ng kaniyang asawa?Napatingin ako sa singsing na nasa aking palad. Isinara ko ang aking mga daliri at saka huminga nang malalim.Hindi ko alam kung bakit ngayon lamang ako hinanap ng pamilya ng aking ina. Marami akong tanong, ngunit alam kong hindi ko makukuha ang mga sagot kung patuloy akong mananatili sa lugar na matagal nang sumasakal sa akin.Maya-maya, muling tumunog ang aking telepono.Pangalan ni Adrian ang lumitaw sa screen.Ilang sandali ko iyong tinitigan bago sinagot.“Nasaan ka?” agad niyang tanong.“Sa labas.”“Bumalik ka rito. Hindi pa tayo tapos.”Napangiti ako nang mapait.“Para saan pa, Adrian?”“Serena, huwag mong subukan ang pasensiya ko.”“Lima
Hindi ko kailanman inakalang darating ang araw na magiging estranghero ako sa sarili kong asawa.Limang taon akong naging asawa ni Adrian Montenegro. Limang taon kong sinubukang maging sapat para sa kaniya. Ngunit ngayong gabi, habang nakatayo ako sa gitna ng marangyang bulwagan, unti-unti kong nauunawaan na kahit anong gawin ko, hindi niya kailanman makikita ang halaga ko.“Serena, nasaan ang singsing na ipinabili ko sa iyo?”Napalingon ako sa lalaking kakapasok lamang sa bulwagan.Si Adrian.Suot niya ang itim na mamahaling amerikana na akmang-akma sa kaniyang matangkad na pangangatawan. Maayos ang kaniyang buhok at malamig ang kaniyang mukha. Kahit maraming taong nakapaligid sa kaniya, para bang walang sinumang kayang lumapit nang walang pahintulot niya.Agad kong hinawakan ang maliit na bag na dala ko.“Nasa bahay. Hindi ko kasi alam na kailangan ko itong isuot ngayong gabi.”Bahagya siyang napakunot-noo.“Palagi ka na lang may dahilan.”Napayuko ako.Hindi ko na sinagot ang kaniy







