Kabanata 03: The Investor

“HINDI BABALIK si Crystal sa ‘yo kung palagi mong parusahan ang sarili mo, Hijo.”

Hindi niya binigyang pansin ang sinasabi ng ginang sa kanyang tabi. Busy siya sa kanyang nire-review na proposal para sa panibagong launching ng kanilang product. Wala siyang panahon para magpahinga. He’s busy. 

“Get me a cup of coffee,” aniya sa halip na pansinin ang sinasabi nito. “No sugar.”

Narinig niya ang pagbuntong hininga nito ngunit wala na siyang narinig pang reklamo.

Good.

Wala siyang panahon para makinig sa mga kuda sa tabi-tabi. Focus siya ngayon sa pagpapalawig sa kanyang negosyo. In this way, mas madali niya lang mahahanap ang kanyang asawa na hindi na niya nakikita.

That’s right. He didn’t sign anything. Hanggang ngayon ay na sa vault pa rin ang divoce papers na ‘yon. Wala siyang planong i-process ‘yon dahil ayaw niyang palitan si Crystal bilang asawa niya. 

Ngunit ang kanyang focus na ginawa ay agad na nawala nang marinig niya ang pagbukas ng pinto. Hindi na niya kailangan pang mag-angat ng tingin. Yabag pa lang ng suot nitong heels ay kilalang-kilala na niya.

“Why are you not answering my calls, Charles?!” agad na bulyaw sa kanya ng dalaga.

His jaw clenched. He took off his glasses and looked at her. Malamig siya kung tumingin ngunit tila ba ay baliwala lamang ito ng dalaga. 

“I told you not to disturb me.”

“Well, news flash! I am here to disturb you!” anito na para bang gigil na gigil na. “How long are you going to make me wait, Charles? Hindi ka na umuuwi sa condo mo kung nasaan ako. You’re staying here in this dumpy place that I told you to sell off!” 

Humugot siya ng malalim na hininga para pigilan ang inis na nararamdaman. Muli niyang binaling ang tingin sa laptop at nagpatuloy sa pagbabasa. Ngunit mukhang hindi ‘yon ang gusto ni Regine. 

She slammed his laptop close. Doon na siya tuluyang napikon. Inis niyang tinapon ang ballpen sa lapag at nag-angat ng dito.

“What do you fvcking want?” he coldly asked. 

“I want you to tell me when you are going to propose to me! I’ve been waiting for five years, Charles. And yet, you’re not doing anything! Hindi ka na rin umuuwi sa condo and you’ve been ignoring my calls!” singhal nito sa kanya. “Ano ba talaga ako sa ‘yo, Charles? Your marriage with my half-sibling is already done! Kailan mo ba ako papakasalan?!”

He took a very deep breath. Walang pagkakataon na hindi sumisigaw ang dalaga sa kanyang harapan. Complaining about why he’s still not proposing and planning about getting married.

The truth is he doesn't have any plan. Wala siyang planong magpakasal dahil kasal pa rin siya hanggang ngayon. He just lied about processing the said divorce paper. Sa oras na malaman nito ang tungkol sa hindi niya pagpirma sa divorce paper ay paniguradong magwawala pa ito.

“The document is still processing,” he coldly replied. “Don't you know the word wait?” 

“Wait? Ilang taon ba akong maghihintay? Are you planning to make me wait for a decade? Crystal was long gone and who knows she’s now happily married to someone else! What about me? Huh? What about me?! I did everything just for us to happen! Why are you delaying me?!”

Naikuyom ni Charles ang kanyang kamao sa narinig. Crystal can’t be happily married to someone else because they are still married!

Blanko niya itong tinignan. “If you don't have anything else to say, then leave.”

“No!” Umiling ito. “I am not leaving unless you’re coming home with me.”

Umikot ito sa mesa at hinaplos ang kanyang braso. Hinayaan niya naman ito dahil isang maling galaw lang nito ay sa labas ang bagsak ng dalaga.

“Umuwi ka na sa akin, please. I've been waiting for you to come home,” malambing nitong pakiusap na para bang hindi ito nagwala kanina lang.

He didn't speak. Hinintay niya kung may susunod pa ba itong sasabihin o aalis na ito. 

Ngunit mukhang masyadong mabait sa kanya ang pagkakataon dahil biglang nag-ring ang kanyang phone. Let’s call it saved by the bell.

Lazarus was about to reach for it when the woman reached it first. Sinagot nito ang tawag at agad na Charles sa kanya.

“Whoever the hell you are, stop calling my husband!” anito.

That’s it.

Tumayo siya at inagaw kay Regine ang phone. Napaatras naman ang dalaga sa takot dahil sa kanyang biglang ginawa. His eyes glared at her. 

“Get out.”

Kalmado lamang ang kanyang tinig. Ngunit sa loob niya ay kanina pa siya sumabog sa galit. 

“B-but—”

“Leave.”

He didn't have to repeat himself. Nadala sa takot ang dalaga at agad itong umalis. Nang makita niya itong lumabas ng silid ay agad niyang dinikit sa tenga ang phone.

“What is it?”

“I found her.”

Hindi na kailangan pang sabihin kung sino ang tinutukoy nito. Isang ngisi ang dumapo sa kanyang labi. His frustrations caused by Regine were gone in an instant. 

“Great. Thanks,” he replied. “You already know what to do.”

“Yes. Don't worry. I’m on it.”

Nang matapos ang tawag ay ngumisi siya. 

You can’t keep running from me, Crystal. You just can’t. 

–

UMIKOT SIYA sa harap ng salamin sa hindi mabilang na pagkakataon. She’s anxious. 

Sino ba naman kasing hindi? Ngayon niya haharapin ang nag-iisang investor ng kanyang panibagong business. And to her surprise, nag-invest pa nga ito ng isang bilyon! 

Hindi niya alam kung ano ang nakita ng investor na ‘yon sa kanyang company. Nevertheless, she’s going to thank him today. She will surely give her best shot in this. She can’t fail him.

“Are you ready, Miss Tally?” 

Nilingon niya ang nagsalita at tumango rito na may ngiti sa labi. “Yes. I’m ready.”

“Take care, Mommy.” Humalik ang kanyang anak sa kanyang pisngi. “I love you.”

“I love you too,” she responded and kissed his forehead.

Bitbit ang kanyang purse, sumakay siya sa kanyang sasakyan. Kampante siyang iwan ang kanyang anak dahil may yaya naman itong kasama. Hindi rin makulit si Caius kapag wala siya kaya’t okay lang na maiiwan ito. 

Sa murang edad ni Caius ay naiintindihan na nito na kailangan niyang magtrabaho para kumita. He is a smart kid. 

 The drive on their way to the said meeting place took about thirty minutes, plus the traffic. And as soon as the driver announced their arrival, she immediately stepped out of the car.

“Any reservation, Miss?”

“I have. Tally’s reservation, I think.” She smiled.

“This way.” 

Agad siyang giniya ng waitress kung saan ang table ng kanyang table na ni-reserve. Sa malayo pa lang ay nakikita na niya ang bulto ng isang lalaking nakaupo sa pinakadulong pwesto. 

Tumigil ang waitress sa mismo ng table na kanyang tinititigan at humarap sa kanya.

“Here’s your table, Miss Tally. Please let us know if you need anything. To call for our attention, please clap twice. Thank you.”

“Thank you rin,” she replied with a smile.

Nang makaalis ang waitress ay nagtungo na siya kaharap na upuan ng lalaki. Nakayuko ito at busy sa cellphone. 

“Hi. I’m sorry for being late,” she said and smiled. “You must be Mr. C. I’m Crystal Diaz. You can call me Tally.” 

She offered her hand for a handshake.

But her smile slowly faded the moment he lifted his head. 

“It’s been a while, my wife.”