Ch. 7: Special wine

    Ciara's point of view

Saglit lang ‘yun, as in a fraction of a second, pero sapat na para mahuli ko ang tingin ni Colton. He didn’t believe a word Luca said. Ramdam ko ‘yung bigat sa ere, ‘yung tipong kahit hindi sila nagsasalita, the tension is loud.

Buti na lang, Althea sensed it too. Agad siyang sumingit para ibahin ang usapan. “So, Ciara, what do you do? May work ka ba or business?”

Ngumiti ako sa kanya and for the first time tonight, it felt real. “Dati, may online shop ako,” sagot ko. “Pero after the wedding… Luca asked me to stay home first.”

“Oh?” Althea raised an eyebrow. “I see.” Friendly naman ang pagkakasabi niya, pero ramdam ko ‘yung curiosity sa likod nung tingin niya.

Bago pa man makasabat si Luca, Colton spoke up. “I’m sure Ciara is more than capable,” he said, his voice calm but firm. “If she wants to go back to business or work after treatment, pwede naman. Hindi ko pipigilan.”

Wait, what? Napatingin ako sa kanya nang wala sa oras. My eyebrows shot up and I literally squinted at him, trying to process kung bakit parang... bakit parang kampi siya sa akin? Or bakit parang may say siya sa buhay ko?

Luca took another sip of his wine, his eyes narrowing into slits. “Bakit parang ang dami mong alam tungkol kay Ciara, Doc?”

Biglang tumahimik ang lahat. Even Althea froze in her seat. Parang nawalan ng hangin sa paligid namin.

But Colton didn't even flinch. He answered so smoothly, like he’d been expecting the question. “Because she’s my patient. And it’s my job to know what makes her comfortable.”

    Pero sa ilalim ng kanyang boses, may ibang ibig sabihin. At ramdam ko 'yun. Luca stared him down for a moment, then laughed sharply.

    “Well. Basta asahan ko ha, Doc. Kailangang mabuntis agad ang asawa ko. I want results.”

    Colton replied, smiling with his lips but not his eyes, “You’ll get results… When the time is right.”

    And for a fleeting moment, habang nakatitig sila sa isa’t isa, I felt something electric in the air.

    Althea smiled, “So… shall we have dessert or nah?”

    No one answered at first. Because kahit gaano kaayos tingnan ang dinner, sa loob ng mesa, may mga sikretong nagsisimula nang gumising.

    The silence in the table is deafening, everyone pretending that everything was perfectly normal, kahit obvious na may undercurrent ng tension sa paligid.

    Althea suddenly clapped softly, smiling a little too sweetly. “I’ll just get the special wine in the cellar. Hindi pa ‘to ‘yung para sa dessert, Doc. Yung isa pa.”

    Colton looked up, one brow raising. “Iba pa? Hindi ba puwede na ‘tong nandito?”

    “No,” she giggled, flipping her hair. “That one’s basic. This is a celebration, remember? First dinner with your guests.” She shot me a glance, masyado lang  mabilis 'yun para mapansin ng ibang nadun, pero sapat lang para makita ko ang kislap ng pambabastos sa mga mata nito.

    Umalis si Althea, at sandali kaming naghintay. Luca leaned back at sumingkit ang mata nito, habang nakatitig sa pintong dinaanan niya. I didn’t miss the way Luca’s jaw clenched, parang may kutob na hindi maganda, ah.

    Few minutes later, bumalik si Althea, may hawak na dalawang bote. “Here we are! Imported 'to, ah. Limited release rin.” She placed them on the table dramatically.

    Colton sighed. “Hindi mo naman kailangang gawing show 'to, Althea.” Parang bigla rin kasing nag-transform si Althea sa ibang pagkatao.

    “Oh? Sorry, Doc.” she smile too bright. “Baka lang kasi ma-appreciate nila diba.”

    Nagsasalin na si Althea ng wine nina Zelda, asawa nito, and Colton's parents, kay Luca, then sa akin.

Habang abala ang lahat, naramdaman ko si Althea na lumalapit sa likod ko. Masyadong malapit.

“Oops—”

Bago pa ako makalingon, naramdaman ko na ‘yung dagsa ng malamig at malagkit na likido. Red wine. Kumalat ‘yun sa balikat ko, sa dibdib, hanggang sa bumaba na sa dress ko. Kitang-kita ko kung paano nagmantsa ‘yung pula sa tela.

The entire table gasped. Napatalon si Tita Zelda, “Ay naku, susmaryosep!”

Si Luca naman, napatayo agad. I could see the fire in his eyes. “WHAT THE HELL—!”

Althea, on the other hand, covered her mouth with that obviously fake shock. “Oh my God! I’m— I’m so sorry! Natabig ko. I swear hindi ko sinasadya!”

Hindi ako gumalaw. Ni hindi ako napa-igtad. My breathing was shallow, halos hindi na nga ako humihinga habang nakatingin lang kay Althea. My eyes felt like frozen glass, cold and steady. Sa totoo lang, mas nakakatakot siguro ‘yung kalmado ako kesa kung nag-eskandalo ako rito.

Napansin ko ring nag-iba ang mukha ni Colton. It hardened. “Althea.” Isang tawag lang sa pangalan, pero sapat na ‘yung talim ng tono niya para patahimikin ang buong mesa.

Pero syempre, hindi papatalo ang hitad, tuloy ang acting. “Sis, please, let me help—” Akma niyang pupunasan ‘yung wine sa dibdib ko. Now, sis? Wow.

That was it. Bago pa dumapo ang kamay niya, hinawakan ko na nang madiin ang pulsuhan niya. Tumaas ang sulok ng labi ko, pero walang halong saya ‘yun.

“Don’t touch me,” mariing sabi ko.

Napatigil siya. Mukhang nagulat siya na may lakas ako ng loob na tapatan siya. Paano ba naman, sagad na ang pasensya ko. Kay Luca pa lang, parang sasabog na ako, tapos dadagdag pa siya? Ano ‘to, praktisan na lang ba ako? Punching bag?

Narinig ko ang boses ni Luca, it was so low pero parang kaskas ng bakal sa talim. “Watch your hands. And your eyes. Isa pa, I swear—”

“Luca,” putol ko sa kanya, hindi pa rin inaalis ang tingin kay Althea. “It’s fine. I'm fine.”

Ngumiti ako sa kanya, pero ‘yung tipong makakasugat na sa talim. “Hindi naman lahat sanay humawak ng bote. Especially kung ang trabaho lang ay sumunod at mag-serve.”

Doon ko nakitang nag-crack ang maskara ni Althea. Saglit lang yun. “At least may trabaho ako, sweetie,” bawi niya.

Napatawa ako nang mahina. “Exactly. May trabaho ka nga. Which means alam mo dapat kung paano maging propesyonal.” Tinaasan ko siya ng kilay. Sa puntong ‘to, alam naming dalawa na hindi na lang tungkol sa natapong alak ang pinag-uusapan namin.

Namula na sa inis si Althea. Bigla namang tumayo si Colton at kinuha ang towel mula sa kamay niya. “Ako na ang bahala rito."

Lumuhod siya sa tabi ko. Sobrang ingat niya habang dinadampi 'yung towel para linisin 'yung wine sa balikat ko. It was such a weird contrast, Colton was so gentle and calm, samantalang ang bigat-bigat ng aura sa paligid namin. Ramdam ko ang titig ni Luca; para siyang lobo na handang manakmal, nakakuyom ang mga kamao at alam kong tensyonado na ang buong katawan.

Hindi man lang siya nilingon ni Colton. Focus lang siya sa ginagawa niya. “My apologies, Ciara,” mahinang sabi niya.

Tumango lang ako. “Okay lang, Doc.”

Kahit hindi ako tumitingin kay Luca, alam kong isang maling galaw o dampi lang ng kamay ni Colton sa balat ko, sasabog na siya. Parang may kuryente sa pagitan nilang dalawa na ako lang ang nakakaramdam.

Sa wakas, huminga nang malalim si Tita Zelda. “Let’s just… sit and finish dinner calmly. Accidents happen.”

“Yes,” sagot ko, pero dumiretso ang tingin ko sa mga mata ni Althea. “Sometimes… accidents happen to people who deserve it.”

Hindi siya nakasagot, pero kitang-kita ko ang pagpintig ng panga niya. Bullseye.

    Naupo kaming lahat uli, pero wala nang 'yung calm na mafifeel sa dinner na 'to. Napahilot na lang si Colton sa sentido niya. Gets ko siya, kung kanina akala ko dinner lang 'to para magpakitang-tao, ngayon parang magiging World War 4 na. Lahat dahil lang sa isang bote ng wine at sa isang babaeng akala mo kung sinong linta na masyadong malinis ang pagkaka-manicure.