Kabanata 02: Five Years Passed

“WHERE did you get that divorce paper?” agad niyang tanong sa dalaga nang makalabas si Crystal ng silid.

Ngumisi sa kanya ang dalaga. Sumandal ito sa kanyang braso at matamis na ngumiti sa kanya. “Kumuha lang ako. I mean, we need to get ready, right? And besides, alam ko naman na mangyayari at mangyayari rin ito. I just made sure. Ayoko na makihati sa kanya, Lazarus. I want you for myself only.”

Mapang-akit nitong hinaplos ang kanyang dibdib. Hinawakan niya ang kamay nito at inalis ang pagkakahawak nito sa kanya. He gave her a cold look. Hindi niya nagustuhan ang ginawa nito, at kailangang malaman ng dalaga ‘yon.

“Next time, stop making hasty decisions without consulting me,” aniya rito.

“What…”

Naputol ang kung ano mang sasabihin ni Regine nang may kumatok sa pinto. Nag-angat siya ng tingin dito at nakita ang kanyang secretary na pumasok sa loob. May hilaw itong ngiti sa labi.

His eyes then landed on the paper she was holding.

“I’m sorry for disturbing you, Mr. Cordova. But Mrs. Cordova asked me to hand this to you,” anito at binigay sa kanya ang papel na hawak nito. “She also relayed a message for you.”

Tinanggap niya ang papel na hindi tinitignan. “What is it?”

“She will never forgive you,” anito at yumukod. “Yon lang po, Mr. Cordova. I’ll see myself outside.”

As if on cue, agad na tinignan ni Lazarus ang papel na hawak niya.

For a moment, he stilled. Hindi siya makapaniwala sa nakikita niyang pirma sa baba ng divorce papers. It’s clearly Crystal’s handwritten. Sumilip din si Regine at agad na tumili.

“Oh my gosh! She signed it!” sabik nitong wika at hinawakan siya sa braso. “Sign it! My family lawyer will process this. When are you going to pop the question to me?”

His jaw clenched. Pakiramdam niya ay agad na kumulo ang kanyang dugo habang nakatitig sa signature ng kanyang asawa. Humigpit ang pagkakahawak niya sa papel.

“Get out,” he coldly said.

“What?” Agad na natigilan ang dalaga. “What do you mean? Pinapaalis mo na ba ako?”

“Do I have to repeat myself, Regine?”

Klarong-klaro ang kaseryosohan sa boses nito kaya naman ay agad na napaatras ang dalaga. Narinig niya ang pag-ring ng phone nito ngunit hindi na niya ito pinansin. He turned his back and walked towards his swivel chair.

Umupo siya roon at nang muli niyang tignan ang dalaga ay nakita niya itong nagmamadaling umalis. Binalingan niya muli ang divorce paper sa kanyang kamay. Something inside him wants to tear down the paper. Ngunit kailangan niyang pigilan ang sarili.

Nag-alarm na ang kanyang phone, senyales ng panibagong meeting. He took a deep breath and decided to put the divorce paper inside his secret vault. Siguro mamaya na niya kakausapin ang dalaga tungkol dito.

PASADONG ALAS siete na ng gabi nang makarating siya sa kanilang mansyon. He stepped out of the car and hurriedly stormed inside their house, expecting his wife’s presence. Ngunit nakakapanibagong tahimik ang buong bahay.

“Nandito ka na po pala, Sir. Kumain ka na po ba? Gusto niyo pong ipaghanda kita ng makakain?” tanong ni Manang Charo.

“Where is Crystal?” he asked with a frown.

“Si Ma’am Crystal? Umalis na po siya. Hindi niyo po ba alam?”

Mas lalong nangunot ang kanyang noo. “Umalis? Saan? Where did she go?”

Kumunot ang noo nito. “Po? Ang sabi niya sa ‘kin ay hindi na raw po siya babalik. Kasi hiwalay na raw po kayo.”

His hand balled into a fist.

Fuck!

Hindi pwedeng mawala sa kanya si Crystal. Hindi pwede.

--

FIVE YEARS LATER…

“Caius!”

Hindi na niya mabilang kung ilang beses na niyang sinita ang kanyang anak sa pagiging makulit nito.

“Hi, Mommy!”

Kumaway pa ito na parang nothing happened.

For the past years, she was able to raise her son alone. Buong akala niya noon ay hindi niya kakayanin, lalo na nang mga panahong akala niya ay mawawala na sa kanya ang kanyang anak. But desperation and determination brought her to where she is right now: pure happiness.

Walang katumbas ang sayang kanyang nararamdaman ngayon habang pinapanood ang kanyang anak na malayang tumatakbo. Leaving him five years ago was definitely a good choice. Wala siyang pinagsisihan sa kanyang pag-alis.

She’s now a nurse, just like what she always dreamed of. And right now, she’s working for a very close friend of hers. Okay lang din naman sa kanya dahil may negosyo naman siyang view deck resort at flower shop na palaging dinadayo kahit na wala namang masyadong okasyon.

This is the life without begging someone to give back the love she was giving. There is more to life than being an obsessed woman to a man who doesn’t give a damn about her.

“Mukhang likas na makulit talaga ang anak mo.”

Napalingon siya sa nagsalita at nakita ang isa ring ina na nandito sa kid’s playground. She smiled and nodded her head. “Oo nga, e. Minsan nakaka-frustrate na rin.”

“Napakagwapong bata. Hindi ko nakikita similarities niyo, mukhang nagmana sa ama.”

Agad na nawala ang ngiti sa kanyang labi. For the past five years, hindi niya nagawang banggitin sa kanyang anak ang tungkol sa ama nito. Thankful na rin nga lang siya dahil hindi rin naman siya kinukulit ng bata.

Hindi lingid sa kanyang kaalaman ang curiosity ni Caius, ngunit pilit niya itong binabaliwala. In that way, her son won’t ask her about his father.

“Wala siyang ama,” diretsong sagot niya rito.

“Oh.” Nawala rin ang ngiti sa labi nito. “I’m sorry to hear that. I didn’t mean to. I’m sorry for your loss.”

“It’s fine,” she replied and forced a smile.

Akmang magsasalita pa sana ang babae nang mayroong dalagang lumapit sa kanya. May malapad itong ngiti sa labi.

It was her secretary and personal assistant in one person, si Sadie Flores. Ito ang naging kasama niya sa loob ng ilang taon.

“Are you off to go, Miss Diaz?” nakangiting tanong nito. “Handa na po ang site for viewing.”

Nakaramdam siya ng sabik sa narinig. She nodded her head. Muli niyang tinawag ang anak at nang makita nito si Sadie ay agad nitong napagtanto na kailangan na nilang umuwi.

Nagpaalam si Caius sa mga kalaro nito sa playground at sabay silang naglakad palabas ng mall.

“Are we going somewhere, Mommy?” tanong ng anak habang hinihingal.

She chuckled. “Looks like you enjoyed their company.”

Madalas kasing tahimik si Caius at pili lamang ang pagkakataon na makulit ito. At kapag na sa state-of-kakulitan pa ito ay hindi niya ito sinisita.

“We’re going to your mommy’s new business workplace. Aren’t you excited?” nakangiting sagot ni Sadie sa tanong ng kanyang anak.

“Hindi ba’t masyado nang marami ang business mo, Mommy? Aren’t you getting tired?”

Napangiti siya sa tanong nito at umiling. “Of couse, not. If it’s for you, anak. Hindi mapapagod si Mommy. Tandaan mo ‘yan.”

From the mall, dumiretso sila sa kanilang destinasyon.

She’s actually opening a new business. It’s actually a wedding planning business. She loves to plan out someone's wedding. Why? Siguro sa kasal ng iba na lang niya tutuparin ang pinapangarap niyang kasal. Because right now, she refused to believe that marriage is for her now. She refused to believe that someone is going to marry her out of love. 

“Woah.”

Hindi niya mapigilang mapasinghap nang makita ang ganda ng office ng kanyang bagong building. Mariin niyang kinagat ang ibabang labi para pigilan ang sarili sa pag-iyak.

Now’s not yet the right time to celebrate.

“This is perfect,” she said and turned to Sadie. “Thank you for working on this.”

“This is just according to your plan, Miss Tally.” Ngumiti ito sa kanya. “At may isa pa po akong good news.”

Agad na nangunot ang noo niya. “What is it?”

“We have a new investor, Miss Tally!”

Her lips parted. “What? But we haven’t launched yet.”

Tumango ang sekretarya niya at ngumiti. “Yes, Miss. At hindi lang basta-basta ang shares na ilalapag niya. So, ano? Should I schedule a meeting for you to thank him personally?”

Walang pagdadalawang-isip siyang tumango at masayang ngumiti. “Yes, please!”

“On it, Miss!”

Napatingin siya sa kanyang anak na ngayon ay naglilibot ng tingin sa paligid.

Ever since this little human came into her life, everything started getting lighter for her. A lot of opportunities opened for her and… and she found herself where she’s happy the most.