LOGINTISAY POV “Sige na nga,” sabi ko, sabay tiklop ng mga braso ko sa dibdib. “Payag ako.” Napansin kong natulalang napatitig sa akin si Sir Baylord. Bakas sa mukha nito ang hindi makapaniwala sa pagpayag ko. “Ang pera ko, kailan ko matatangap?” muli kong tanong. “Bukas, ibibigay ko sa iyo bukas ng
TISAY POV “Babayaran kita…basta magpanggap ka lang na nobya ko.” Muling wika ni Sir Baylord. Na para bang ganoon lang kadali ang lahat “Ano’ng sabi mo? Teka, seryoso ba iyan?” hindi pa rin ako makapaniwalang wika. Sa hitsura ngyaun ni Sir Baylord, alam kong hindi ito nagbibiro at alam kong hin
BAYLORD MONTENEGRO POV Shit, isang malaking problema at hindi ko alam kung paano ito lusutan,. Pagkatapos naming mag-usap, tahimik akong lumabas ng library. Mabigat ang bawat paghakbang dahil sa problemang kinakaharap. Hindi ko akalain na bago ako matutulog ngayung gabi, panibagong problema pala
BAYLORD POV "DAD, Mom bakit po?" seryosong tanong ko kay Mommy at Daddy. Kakatapos lang namin kumain ng dinner nang bigla na lang nilang sabihin na may imporatante daw itong sasabihin sa akin. Ano man iyun, malalaman ko ngayun. "Anak, hindi na kami magpapaligoy-ligoy pa sa iyo. Nakausap namin an
TISAY POV NANG MALAMAN ng mga kasamahan kong mga kasambahay na may cellphone na ako, sila na mismo ang nag-add sa akin sa social media acount nila. Kapag gabi, tinuturan din ako ni Manang Minda kung paano gamitin ang aking cellphone. Kaya naman, hindi naglaon, naging gamay ko din. Masaya dahil fee
TISAY POV "MANANG MINDA, utos po ni Sir Baylord. Kailangan niya daw po ito bukas." wika ko kay Manang Minda pagkapasok ko sa aming kwarto. Nadatnan ko na naman itong abala sa pinapanood nitong teleserye gamit ang cellphone nito Haysst, kaunting kaunti na lang talaga at makakagamit na din ako ng
Kung tutuusin, tama ang sinabi nito. Hindi ako pwedeng maging mahina. Dapat matuto na ako sa buhay. Hindi pwedeng api-apihin nila ulit ako. Dapat matuto akong ipaglaban ang sarili ko. Kaya nga ako muling bumalik ng bansa para kahit papaano makaganti sa ginawa nila sa akin noon. Hindi pwedeng habang
"Dito na po ba tayo titira Ma?" agad na tanong nito pagkapasok namin ng condo. Tumango naman ako."Yes...Pero Mika, sigurado ka ba na hindi ka sasama kila Lola at Lolo mo pabalik ng Germany? Baka mahirapan ka dito sa Pinas. Isa pa tiyak na namimiss ka na nila Daddy at Mommy mo!" sagot ko. Agad itong
Naramdaman ko na lang na kinabig ako ni Ryder. Niyakap ako ng mahigpit kaya lalo akong napaiyak. Akala ko ubos na ang luha ko sa mga mata pero nagkakamali ako. Siguro, hangat may pait akong naramdaman sa puso ko hindi din mauubos ang luha sa aking mga mata."Shhhh Sige lang...Umiyak ka lang na umiya
"A-anong ibig mong sabihin....Hindi! Imposible...matapang siya..matapang si Ashley!' wika niya. Umiling si Doc Lorenzo."Iyun ang akala natin pareho. Pero huli na ang lahat. Wala na siya!" sagot nito at muling pumasok sa loob ng emergency room. Agad syang napasunod at naabutan nya ang ilang medical







