Kabanata 05: Ways to terminate the contract

GIGIL niyang tinapon ang phone bag sa kanyang passenger’s seat at padabog na umupo sa passenger’s seat. Her hands are trembling like crazy and her heart is beating erratically. 

She refused to believe what she just saw was real. Hindi niya naniniwalang totoo itong nangyayari. This must be a dream. Imposibleng magkasalubong sila ng landas dito ng lalaking matagal na niyang binaon sa limot. 

Binaba niya ng sun visor ng sasakyan at tumingin sa salamin. Kinurot niya ang pisngi at napansing hap nang maramdamang masakit ito. 

“Sht!” she cursed out loud and bit her lower lip. “I’m not dreaming.”

She’s not dreaming. How could this be possible? 

Gamit ang nanginginig niyang mga kamay ay inabot niya ang kanyang bag at kinuha ang phone. She then dialed her personal secretary's number. She wanted to make sure she’s not hallucinating. She wanted to make sure that she wasn't mistaken.

Baka naman, ‘di ba? Baka hindi ‘yun totoo. Maybe he was just fooling around. Baka pinagtitripan lang siya ng binata. Kung totoo mang isa itong panaginip at ang dating asawa niya talaga ang kanyang nakita, maybe he’s not he investor that she thought would be. Kasi impossible.

Sobrang impossible.

After three rings, sinagot nito ang kanyang tawag.

“Miss Tally?”

“Ano ang full name ni Mr. C?” agad niyang tanong at hindi na nagpaligoy-ligoy pa. “Answer me, Sadie. Who is the investor that you were talking about?”

“Po? Let me check his name po,” anito. “Just a moment.”

Sumandal siya sa backrest ng kanyang sasakyan at humugot ng malalim na hininga. Mariin niyang kinagat ang ibabang labi at tahimik na naghihintay sa confirmation ni Sadie sa kabilang linya.

Matapos ng ilang segundo ay narinig niya itong nagsalitang muli .

“Charles Cordova,” anito mula sa kabilang linya. “Charles Cordova po ang pangalan niya, Miss Tally. May I ask why are you in a hurry? Hindi po ba naging maganda ang resulta ng meeting niyo po?” 

Mariin niyang kinagat ang ibabang labi at mariing pinikit ang kanyang mga mata. Tila ba’y binuhusan siya ng malamig na tubig sa narinig. Mariin niyang kinagat ang ibabang labi. 

Bumilis lalo ang tibok ng kanyang dibdib na pakiramdam niya ay sasabog na ito—which is not good. Bakit parang apektado pa rin siya sa presensya nito? Bakit ang makita itong muli ay nagdudulot ng ganitong kaba sa kanya? 

Is she still not over him? 

Impossible. She’s already moved on from him. Hindi totoo ang kanyang naririnig. At mas lalong hindi kapani-paniwala.

“Is there something wrong?” pukaw ng kanyang sekretarya sa kanyang isipan.

“Nothing,” agad niyang sagot at mariing kinagat ang ibabang labi. “Thanks, Sadie.”

“Anything, Miss Tally.”

Ngumiwi siya at tumingin sa labas ng bintana at tinanaw ang restaurant kung saan siya galing kanina. She sighed. “Can I ask you something? Can you do something for me?”

Matagal pa bago nakasagot si Sadie. “There must be something wrong. What is it, Miss Tally? Let me know so I can do something. You sounded so tense.”

Sa tagal ni Sadie bilang assistant at secretary niya at the same time, hindi malabong kilala na siya nito. Madali lang para rito ang basahin siya dahil bukod sa empleyado niya ito, naging kaibigan na rin niya ang dalaga at ninang din ng kanyang anak.

“I just…” Mariin niyang kinagat ang ibabang labi at humugot ng malalim na hininga. “Can we… uhm… is there any way we can terminate the contract with Mr. C? Send him back the money as well.”

“Why, Miss Tally? Was he rude to you?”

“Can’t we just do that?” mahinang tanong niya. 

Lingid sa kaalaman ni Sadie ang tungkol sa kanyang past. Hindi nga nito alam na buhay pala ang daddy ni Caius. She just refused to tell her. Alam niyang mapagkakatiwalaan naman ang sekretarya, ngunit ayaw niya talagang pag-usapan ang tungkol sa kanyang past.

Lalo na sa kung gaano siya kahibang at ka-martir noon para sa isang lalaki na alam niyang hindi naman worth it mahalin. She must admit, she was very stupid that time. Masyado siyang naniwala sa fairy tale. She thought Charles was the prince charming and everything… every pain she went through… was for the plot. Unfortunately, it was her whole chapter of life. 

She ended the call without even saying goodbye. Tinapon niya ang phone sa passenger’s seat at mariing hinilot ang kanyang sintido.

This is not happening. This can’t be happening. 

“Fuck!” 

Inis niyang tinampal ang kanyang steering wheel. Humugot muna siya ng malalim na hininga saka niya pinausad ang kanyang sasakyan.

Mabilis ang kanyang pagpapatakbo. She wanted to leave the place as soon as possible. Ayaw na niyang manatili pa rito lalo na ngayong alam niyang nandito si Charles. She doesn’t want to see his face anymore. Ayaw na niya.

Seeing him again after so many years just remind her a stupid girl she used to be just to beg someone for love. 

Nang makalayo-layo na siya sa restaurant ay saka pa lang bumagal ang takbo ng sasakyan hanggang sa tuluyan na itong tumigil sa traffic. Mariin niyang kinagat ang ibabang labi at humugot ng malalim na hininga.

She caressed her chest and gave herself a light tap on the shoulders.

“Think straight, Tally. Stop acting like it’s the end of the world.”

Hangga’t sa hindi pa nito nakukuha ang anak niya, hindi pa huli ang lahat.

Because the ultimate goal is to die without letting Charles know about their child. Baka mas mapapabilis ang pagkamatay niya kung sakaling malaman ng binata ang tungkol sa kanilang anak. Hindi niya makakaya ‘yon.

Nang makauwi siya sa kanilang bahay ay naabutan niya si Caius na tulog na tulog sa couch. Naka-play pa rin ang pinapanood nitong palabas sa TV.  Nilapitan niya ito at umupo sa may uluhan nito.

She caressed her son’s hair and bit her lower lip.

“Patawarin mo sana ako kung sakaling dumating ang pagkakataong makaramdam ka ng galit ka sa ‘kin dahil tinago kita sa kanya,” she whispered softly and kissed the top of his forehead. “I just don't want you to beg for love like I did.”

Because begging for someone to love you is like asking someone to stab you in the chest. It’s painful and stupid. And she will not let Caius go through that.