Episode 6

Maagang natapos ang meeting nina Matthew Imperial at ng Japanese investors kinabukasan.

Sa loob ng conference room, isa-isang nakipagkamay ang mga investor kay Matthew. Nakangiti ang lahat habang pinag-uusapan ang successful agreement sa kanilang bagong partnership para sa advanced industrial machinery at protective armor technology ng Imperial Defense Systems.

“Mr. Imperial, it was a pleasure doing business with you. We look forward to working with your company,” sabi ng isa sa mga Japanese investors.

“The pleasure is mine,” sagot ni Matthew, sabay abot ng kamay. “I’m looking forward to a long and successful partnership.”

Nakatayo sa tabi niya si Arya, hawak ang folder na naglalaman ng final agreements at meeting notes. Tahimik lang siya habang pinagmamasdan ang boss niyang parang walang hirap na napapaniwala ang kahit sinong kaharap nito.

Grabe. May mukha talagang pang-bilyonaryo.

May utak pang pang-trilyonaryo.

At may ugaling pang-sampung taon na walang bakasyon.

Napangiti siya sa sariling iniisip.

“Something funny, Ms. Aragon?”

Muntik nang mabitawan ni Arya ang folder nang marinig ang malamig na boses ni Matthew.

“Wala po, Sir.”

“Then why are you smiling?”

“Masaya lang po ako dahil successful ang meeting natin.”

“Is that so?”

“Opo. Siyempre, malaking achievement po ito para sa company.”

Tumango si Matthew. “Good. At least you understand the importance of our work.”

Ang yabang talaga.

“Of course, Sir,” sagot niya, pilit na propesyonal ang ngiti. “Your success is my success.”

Napatingin sa kanya si Matthew.

“Careful, Arya. I might take that seriously.”

“Please do, Sir. Baka sakaling may bonus.”

Saglit na natahimik si Matthew bago bahagyang ngumiti.

“Now you're talking.”

Napakurap si Arya.

Sandali.

Ngumiti ba talaga siya?

Hindi iyong ngiting parang may utang sa kanya ang buong mundo?

Kundi iyong totoong ngiti na bahagyang nagpapalambot sa matigas nitong mukha?

Lord, huwag naman po sanang pati ngiti ng boss ko ay maging dahilan ng pagkasira ng career ko.

---

Pagbalik nila sa hotel, agad na inayos ni Arya ang mga dokumentong kailangang ipadala sa Manila office. Sinigurado niyang kumpleto ang mga pirma, na-save ang digital copies, at naipadala ang meeting summary sa mga department head.

Pagkatapos ng halos isang oras na pagtatrabaho, isinara niya ang laptop at sumandal sa upuan.

“Finally!”

Napapikit siya at iniunat ang dalawang braso.

“Ms. Aragon.”

Napadilat siya.

Nakatayo si Matthew sa may pintuan ng maliit na work area, nakasuot ng dark blue polo shirt at itim na pantalon. Wala na ang usual niyang suit jacket, at bahagyang nakalugay ang manggas ng polo niya.

Mas mukha siyang tao ngayon kaysa walking business contract.

“Yes, Sir?”

“Are you done?”

“Almost done po. Na-send ko na ang report at na-upload ko na rin ang copies ng contracts.”

“Good. We have the rest of the day to ourselves.”

Napatingin si Arya sa kanya.

“Sorry po?”

“It's already settled. Our flight back to Manila is tomorrow afternoon. We have enough time to explore the city before we leave.”

Napatayo si Arya.

“Meaning… wala na po tayong meeting?”

“Correct.”

“Wala nang revisions?”

“None.”

“Wala nang emergency calls?”

“Not unless you create one.”

Napanganga siya.

“Sir, bakit parang ako pa ang may kasalanan kapag may emergency?”

“Because you have a talent for asking questions that make my head hurt.”

“Wow. Thank you po sa compliment.”

“Get ready. We're going out.”

Napatitig si Arya sa kanya.

“Out? As in, gagala?”

“Yes, Ms. Aragon. That's usually what people do when they go outside without attending a meeting.”

Napanguso siya.

“Alam ko naman po ang meaning ng out. Gusto ko lang siguraduhin na hindi tayo pupunta sa ibang office para mag-inspect ng machinery.”

This time, tuluyan nang natawa si Matthew.

Hindi malakas. Hindi rin mahaba.

Pero sapat iyon para mapahinto si Arya sa pag-iisip.

Ay, grabe.

Bakit mas nakaka-distract pala siya kapag natatawa?

Mabilis siyang nag-iwas ng tingin.

“Thirty minutes,” utos ni Matthew.

“Thirty minutes? Sir, babae po ako. Hindi ako robot na puwedeng i-on at i-off!”

“Fine. Forty minutes.”

“Anong klaseng negotiation 'yan? Parang mas mahirap pa kayong kausap kaysa sa Japanese investors!”

“Forty-five minutes. Final offer.”

Napangiti si Arya.

“Deal!”

Nagulat siya sa sarili nang biglang iabot ni Matthew ang isang maliit na paper bag.

“Ano po ito?”

“Your shoes.”

Napakunot-noo siya at binuksan ang bag.

Nandoon ang isang pares ng komportableng walking shoes na napansin niyang tinitingnan niya sa isang store noong nakaraang araw.

Napatingin siya kay Matthew.

“Sir… binili n'yo po ito?”

“You were limping yesterday.”

“Hindi naman po ako lumpo!”

“I didn't say you were.”

“Pero bakit n'yo po ako binilhan?”

“Because I don't want my secretary complaining about sore feet while we're walking around.”

Napatingin siya sa sapatos, saka muling tumingin sa kanya.

“Ah. Para po sa productivity.”

“Exactly.”

“Hindi dahil naawa kayo sa akin?”

“No.”

“Hindi dahil concerned kayo?”

“No.”

“Hindi dahil—”

“Arya.”

“Yes, Sir?”

“Do you want the shoes or not?”

Mabilis niyang niyakap ang paper bag.

“Gusto ko po! Maraming salamat, Sir!”

Tinalikuran niya ito para itago ang ngiti.

Productivity raw.

Sige. Productivity.

Pero bakit parang gusto niyang tumalon sa tuwa?

---

Unang pinuntahan nila ang isang shopping district sa Tokyo. Maaliwalas ang panahon, maraming taong naglalakad, at halos lahat ng tindahan ay puno ng makukulay na display.

Hindi mapigilan ni Arya ang paghanga sa paligid.

“Ang ganda rito!”

“It's a shopping district, Arya. Not a natural wonder.”

“Sir, minsan po ba, puwede kayong maging masaya nang hindi nagko-comment?”

“I am happy.”

Napalingon siya.

“Ha?”

“I'm happy that the meeting was successful.”

“Ah.” Tumango siya. “Business happiness. Gets.”

Hindi sumagot si Matthew.

Pero habang naglalakad sila, napansin ni Arya na hindi ito nagmamadali gaya ng dati. Hindi rin nito hawak ang cellphone kada ilang segundo. Sa halip, tahimik itong sumasabay sa kanya habang pinapasok nila ang ilang tindahan.

Sa isang souvenir shop, may napansin si Arya na maliit na keychain na hugis pusa.

“Ang cute!”

Kinuha niya iyon at pinagmasdan.

“Mahilig ka sa pusa?” tanong ni Matthew.

“Sa lahat po ng cute. Pusa, aso, pagkain, at mga taong hindi masungit.”

“Then I suppose I don't qualify.”

“Finally, may self-awareness din kayo, Sir.”

Umiling si Matthew, pero may ngiti sa gilid ng labi nito.

Bumili si Arya ng ilang souvenir para sa mga kaibigan niya. Habang abala siya sa pagpili, palihim namang nagbayad si Matthew sa counter para sa keychain na kanina pa niya hawak.

Nang mapansin ni Arya ang resibo sa kamay nito, agad siyang lumapit.

“Sir! Binayaran n'yo po?”

“It's just a keychain.”

“Pero akin po 'yan. Ako na sana ang magbabayad.”

“Consider it a reward for your work.”

“Sir, baka masanay ako sa ganitong reward.”

“Then keep doing your job well.”

“Puwede bang shopping allowance na lang next time?”

“Don't push your luck.”

Tumawa si Arya.

At sa hindi maipaliwanag na dahilan, nagustuhan ni Matthew ang tunog na iyon.

Hindi niya ito sinabi, siyempre.

Hindi siya baliw.

O baka nagsisimula na.

---

Pagsapit ng hapon, naglakad sila papunta sa isang magandang lugar kung saan tanaw ang lungsod. Nagpahinga muna sila sa isang maliit na café at umorder ng maiinom.

Habang naghihintay, inilapag ni Arya ang shopping bags sa tabi ng upuan.

“Sir, may tanong po ako.”

“What is it?”

“Kapag wala po kayong trabaho, ano ang ginagawa n'yo?”

“Work.”

Napapikit si Arya.

“Lord, bigyan N'yo po ako ng mahabang pasensya.”

Narinig iyon ni Matthew.

“Did you just pray for patience?”

“Opo. Para po sa future ko.”

“Your future?”

“Opo. Kasi kung araw-araw kong kasama ang isang taong ang hobby ay magtrabaho, baka kailanganin ko talaga ng divine intervention.”

Napailing si Matthew, natatawa.

“Fine. I read sometimes. I watch movies occasionally. And I travel.”

“Mag-isa?”

“Usually.”

“Hindi ba kayo nalulungkot?”

Nawala nang kaunti ang ngiti ni Matthew.

“I'm used to it.”

May kung anong bigat sa simpleng sagot na iyon. Sa unang pagkakataon, naisip ni Arya na baka hindi lang talaga malamig ang lalaki. Baka matagal na nitong nakasanayan na walang kasama.

“Sayang naman,” mahina niyang sabi.

“Why?”

“Ang daming magandang lugar sa mundo. Mas masaya sigurong may kasama kang puwedeng pagtawanan habang naliligaw kayo.”

“Are you saying you want to get lost with me?”

Nabilaukan si Arya sa iniinom niya.

“Ha?! Hindi! I mean—general statement po iyon!”

“Relax. I'm only asking.”

“Then stop asking questions with dangerous implications, Sir!”

Bahagyang yumuko si Matthew para kunin ang tissue at iniabot iyon sa kanya.

“Here. Baka mamatay ka sa kakapaliwanag.”

Kinuha iyon ni Arya, pero sabay silang natawa.

Ilang sandali silang nag-usap tungkol sa pagkain, sa mga lugar na gusto nilang puntahan, at sa mga bagay na hindi nila karaniwang pinag-uusapan sa opisina.

Nalaman ni Arya na mahilig pala si Matthew sa tahimik na lugar. Nalaman naman ni Matthew na mahilig siyang maglakad nang walang plano, basta may makakain sa dulo.

“That's not exploring,” sabi ni Matthew. “That's looking for food.”

“Same thing po. Exploration of cuisine.”

“Unbelievable.”

“Thank you.”

Hindi nila namalayang matagal na silang nakangiti sa isa't isa.

Hanggang sa biglang tumunog ang cellphone ni Matthew.

Bumalik agad ang seryosong ekspresyon nito habang sinasagot ang tawag.

“Yes, Anton?”

Tahimik na nakinig si Arya at kinuha ang mga shopping bag.

Pagkatapos ng maikling tawag, ibinaba ni Matthew ang cellphone.

“Everything okay?” tanong niya.

“Yes. Just a few updates from Manila.”

“Good.”

Saglit silang nagkatitigan.

“Sir,” sabi ni Arya, “alam n'yo po, hindi naman pala kayo ganoon kasama kapag hindi kayo nagagalit sa inventory report.”

“That's a very low standard.”

“Pero pasado kayo.”

“I'm honored.”

Ngumiti siya.

At sa pagkakataong iyon, hindi na itinago ni Matthew ang sarili niyang ngiti.

---

Gabi na nang magpasya silang bumalik sa hotel. Marami silang napuntahan, nakapag-shopping, at nakapag-picture pa sa ilang lugar. Kahit pagod si Arya, hindi mawala ang saya sa mukha niya.

“Sir, salamat po sa araw na ito.”

“For what?”

“Sa paglibot. Sa sapatos. Sa keychain. At sa hindi pagdadala sa akin sa opisina kahit isang beses.”

“Don't mention it.”

“Pero seryoso po. I had fun.”

Napatingin si Matthew sa kanya.

“So did I.”

Natigilan si Arya.

Parang biglang bumagal ang lahat.

“Really?”

“Yes.”

“Wow. First time kong marinig kayong umamin na nag-enjoy kayo kasama ang isang tao.”

“Don't get used to it.”

“Too late, Sir. I will treasure this moment forever.”

“Please don't.”

Tumawa siya at bahagyang sumandal sa upuan habang naghihintay sila sa pedestrian crossing.

Muntik nang madulas ang kamay niya sa hawak na shopping bag, kaya sabay silang kumilos ni Matthew para saluhin iyon.

Nagkadikit ang mga daliri nila.

Pareho silang natigilan.

Hindi agad bumitaw si Matthew.

At si Arya naman, biglang nakalimutang huminga nang maayos.

“Careful,” mahina nitong sabi.

Tumango siya.

“Thank you.”

Nang maghiwalay ang kanilang mga kamay, parang may kung anong naiwan sa pagitan nila.

Isang sandaling hindi nila kayang pangalanan.

Isang sandaling pareho nilang gustong balikan, pero parehong magpapanggap na walang nangyari.

“It's getting late,” sabi ni Matthew, ibinabalik ang seryosong tono. “Let's go.”

“Opo, Sir.”

At gaya ng dati, pareho nilang piniling manahimik tungkol sa naramdaman nila.

---

Pagdating nila sa isang abalang kanto malapit sa hotel, may biglang tumawag sa pangalan ni Arya.

“Arya?!”

Napalingon siya.

Nanlaki ang mga mata niya nang makita ang lalaking papalapit sa kanila.

“Nick?!”

“Damn! Arya!”

Hindi na nakapagsalita si Matthew nang biglang tumakbo si Arya papunta sa lalaki.

Magkahawak agad ang mga kamay nila bago mahigpit na nagyakapan.

“Grabe! Ikaw talaga 'yan!” natatawang sabi ni Nick.

“Anong ginagawa mo rito?! Akala ko nasa Manila ka!”

“Business trip! Ikaw? Tokyo?”

“Work din! Hindi ako makapaniwala!”

Niyakap ulit siya ni Nick at hinalikan sa magkabilang pisngi bilang pagbati. Natural na natural ang kilos nila, na para bang kahapon lang sila huling nagkita.

“Miss na miss kita, crazy girl!” sabi ni Nick.

“Hoy! Ikaw nga ang biglang nawala!”

“Busy sa buhay!”

“Excuses!”

Pareho silang nagtawanan.

At sa buong oras na iyon, tila nakalimutan ni Arya na may kasama siyang ibang tao.

O mas tamang sabihin, nakalimutan niyang may isang lalaking ilang hakbang lang ang layo at tahimik na nakamasid sa kanila.

Si Matthew Imperial.

Ang lalaking buong araw niyang kasama.

Ang lalaking bumili ng sapatos para sa kanya, naglibot kasama niya, at nagpakita ng panig na bihira niyang makita.

Ngayon, nakatayo lang ito sa gilid, hawak ang mga shopping bag, habang pinagmamasdan si Arya na nakangiti sa ibang lalaki.

At hindi niya nagustuhan ang nakikita niya.

Not one bit.

“By the way,” sabi ni Nick habang nakahawak pa rin sa balikat ni Arya, “you look great! Mas gumanda ka!”

“Syempre naman! Ano ka ba?”

“Still the same confident Arya.”

“Still the same flirt, Nick!”

Nagtawanan ulit sila.

Napahigpit ang hawak ni Matthew sa mga bag.

Flirt?

At bakit parang komportable na komportable siya sa lalaking ito?

Huminga siya nang malalim at lumapit.

“Ms. Aragon.”

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Arya nang marinig ang boses niya.

Dahan-dahan siyang lumingon.

“Oh! Sir!”

Saka lang niya naalala na kasama nga pala niya si Matthew.

Patay.

“I'm sorry, Sir. I didn't mean to keep you waiting.”

“Clearly.”

Isang salita lang iyon, pero sapat para maramdaman ni Arya ang lamig ng tono nito.

Napatingin si Nick kay Matthew.

“Your boss?”

“Yes,” mabilis na sagot ni Arya. “Si Mr. Matthew Imperial. CEO ng company namin.”

Iniabot ni Nick ang kamay niya.

“Nick Reyes. Nice to meet you, Mr. Imperial.”

Tiningnan ni Matthew ang kamay nito bago tinanggap.

“Matthew Imperial.”

Maikli ang pakikipagkamay niya. Matatag. Halos walang emosyon.

“Nick is my friend,” paliwanag ni Arya. “College friend. Matagal na kaming hindi nagkikita.”

“Friend?” ulit ni Matthew.

“O-opo.”

“Just friends?” tanong ni Nick, nakangiting nakatingin kay Arya.

Napatigil si Arya.

“Nick!”

“What? I'm just asking!”

Tumawa si Nick at muling inilagay ang braso sa balikat niya.

“Anyway, we used to date back in college.”

Parang may kung anong sumikip sa dibdib ni Matthew.

Date?

They used to date?

Nilingon niya si Arya.

Hindi niya alam kung bakit bigla siyang nainis. Wala naman siyang karapatang magtanong. Hindi naman niya kasintahan si Arya. Isa lang itong empleyado niya.

Secretary niya.

Personal assistant niya.

At wala nang iba.

So why the hell did the word ex-boyfriend feel like an insult?

“That's nice,” malamig niyang sabi.

Napatingin si Arya sa kanya.

“Sir, hindi po—”

“It's getting late. We should head back.”

“Wait, Matthew,” sabi ni Nick. “You guys staying nearby? Maybe we can grab coffee tomorrow before you leave.”

“We have a flight tomorrow afternoon,” sagot ni Matthew. “Our schedule is already set.”

“Ah, sayang naman.”

“Very.”

Napakurap si Arya.

Very?

Bakit parang may personal na galit sa salitang iyon?

“Maybe next time,” sabi ni Nick, saka hinarap si Arya. “I'll message you. We have a lot to catch up on.”

“Sure! Message me!”

Muli silang nagyakapan.

At muli ring humalik si Nick sa pisngi niya.

Nakatitig lang si Matthew, hindi na maitago ang pagsikip ng panga.

“Good night, Arya,” sabi ni Nick.

“Good night! Ingat ka!”

Kumaway pa si Arya habang papalayo si Nick.

Nang mawala ito sa paningin nila, saka lang siya humarap kay Matthew.

“Sir, sorry po talaga. Hindi ko inaasahang makikita ko siya rito.”

“Why are you apologizing?”

“Because I made you wait.”

“I'm used to waiting for people who don't know how to manage their time.”

Napangiwi si Arya.

“Sir, parang may pinapatamaan po kayo.”

“Do I?”

“Opo.”

“Then perhaps you should ask yourself why.”

Napatigil siya.

Ay. May topak.

“Sir, ex-boyfriend ko po siya noong college. Matagal na iyon.”

“I didn't ask.”

“I'm just explaining.”

“You don't owe me an explanation, Ms. Aragon.”

Mas lalo siyang nainis dahil sa lamig ng boses nito.

“Fine. Then I won't explain.”

“Good.”

“Good.”

Naglakad sila nang ilang segundo nang walang nagsasalita.

Hanggang sa hindi na nakatiis si Arya.

“Sir, galit po ba kayo?”

“I'm not angry.”

“Talaga?”

“Yes.”

“Then bakit po parang gusto n'yong ipasara ang buong Tokyo?”

Huminto si Matthew at tumingin sa kanya.

“Do you always hug every man you meet?”

Nanlaki ang mga mata ni Arya.

“Ha?!”

“I'm asking a simple question.”

“Hindi po! Si Nick lang! Matagal ko na siyang kaibigan!”

“Former boyfriend.”

“College pa po iyon!”

“And?”

“And nothing! Matagal na kaming wala!”

“Then why were you acting as if I wasn't even there?”

Natahimik si Arya.

Hindi niya inaasahang iyon pala ang tunay na ikinainis nito.

“Sir…” Mahina ang boses niya. “Hindi ko naman po sinasadya.”

Matthew looked away.

For a moment, parang may sasabihin pa siya. Pero pinili niyang lunukin iyon.

“Let's go.”

Nagpatuloy sila sa paglalakad.

Tahimik si Arya sa tabi niya, habang pilit inuunawa kung bakit parang may kakaibang bigat ang gabing iyon.

At si Matthew?

Galit siya.

Hindi lang kay Nick.

Kundi sa sarili niya dahil wala siyang makitang matinong dahilan kung bakit siya nagseselos.

She's my secretary.

She can hug whoever she wants.

She can date whoever she wants.

It's none of my business.

Paulit-ulit niyang sinabi iyon sa sarili.

Pero nang maalala niyang nakangiti si Arya habang yakap ang dating nobyo, lalo lamang siyang nainis.

Pagdating nila sa elevator ng hotel, pinindot ni Arya ang kanilang floor.

“Sir?”

“What?”

“Thank you po ulit sa araw na ito.”

Hindi siya tiningnan ni Matthew.

“It's part of the business trip.”

“Ah. Business trip.”

“Yes.”

“Walang personal?”

“None.”

Tumango si Arya, kahit may kung anong kumurot sa dibdib niya sa sagot nito.

“Okay po.”

Bumukas ang elevator.

Bago tuluyang lumabas, humarap si Matthew sa kanya.

“And Ms. Aragon?”

“Yes, Sir?”

“Tomorrow, we leave for the airport at eleven. Don't be late.”

“Opo.”

“Good night.”

“Good night, Sir.”

Lumabas si Matthew at dumiretso sa sariling silid.

Pagkasara ng p***o, isinandal niya ang likod dito at napapikit.

What the hell is wrong with me?

Samantala, sa kabilang silid, nakahiga si Arya habang hawak ang cellphone. May bagong message si Nick.

NICK: It was really nice seeing you again. I missed you, crazy girl. Coffee tomorrow?

Napangiti siya nang kaunti, saka nag-type ng sagot.

Pero bago niya pa maipadala, naalala niya ang mukha ni Matthew kanina.

Ang malamig nitong tingin.

Ang higpit ng panga.

At ang tanong nitong, Why were you acting as if I wasn't even there?

Napabuntong-hininga siya.

“Bakit ba kasi parang may kasalanan ako?”

Wala naman silang relasyon.

Wala siyang obligasyong magpaliwanag.

At lalong wala siyang dahilan para maapektuhan sa mood ng boss niya.

Pero bakit, sa kabila ng lahat ng iyon, mas iniisip niya ang reaksyon ni Matthew kaysa sa mensahe ng ex-boyfriend niya?

Napahiga siya nang maayos at itinakip ang unan sa mukha.

“Hindi. Hindi ako magkakagusto sa boss ko.”

Sa kabilang silid, ganoon din ang sinasabi ni Matthew sa sarili habang nakatingin sa kisame.

“I'm not jealous.”

Tahimik ang silid.

Walang sumagot.

Pero kahit ilang beses niyang ulitin ang mga salitang iyon, hindi niya maalis sa isip ang yakap ni Nick kay Arya.

At ang mas nakakainis?

Bukas, kailangan na naman niyang makasama ang babaeng iyon sa flight pauwi.

Ang babaeng wala namang ginagawang masama.

Ang babaeng sekretarya lang niya.

Ang babaeng…

Damn it.

Hindi siya nagseselos.

Hindi talaga.

At kung may magtanong sa kanya bukas?

Strictly professional.

Kahit ang totoo, nagsisimula nang maging komplikado ang lahat.