Mag-log inHindi ko agad binuksan ang dokumentong iniabot ni Adrian.Nakatayo siya sa harap ng mesa ko, seryoso ang mukha habang hinihintay ang magiging reaksyon ko. Sa kabilang panig, tahimik si Attorney Reyes. Alam kong may dahilan kung bakit ganoon na lamang ang pagbibigay-diin ni Adrian sa kasunduang iyon.“Bakit ngayon mo lang ito ipinakita sa akin?” tanong ko.“Dahil ngayon ko lang naisip na kailangan mong malaman ang buong katotohanan.”Napatingin ako sa kaniya.“Limang taon tayong magkasama, Adrian. Limang taon akong nasa tabi mo. Pero kahit kailan, hindi mo naisip na sabihin sa akin ang tungkol dito?”Hindi siya agad nakasagot.Binuksan ko ang dokumento. Lumang kasunduan iyon na may lagda ng lolo ko at ng ama ni Adrian. Nakasulat doon ang tungkol sa isang malaking kasunduan sa negosyo sa pagitan ng Valdez International Group at Montenegro Holdings.Pero hindi iyon ang pinakanakagulat sa akin.May isang bahagi roon na nagsasaad na ang Montenegro Holdings ay may pananagutang pangalagaan a
Hindi ko maalis ang tingin ko sa dokumentong nasa harapan ko.Ilang ulit ko nang binasa ang bawat pangungusap, ngunit hindi pa rin ako makapaniwala sa nakasaad doon.“Attorney, maaari mo bang ipaliwanag sa akin kung bakit may ganitong kasunduan ang lolo ko at ang pamilya Montenegro?”Umupo si Attorney Reyes sa tapat ko.“Matagal na pong magkasosyo ang dalawang pamilya. Bago pa man kayo ikinasal kay Ginoong Adrian, may malaking kasunduan na silang pinasok.”“Bakit hindi ko ito nalaman?”“Dahil hindi po kayo kasama sa pamamahala noon. Ang inyong lolo ang personal na humahawak sa lahat ng transaksiyon.”Muli kong tiningnan ang dokumento.May nakasaad na malaking halaga ng puhunan na ipinagkatiwala ng Valdez International Group sa Montenegro Holdings. Mayroon ding mga kondisyong kailangang sundin upang mapanatili ang kanilang kasunduan.“Kung gayon, bakit ngayon lamang ito ipinakita sa akin?”“Dahil may ilang kondisyon pong hindi natupad. Kailangan na nating suriin kung dapat bang ipagpat
Maaga akong dumating sa punong tanggapan ng Valdez International Group.Suot ko ang isang simpleng puting amerikana na ipinaayos ni Attorney Reyes para sa aking unang opisyal na pagpupulong. Hindi ito ang pinakamahal na kasuotan sa mundo, ngunit sapat na iyon upang ipaalala sa akin na hindi ko kailangang magsuot ng mamahaling damit para patunayan ang aking halaga.“Magandang umaga, Binibini Serena,” bati ng mga empleyadong nakasalubong ko.Ngumiti ako bilang tugon.Hindi pa rin ako sanay na tawagin nila ako nang ganoon.“Handa na po ang silid para sa pagpupulong,” sabi ni Attorney Reyes nang salubungin niya ako.“Salamat. Nandoon na ba ang mga kinatawan ng Montenegro Holdings?”“Opo. Dumating na sila ilang minuto ang nakalipas.”Bahagya akong natahimik.“Kasama ba si Adrian?”“Opo.”Huminga ako nang malalim.“Kung gayon, magsimula na tayo.”Pagpasok ko sa silid, agad kong nakita si Adrian.Nakaupo siya sa dulong bahagi ng mahabang mesa. Suot niya ang kaniyang paboritong itim na amerik
Hindi ako nakatulog nang maayos nang gabing iyon.Hindi dahil sa pangungulila kay Adrian, kundi dahil sa dami ng bagay na kailangan kong pag-isipan.Sa loob ng limang taon, ang mundo ko ay umiikot lamang sa aking asawa. Alam ko kung anong oras siya umuuwi, kung anong pagkain ang gusto niya at kung paano ko maiiwasang magalit siya.Ngunit hindi ko man lang alam na may isang malaking mundong naghihintay pala sa akin.Isang mundong may pangalan akong matagal nang nakalimutan.Maagang dumating si Attorney Reyes kinabukasan. May dala siyang ilang dokumento at isang maliit na kahon.“Magandang umaga, Binibini.”“Magandang umaga rin po. Ano po ang laman niyan?”Inilapag niya ang kahon sa mesa.“Ito po ang ilan sa mga personal na gamit na iniwan ng inyong lolo. Ipinag-utos niyang ibigay ito sa inyo kapag handa na kayong tanggapin ang inyong mana.”Dahan-dahan kong binuksan ang kahon.May isang lumang larawan, isang gintong kuwintas at isang sobre na may pangalan ko.Serena Emilia Valdez.Kinu
“Uuwi na po ako.”Iyon ang huling sinabi ko kay Attorney Reyes bago ko tuluyang ibinaba ang tawag.Ilang segundo akong nanatiling nakatayo sa harap ng gusali. Hindi ko pa rin lubos maisip ang lahat ng narinig ko.Tagapagmana?Tagapangulo ng isang malaking kompanya?Ako?Si Serena Valdez na limang taon nang nabubuhay sa anino ng kaniyang asawa?Napatingin ako sa singsing na nasa aking palad. Isinara ko ang aking mga daliri at saka huminga nang malalim.Hindi ko alam kung bakit ngayon lamang ako hinanap ng pamilya ng aking ina. Marami akong tanong, ngunit alam kong hindi ko makukuha ang mga sagot kung patuloy akong mananatili sa lugar na matagal nang sumasakal sa akin.Maya-maya, muling tumunog ang aking telepono.Pangalan ni Adrian ang lumitaw sa screen.Ilang sandali ko iyong tinitigan bago sinagot.“Nasaan ka?” agad niyang tanong.“Sa labas.”“Bumalik ka rito. Hindi pa tayo tapos.”Napangiti ako nang mapait.“Para saan pa, Adrian?”“Serena, huwag mong subukan ang pasensiya ko.”“Lima
Hindi ko kailanman inakalang darating ang araw na magiging estranghero ako sa sarili kong asawa.Limang taon akong naging asawa ni Adrian Montenegro. Limang taon kong sinubukang maging sapat para sa kaniya. Ngunit ngayong gabi, habang nakatayo ako sa gitna ng marangyang bulwagan, unti-unti kong nauunawaan na kahit anong gawin ko, hindi niya kailanman makikita ang halaga ko.“Serena, nasaan ang singsing na ipinabili ko sa iyo?”Napalingon ako sa lalaking kakapasok lamang sa bulwagan.Si Adrian.Suot niya ang itim na mamahaling amerikana na akmang-akma sa kaniyang matangkad na pangangatawan. Maayos ang kaniyang buhok at malamig ang kaniyang mukha. Kahit maraming taong nakapaligid sa kaniya, para bang walang sinumang kayang lumapit nang walang pahintulot niya.Agad kong hinawakan ang maliit na bag na dala ko.“Nasa bahay. Hindi ko kasi alam na kailangan ko itong isuot ngayong gabi.”Bahagya siyang napakunot-noo.“Palagi ka na lang may dahilan.”Napayuko ako.Hindi ko na sinagot ang kaniy







