Chapter 5

C5 

3RD POV

“Manang!” Napahinto si Luz at napatitig kay Anna. Ibang-iba kasi ito ngayon at ang sigla ng mukha niya. Hindi na rin nito nakikita sa mga mata ni Anna ang lungkot. 

“A-ayos na po ba kayo?” Taka niyang wika habang nilapitan ang amo. Dumako ang kanyang mga mata nang makita ang baso na may laman na alak. 

“Umiinom po kayo Ma’am Anna?” Tanong nito habang bakas sa kanyang mga mata ang pagtataka. Ngayon lang kasi niya nakitang umiinom ito. 

“Oo naman Manang, Minsan kailangan talaga natin uminom. Teka, bakit ba masyado kayong seryoso r’yan? Halika, uminom ka rin.” Ngiting wika nito habang inabot sa kanya ang baso. Kinuha naman ito ni Luz, habang hindi niya maiwasan na titigan ang mukha ni Anna. 

Sabay silang napalingon ng bigla nalang bumukas ang pinto. Kunot-noo na napatingin sa kanila si Dylan at dumilim pa lalo ang mukha nito ng makita ang bote ng alak sa harapan nila. 

“Mukhang nag-eenjoy ka ng husto?” Wika nito habang nilapitan sila. 

“Anong enjoy? Paano naman ako ma-enjoy, eh nandito lang ako sa bahay. Alam mo ang nag-eenjoy ‘yong nasa bar.” Balewalang wika ni Anna at muling uminom. Napatitig si Dylan sa kanya, dahil naninibago siya kay Anna. Hindi niya rin maiwasan na magtaka, dahil sa tuwing makikita siya ng kanyang asawa, ay agad siya nitong lalapitan, kukunin ang mga gamit at magtatanong kung kumain na siya. 

Lalo pa itong nagtaka nang makita ang suot ng kanyang asawa. Dati kasi ay laging dress ang suot nito at napaka-pormal, pero ngayon ay isang maikli na maong short at crop top. Hindi niya rin maiwasan na titigan ang harapan nito dahil nakabukaka ito habang nakaupo sa sofa. Hindi niya tuloy maiwasan na napalunok, dahil nakikita na ang maputi nitong singit. 

“Ano ba ‘yang suot mo?” Tanong ni Dylan, habang napa-yuko si Anna at tiningnan ang kanyang sarili. 

“Maiwan ko po muna kayo Sir, Ma’am, ilalagay ko lang ‘to.” Wika ni Luz, at iniwan ang dalawa. Hindi niya rin maiwasan na magtaka, dahil kinakausap ng matagal ni Dylan si Anna. Simula kasi noon ay napapansin nito na laging iniwasan ni Dylan si Anna.

“Bakit? Anong masama sa suot ko?” Inis na wika ni Anna at tumayo. Ayaw na ayaw kasi nito na pakialaman ang susuotin niya. 

“Kinakausap pa kita.” Galit na wika ni Dylan ng makitang tinatalikuran siya ni Anna. 

“Ayaw kitang kausap.” Nakataas ang isang kilay na wika ni Anna. Napakuyom naman si Dylan sa kanyang kamao, dahil sa inasta ni Anna. Hindi niya akalain na babastusin siya nito. 

Napamaang si Luz nang marinig niya ang sinabi ni Anna sa asawa nito. Hindi niya rin maiwasan na makaramdam ng saya dahil sa ginawa ni Anna, napansin kasi nito na parang palaban na ito at hindi na sunod-sunuran kay Dylan. 

Tanghali na nagising si Dylan dahil wala itong  pasok sa opisina. 

“Good morning po Sir, kumain na po kayo.” Bati ni Luz sa kanya, habang hindi siya umimik. Inililibot niya rin ang kanyang paningin sa loob ng bahay, dahil hindi niya nakita si Anna. Naninibago kasi ito sa kilos ng kanyang asawa, dahil simula noong nagsama sila ay maaga itong nagigising at naghahanda ng pagkain niya. 

“Where is she?” Hindi na nito napigilan ang sarili na tanungin si Luz. Hindi kasi siya sanay na Wala ito. Hindi niya rin maintindihan ang kanyang sarili, dahil dati naman ay ayaw niya na makita ang mukha nito. 

“Tulog pa po.” Natigilan siya ng marinig ang sinabi ni Luz. 

“Tulog? Ganitong oras?” Inis nitong wika at tumayo. Tinungo ni Dylan ang silid ni Anna at malakas na kinatok. 

“Ano ba?! Bakit ba ang ingay?!” Lalong nakaramdam ng inis si Dylan ng marinig ang galit na boses ni Anna sa loob. 

“Open this fvcking door!!!” Malakas niyang sigaw at para na nitong sisirain ang pinto. 

“Bakit ba? Ano bang kailangan mo?” Gulat na dumako ang tingin ni Dylan sa katawan ni Anna nang lumabas ito na hindi nagsuot ng damit. 

Mabilis nitong iniwas ang kanyang tingin kay Anna, dahil naka-panty at bra lamang ito. 

“Magdamit ka nga!” Inis nitong sigaw, habang malakas na napa-halakhak si Anna. 

“Ang O.A mo naman! Akala mo naman, virgin.” Gulat na napatingin si Dylan sa kanya, dahil sa sinabi nito. 

“Ano?” Taas kilay na tanong muli ni Anna kay Dylan. 

“Bakit, ba hindi ka na umimik? Ano bang kailangan mo? Alam mo, ang himbing sana ng tulog ko. Tapos ang ganda ng panaginip ko, pero sinira mo lang. Kung wala kang kailangan, pwede ba umalis ka na.” Inis na wika ni Anna at sinara ang pinto. 

Napa-awang ang mga labi ni Dylan dahil sa ginawa ni Anna. Hindi niya akalain na ang dating mahinhin at takot na asawa niya noon, ay magbabago ng ganito. Pero ano bang paki-alam niya? ‘Diba dapat masaya siya, dahil hindi na siya ginugulo ni Anna? 

“Fvck! ‘Di ba ito ang gusto mo?” Inis at mahina niyang wika sa kanyang sarili.

“Sino ‘yan?” Tanong ni Dylan kay Luz nang makitang may kausap ito sa pinto. 

“Sir, naghahanap po kay Ma’am.” Napatingin si Dylan sa pinto at nakita ang isang lalaki. 

“Bakit? Ano raw ang  kailangan?” 

“Nasa parking area na po kasi ‘yong kotse ni Ma’am.”

“Kotse?” Gulat nitong tanong habang lumabas si Anna. 

Hindi muli maiwasan ni Dylan na mapatingin sa katawan ng kanyang asawa, dahil sa suot nito. 

“Here.” Narinig nitong wika habang may inabot na papel ang lalaki kay Anna.

“Kumuha ka ng kotse?” Tanong ni Dylan habang dumaan si Anna sa kanya. 

“Hindi ko kinuha, binili.” Madiin nitong wika at iniwan siya. 

“Wala akong paki-alam kung kinuha o binili mo.” Inis na wika ni Dylan, kaya natigilan si Anna at nilingon niya si Dylan. 

“Then? Bakit ka nagtatanong?” Inis na nilapitan ni Dylan si Anna, dahil hindi na nito matiis ang kamalditahan na pinapakita ni Anna sa kanya. 

“Sagutin mo ng maayos ang Tanong ko.” Umigting ang kanyang panga habang mahigpit na hinawakan ang braso ni Anna. 

“Magtanong ka rin ng maayos, kung gusto mong sasagutin kita ng maayos. Isa pa, bitawan mo ‘yang braso ko kung ayaw mong maging bugok ‘yang itl*g mo.” Napangisi si Dylan, dahil sa narinig nito kay Anna. Hindi niya akalain na maging palaban ito sa kanya. 

“‘Wag mo akong subukan.” Wika ni Anna, sabay angat ng kanyang tuhod at tumama ito sa harapan ni Dylan. Malakas naman na napasigaw si Dylan, dahil sa sakit. 

“Binalaan na kita.” Balewalang wika ni Anna. 

“Isa pa, ‘wag kang mag-alala, dahil hindi mo naman pera ang ginagamit ko. Kahit sa sahod ni Luz ay bayad ko na.” Wika nito at muling pumasok sa kanyang kwarto.