Kabanata 04: It's been a while

SHE STILLED.

Being lost for words is an understatement of what she’s feeling right now. Hindi siya makagalaw sa kanyang pwesto at mabilis ang pagkabog ng kanyang dibdib. Feeling niya ay lalabas na ito mula sa kanyang ribcage.

“It's been a while, my wife.”

Humigpit ang kanyang pagkakahawak sa kanyang purse.

No freaking way. This is not happening. 

“What are you doing here?” tanong niya gamit ang natitira niyang boses.

“What do you think?” 

She bit her lower lip. Nakaupo ito sa mesa kung saan niya kikitain sana ang investor ng kanyang bagong negosyo. And this man in front of her…

Naputol ang kanyang pagmomonologo nang tanggapin ng binata ang kanyang kamay na nakalimutan niya palang kunin kanina. 

“Charles Cordova,” he said while shaking her hands.

Mabilis pa sa alas kwatro niyang hinila ang kanyang kamay mula sa pagkakahawak nito. Lazarus tightened the grip of her hand, making it hard for her to pull her hand away.

Buong lakas niyang hinila ang kamay niya mula sa pagkakahawak nito, and gladly, it slipped off. Agad niyang pinulot ang table napkin at pinunasan ang kanyang kamay na para bang nandidiri rito.

Seeing him again after many years, hindi na makapa ng dalaga ang minsan na niyang pagmamahal sa binata. Sa halip, puro puot ang kanyang nararamdaman at kung paano siya nito ginago noon. 

Kung paano siya nito tinapon na para bang isang basura. 

“I think I got into the wrong table,” she coldly said and turned her back.

Magsisimula pa sana siya sa paglalakad nang marinig niya itong nagsalita. 

“Tal Weddings,” wika nito na ikinatigil niya sa paglalakad. “If I’m not mistaken, I invested a huge amount in that company.”

Mariing pinikit ni Crystal ang kanyang mga mata para kalmahin ang sarili. Magkahalong sakit at galit ang nararamdaman niya ngayon. Hindi niya kayang matignan ang binata diretso sa mga mata dahil masyadong masakit sa dibdib ang galit na kanyang nararamdaman para rito.

“You’re wrong,” mahinahon niyang sagot na hindi ito nililingon. “Tal’s company declines having an investor like you.”

“Really? Because I think I signed a contract this morning. I can show it to you.”

Ramdam niya ang pang-uuyam sa tinig nito habang nagsasalita. And as much as she try to compose herself, alam niyang mananaig ang galit sa kanyang dibdib.

Mariin niyang kinagat ang ibabang labi at hinarap ito. “I beg your pardon?”

“You don't have to beg anything,” malamig nitong wika at iminuwestra ang upuang kaharap nito. “Have a seat.”

Naglibot siya ng paningin. Pansin niyang maraming nakatitig sa pwesto nila ngayon, particularly, towards Charles. 

Ayaw niyang makahatak ng atensyon. Kaya naman ay nagdesisyon na lang siya lumapit. Maybe talking this out won't do any harm towards her.  Kailangan niyang ma-settle ang lahat ngayon. 

Umupo siya sa silya at nag-angat ng tingin dito.

“I will return the money  you sent to my company,” taas noo niyang wika. “My secretary will send you a contract termination by tonight—”

“And I never said I’d agree.” Tumiim  ang tingin nito sa kanya. “Why are you so eager to get rid of me?”

Because this is how you made me feel before.

She wanted to voice it out, but no. 

“I’m not.” Tumayo siyang muli. “The termination of the contract will be sent to you tonight. Thanks for reaching out. Have a nice day.”

And just like that, she left. 

PINANOOD NIYA ANG dalagang nagmamadaling lumabas ng restaurant. 

Sa halip na madismaya ay nakaramdam ng tuwa si Charles. After five years, muli niyang nakita ang mukha nito. Kahit na puno ang mukha nito ng pagkadisgusto, masaya pa rin siya.

After five years of suffering  and self-blaming, he’s now willing to risk his cards to get her back, to own her again. 

If you think I’ll give up that easy on you, you’re wrong, my dear wife. I’d stoop low just to have you… again.