เข้าสู่ระบบAUTUMN POV SA isang bus terminal nga ako inihatid ng driver ni Santi. At sakto naman dahil pagdating ko, paalis na ang biyahe pabalik ng Manila "Manong, salamat po ha?" wika ko pa nga kay Manong driver. Binigyan ko din ito ng dalawang libo bilang pasasalamat. Pero tinanggihan niya kaya ang ginaw
AUTUMN POV "REALLY, ayos lang ako. Pwede naman akong mag commute eh. Masyado na akong nakaaabala sa iyo, Santi." sagot ko "Pero, hindi mo pa kaya ang sarili mo." sagot niya "Kaya ko na. Isa pa, ayaw kong maisturbo ka. Nakakahiya na sa iyo." sagot ko Napansin kong saglit siyang natigilan. Tum
AUTUMN POV HINDI ko namalayan kung ilang oras na akong nakatayo dito sa balcony habang nakatitig sa malawak na karagatan. Ni hindi ko na nga din namalayan na ang lalaking kausap ko kanina lang ay tuluyan na din pala akong iniwan. Wala sa sariling pumihit ako pabalik ng kwarto. Anong oras na ba a
AUTUMN POV TAPOS na kaming mag-usap ni Alan pero tulala pa rin akong nakatitig sa kawalan. Ni hindi na din ako nagtangka pang magdrive muli. Pakiramdam ko kasi ng sandaling ito, bigla na lang akong nawalan ng lakas. Na para bang hindi ko na kayang magpatuloy pa sa byaheng ito Wala sa sariling
AUTUMN POV "AU---AUTUMN, mahal kita! Ma-hal na ma-hal kita. Alam kong galit ka sa akin. At hin-di ko na din hi-hili-ngin na pata--warin mo ako. Pe--ro, sana, pagbig---yan mo ang--ang hiling ko....si Loveria...ma-hal ka niya. Pa--parang tunay na kapa--tid na ang tu--ring niya sa iyo. Kapag mawala a
AUTUMN POV PAGKAALIS ko sa bahay ni Tita Fiona, nagdrive ako nang nagdrive. Sa totoo lang, hindi ko alam kung saan ako patutungo. Walang eksaktong lugar ang nasa isipan ko. Ang gusto ko lang ay mapag-isa at mag-isip Sa dami ng mga nangyari sa akin, pakiramdam ko , hindi ko na kilala ang sarili
BRITTANY SEBASTIAN MONTENEGRO POV "Luig, grabe ang ganda! Tsaka, hindi ba't ganito ang pangarap nating bahay noong bago tayo ikasal. I mean, bago tayo ikinasal, nagplano na tayo na magpatayo ng bahay na ganitong ganito ang desinyo." seryosong bigkas ko "Yes, at itinuloy ko iyun, Brittany. Itinul
BRITTANY SEBASTIAN MONTENEGRO POV "Nasaan ka?" kakatapos lang ng maraming beses na mainit na sandali na namagitan sa aming dalawa ni Luigi at heto ako ngayun. Kausap si Mommy sa aking cellphone at tinatanong na nito kung nasaan na ako. Napatitig ako sa salaming bintana ng silid. Umaga na...mataa
BRITTANY SEBASTIAN MONTENEGRO POV Ang pagkakasundo naming dalawa ni Luigi ay naging daan para sa mas magaan na pagkilos sa araw-araw. Hindi na din ako nag-aalala kung mag-krus man ulit ang landas naming dalawa ni Luigi palagi Iniiwasan na kasi naming dalawa ang kumprontasyon at bangayan para
BRITTANY SEBASTIAN MONTENEGRO POV "Nasaan ka? Brittany, ano ang usapan natin kanina? Ano ang pangako mo kanina? Hindi ba't nangako ka kanina sa akin na uuwi ka? Brittany, anong oras na? Nandito na ang Daddy mo at kanina ka pa hinahanap." sunod-sunod na tanong ni Mommy sa akin pagkasagot ko pa lang







